تاریخ ژاپن یکی از رنگارنگ ترین تاریخ ها در میان ملت های جهان است. ژاپن که در دوران ماقبل تاریخ توسط مهاجران از سرزمین اصلی آسیا مستقر شد، شاهد ظهور و سقوط امپراتوران، حکمرانی سامورایی ها، انزوا از دنیای خارجی، گسترش در بیشتر آسیا، شکست و احیا بوده است.

یکی از ملت های جنگ جو در اوایل قرن بیستم، ژاپن امروز به عنوان صدای صلح و احتیاط در صحنه جهانی عمل می کند.

پایتخت و شهرهای مهم

پایتخت: توکیو

شهرهای مهم: یوکوهاما، اوزاکا، ناگوی، سapporo، کوبه، کیوتو، فوکوئوکا

حکومت

ژاپن یک سلطنت مشروطه دارد که امپراتور بر آن ریاست می کند. امپراتور قدرت سیاسی چندانی ندارد و بیشتر به عنوان رهبر نمادین و دیپلماتیک کشور خدمت می کند.

نخست وزیر رهبری کابینه ژاپن را بر عهده دارد و رهبر سیاسی کشور است. مجلس دوکamarایی ژاپن شامل 465 نماینده در مجلس نمایندگان و 242 نماینده در مجلس مشاوران است.

ژاپن دارای یک سیستم دادگاهی چهار درجه ای است که در راس آن دیوان عالی 15 نفره قرار دارد. این کشور دارای سیستم حقوقی مدنی به سبک اروپایی است.

جمعیت

جمعیت ژاپن حدود 125.1 میلیون نفر است. امروزه کشور با نرخ پایین زاد و ولد مواجه است و یکی از سریع ترین جوامع سالخورده در جهان به شمار می آید.

گروه قومی یاماتو 98.5 درصد از جمعیت کشور را تشکیل می دهد. 1.5 درصد دیگر شامل کره ای ها (0.5 درصد)، چینی ها (0.4 درصد) و ائینو های بومی (50,000 نفر) می شود. مردم ریوکیو از اوکیناوا و جزایر همجوار ممکن است یاماتو باشند یا نباشند.

زبان ها

اکثریت قریب به اتفاق شهروندان ژاپن (99 درصد) زبان ژاپنی را به عنوان زبان اصلی صحبت می کنند.

زبان ژاپنی در خانواده زبانی ژاپونیک قرار دارد و به طور کلی در نظر گرفته می شود که با زبان های چینی و کره ای بی ارتباط است. با این حال، ژاپنی به شدت از چینی، انگلیسی و زبان های دیگر وام گرفته است. در واقع، 49 درصد واژگان ژاپنی وام واژه هایی از زبان چینی و 9 درصد از زبان انگلیسی هستند.

سه سیستم نوشتاری در ژاپن وجود دارد: هیرگانا، که برای کلمات ژاپنی بومی و افعال متغیر استفاده می شود؛ کاتاکانا، که برای وام واژه های غیرژاپنی، تأکید و تقلید صوتی استفاده می شود؛ و کانجی، که برای بیان تعداد زیادی از وام واژه های چینی در زبان ژاپنی به کار می رود.

دین

بیشتر شهروندان ژاپنی از یک ترکیب هم زیستی شینتویی و بودیسم پیروی می کنند. اقلیت های کوچکی نیز مسیحیت، اسلام، هندوئیسم و سیکیسم را عمل می کنند.

شینتو، که در دوران ماقبل تاریخ توسعه یافته، دین بومی ژاپن است. این یک ایمان چندخدایانه است که به مقدس بودن دنیای طبیعی تأکید دارد. شینتو کتاب مقدس یا بنیانی ندارد. بیشتر بودایی های ژاپنی به مکتب مهایانه تعلق دارند که در قرن ششم از باکجه کره به ژاپن وارد شده است.

در ژاپن، مراسم شینتو و بودیسم به یک دین واحد ترکیب شده اند، به طوری که معابد بودایی در سایت های مهم معابد شینتو ساخته شده اند.

جغرافیا

آرخبید ژاپن شامل بیش از 3,000 جزیره است و مساحت آن 377,835 کیلومتر مربع (145,883 مایل مربع) می باشد. هوکایدو، هونشو، شیکوکوی و کیوشو چهار جزیره اصلی آن هستند (از شمال به جنوب).

ژاپن عمدتاً کوهستانی و جنگلی است و تنها 11.6 درصد از کشور زمین های زراعی دارد. قله کوه فوجی با ارتفاع 3,776 متر (12,385 فوت) بلندترین نقطه کشور است و هچیروگاتا که چهار متر پایین تر از سطح دریا قرار دارد (-12 فوت) پایین ترین نقطه آن محسوب می شود.

ژاپن در موقعیتی قرار دارد که در حلقه آتش اقیانوس آرام واقع شده و ویژگی های هیدروترمالی همچون چشمه های آب گرم و چشمه های جوشان دارد. این کشور همواره با زلزله، سونامی و فوران آتشفشان دست و پنجه نرم می کند.

آب و هوا

ژاپن با طول 3,500 کیلومتر (2,174 مایل) از شمال تا جنوب، شامل مناطق آب و هوایی مختلفی است و به طور کلی دارای آب و هوای معتدل با چهار فصل است.

