پادشاهی باکجه (Baekje) یکی از سه پادشاهی بزرگ در تاریخ کره بود که در کنار گوگوریو (Goguryeo) در شمال و شیلا (Silla) در شرق، نقش مهمی در شکل‌گیری تمدن این سرزمین ایفا کرد. این پادشاهی که گاهی "Paekche" نیز نامیده می‌شود، از سال ۱۸ قبل از میلاد تا ۶۶۰ میلادی بر جنوب غربی شبه جزیره کره حکمرانی می‌کرد.

در طول عمر این پادشاهی، باکجه به تناوب با دو پادشاهی دیگر و همچنین قدرت‌های خارجی مانند چین و ژاپن متحد شد و یا با آن‌ها جنگید. تعاملات پیچیده باکجه با همسایگانش، تاثیرات عمیقی بر تاریخ و فرهنگ منطقه بر جای گذاشت.

کاوش در تاریخ پادشاهی باکجه، دریچه‌ای به سوی شناخت بهتر دوران باستان کره و تاثیرات متقابل فرهنگی در شرق آسیا می‌گشاید.

بنیان‌گذاری پادشاهی باکجه

باکجه در سال ۱۸ قبل از میلاد توسط اونجو (Onjo)، سومین پسر پادشاه جومونگ (Jumong) یا دونگمیونگ (Dongmyeong)، بنیانگذار پادشاهی گوگوریو، بنا نهاده شد. از آنجا که اونجو پسر سوم پادشاه بود، می‌دانست که وارث تاج و تخت پدرش نخواهد شد. به همین دلیل، با حمایت مادرش به سمت جنوب حرکت کرد و پادشاهی خود را بنا نهاد. پایتخت او، ویریه‌سونگ (Wiryeseong)، در جایی در محدوده سئول امروزی واقع شده بود.

اتفاقاً، دومین پسر جومونگ، بیریو (Biryu)، نیز پادشاهی جدیدی در میچوهول (Michuhol) (احتمالاً اینچئون امروزی) تأسیس کرد، اما عمر پادشاهی او آنقدر طولانی نبود که بتواند قدرتش را تثبیت کند. افسانه‌ها حاکی از آن است که او پس از شکست در نبرد با اونجو خودکشی کرد. پس از مرگ بیریو، اونجو، میچوهول را در پادشاهی باکجه خود ادغام کرد. بدین ترتیب، اونجو نه تنها بنیانگذار باکجه، بلکه گسترش‌دهنده قلمرو آن نیز به شمار می‌رفت.

گسترش قلمرو و نفوذ پادشاهی باکجه

در طول قرون متمادی، پادشاهی باکجه به عنوان یک قدرت دریایی و زمینی، نیروی خود را گسترش داد. در اوج قدرت، حدود سال ۳۷۵ میلادی، قلمرو باکجه تقریباً نیمی از کره جنوبی امروزی را شامل می‌شد و حتی ممکن است تا شمال چین نیز امتداد یافته بود. این پادشاهی همچنین روابط دیپلماتیک و تجاری با سلسله جین (Jin) در چین در سال ۳۴۵ و پادشاهی کوفون (Kofun) در ژاپن در سال ۳۶۷ برقرار کرد.

در طول قرن چهارم، باکجه بسیاری از فن‌آوری‌ها و ایده‌های فرهنگی را از مردم سلسله جین اول چین اقتباس کرد. بیشتر این انتقال فرهنگی از طریق گوگوریو انجام شد، علی‌رغم درگیری‌های نسبتاً مکرر بین این دو سلسله کره‌ای مرتبط.

هنرمندان باکجه، به نوبه خود، تأثیر عمیقی بر هنر و فرهنگ مادی ژاپن در این دوره گذاشتند. بسیاری از اقلام مرتبط با ژاپن، از جمله جعبه‌های لاک‌اندود شده، سفال، پرده‌های تاشو و به ویژه جواهرات ظریف سبک فیلیگران، تحت تأثیر سبک‌ها و تکنیک‌های باکجه بودند که از طریق تجارت به ژاپن آورده شده بودند. این تبادلات فرهنگی، نقش مهمی در شکل‌گیری هنر و فرهنگ ژاپن ایفا کرد.

باکجه و آیین بودا

در این دوران، یکی از ایده‌هایی که از چین به کره و سپس به ژاپن منتقل شد، آیین بودا بود. در پادشاهی باکجه، امپراتور در سال ۳۸۴ میلادی، بودیسم را به عنوان دین رسمی کشور اعلام کرد. این پذیرش بودیسم، تأثیرات عمیقی بر فرهنگ، هنر و معماری باکجه گذاشت و راه را برای گسترش آن به ژاپن هموار کرد.

گسترش و سقوط پادشاهی باکجه

در طول تاریخ خود، پادشاهی باکجه به نوبت با دو پادشاهی دیگر کره‌ای متحد شد و با آن‌ها جنگید. در زمان سلطنت پادشاه گونچوگو (Geunchogo) (حکومت ۳۴۶-۳۷۵ میلادی)، باکجه علیه گوگوریو اعلام جنگ کرد و تا شمال گسترش یافت و پیونگ یانگ را تصرف کرد. همچنین به سمت جنوب در مناطق قبلی ماهان (Mahan) گسترش یافت.

حدود یک قرن بعد، اوضاع تغییر کرد. گوگوریو شروع به فشار به سمت جنوب کرد و در سال ۴۷۵ منطقه سئول را از باکجه تصرف کرد. امپراتوران باکجه مجبور شدند پایتخت خود را به سمت جنوب به منطقه‌ای که امروزه گونگجو (Gongju) نامیده می‌شود، منتقل کنند (تا سال ۵۳۸). از این موقعیت جدیدتر و جنوبی‌تر، حاکمان باکجه اتحاد خود را با پادشاهی شیلا (Silla) علیه گوگوریو مستحکم کردند.

با گذشت زمان در دهه ۵۰۰، شیلا قدرتمندتر شد و تهدیدی به همان اندازه جدی مانند گوگوریو برای باکجه ایجاد کرد. پادشاه سئونگ (Seong) پایتخت باکجه را به سابی (Sabi)، در آنچه امروزه شهرستان بویئو (Buyeo) نامیده می‌شود، منتقل کرد و تلاش‌های هماهنگی را برای تقویت روابط پادشاهی خود با چین به عنوان وزنه تعادلی در برابر دو پادشاهی دیگر کره‌ای انجام داد.

متأسفانه برای باکجه، در سال ۶۱۸ یک سلسله جدید چینی به نام تانگ (Tang) به قدرت رسید. حاکمان تانگ بیشتر تمایل داشتند با شیلا متحد شوند تا با باکجه. سرانجام، نیروهای متحد شیلا و تانگ در نبرد هوانگسانبول (Hwangsanbeol) ارتش باکجه را شکست دادند، پایتخت در سابی را تصرف کردند و در سال ۶۶۰ میلادی پادشاهان باکجه را سرنگون کردند. پادشاه اویجا (Uija) و بیشتر خانواده‌اش به تبعید در چین فرستاده شدند؛ برخی از اشراف باکجه به ژاپن گریختند. سرزمین‌های باکجه سپس در شیلا بزرگتر ادغام شد که کل شبه جزیره کره را متحد کرد.