در فصل زمستان، بارش برف سنگین در جزیره شمالی هوکایدو رایج است؛ به عنوان مثال، در سال 1970، شهر کچان در یک روز بیش از 312 سانتی متر (بیش از 10 فوت) برف دریافت کرد و مجموع بارش برف آن زمستان بیش از 20 متر (66 فوت) بود.

در مقابل، جزیره جنوبی اوکیناوا دارای آب و هوای نیمه استوایی با دمای متوسط سالانه 20 درجه سلسیوس (72 درجه فارنهایت) است و سالانه حدود 200 سانتی متر (80 اینچ) باران دریافت می کند.

اقتصاد

ژاپن یکی از پیشرفته ترین جوامع از نظر فناوری در جهان است و به همین دلیل، سومین اقتصاد بزرگ جهان از نظر تولید ناخالص داخلی (پس از آمریکا و چین) را دارد. صادرات ژاپن شامل خودروها، الکترونیک مصرفی و اداری، فولاد و تجهیزات حمل و نقل است. واردات شامل مواد غذایی، نفت، چوب و سنگ معدن فلزی می باشد.

رشد اقتصادی در دهه 1990 متوقف شد اما از آن زمان به شکل قابل قبولی به 2 درصد در سال بازگشته است. تولید ناخالص داخلی به ازای هر نفر در ژاپن 38,440 دلار است و 16.1 درصد از جمعیت زیر خط فقر زندگی می کنند.

تاریخ

ژاپن حدود 35,000 سال پیش توسط مردم پالئولیتیک از سرزمین اصلی آسیا مستعمره شد. در پایان آخرین عصر یخ، حدود 10,000 سال پیش، فرهنگی به نام جومون توسعه یافت. شکارچیان و گردآورندگان جومون لباس های پشمی، خانه های چوبی و ظروف سفالی پیچیده ای ساختند. بر اساس تجزیه و تحلیل DNA، مردم آینو ممکن است نسل های مستقیمی از جومون باشند.

موج دوم سکونت متعلق به مردم یایویی بود که فلزکاری، کشت برنج و بافندگی را به ژاپن معرفی کردند. شواهد DNA نشان می دهد که این مهاجران از کره آمده اند.

دوره کوفون (سال 250-538 میلادی)، که با تپه های بزرگ دفن یا تومولی مشخص می شود، اولین دوره تاریخی ضبط شده در ژاپن است. کلاس جنگسالاران اشرافی بر مردم کوفون حکومت کردند و بسیاری از آداب و رسوم چینی را پذیرفتند.

بودیسم در دوره آسوکا (سال 538-710) به ژاپن آمد و همچنین سیستم نوشتاری چینی. در این زمان، جامعه به تبارها تقسیم شده بود. نخستین حکومت مرکزی قوی در دوره نارا (سال 710-794) توسعه یافت. طبقه اشرافی به بودیسم و خطاطی چینی پرداخته و در عین حال، روستاییان زراعی به شینتوئیسم روی آوردند.

فرهنگ منحصر به فرد ژاپن به سرعت در دوران هیان (سال 794-1185) توسعه پیدا کرد و دربار امپراتوری آثار هنری، شعر و نثر دائمی خلق کرد. کلاس جنگجوی سامورایی نیز در این زمان شکل گرفت.

لردهای سامورایی، که "شوگون" نامیده می شدند، در سال 1185 بر حکومت تسلط یافته و تا سال 1868 در نام امپراتور بر ژاپن حکومت کردند. شوگونات کاماکورا (سال 1185-1333) بخش بزرگی از ژاپن را از کیوتو اداره می کرد. این شوگونات با کمک دو طوفان معجزه آسا، حملات ارتش های مغول را در سال های 1274 و 1281 دفع کردند.

یکی از امپراتوران قدرتمند، گو-دایگو، تلاش کرد تا شوگونات را در سال 1331 سرنگون کند که منجر به یک جنگ داخلی بین دربارهای شمالی و جنوبی شد که سرانجام در سال 1392 به پایان رسید. در این مدت، طبقه ای از لردهای منطقه ای قدرتمند به نام "دایمیو" به تدریج قدرتشان را افزایش دادند و حکومت آنها تا پایان دوره ادو، که به عنوان شوگونات توکوگاوا نیز شناخته می شود، در سال 1868 ادامه یافت.

در آن سال، یک نظام پادشاهی قانون اساسی جدید تأسیس شد که توسط امپراتور میجی اداره می شد. قدرت شوگان ها به پایان رسید.

پس از مرگ امپراتور میجی، پسر او به عنوان امپراتور تایشو شناخته شد. بیماری های مزمن او مانع از انجام وظایفش شد و این فرصت را به مجلس کشور داد تا اصلاحات دموکراتیک جدیدی را معرفی کند. در طول جنگ جهانی اول، ژاپن سلطه خود بر کره را رسمیت بخشید و کنترل شمال چین را در دست گرفت.

امپراتور شووا، هیروهیتو، نظارت بر گسترش تهاجمی ژاپن در طول جنگ جهانی دوم، تسلیم شدن و تولد دوباره اش به عنوان یک ملت مدرن و صنعتی را بر عهده داشت.