در دهه 1920، دختران جوان موسوم به "فلپر" که ایده های جدیدی درباره زندگی داشتند، از تصویر ویکتوریایی زنانه فاصله گرفتند. آن ها از پوشیدن گن واره ها خودداری کردند و لایه های لباس را کنار گذاشتند تا به راحتی حرکت کنند، آرایش کردند و موهایشان را کوتاه کردند. آن ها همچنین در عرصه sexuality خارج از ازدواج آزمایش هایی انجام دادند و مفهوم قرار ملاقات را معرفی کردند. با دور شدن از ارزش های محافظه کارانه ویکتوریایی، فلپرها آنچه را که بسیاری آن را "زن جدید" یا "مدرن" می دانستند، خلق کردند.

نسل جوان تر

قبل از آغاز جنگ جهانی اول، "دختر گیبسون" به عنوان زن ایده آل در نظر گرفته می شد. با الهام از طراحی های چارلز دانه گیبسون، دختر گیبسون موهای بلندش را به طور آزاد روی سرش جمع می کرد و دامن بلند و نازکی به همراه بلوز با یقه ای بلند می پوشید. در این تصویر، او هم از زیبایی زنانه برخوردار بود و هم از چند مانع جنسیتی عبور کرد، زیرا پوشش او اجازه می داد در ورزش ها، از جمله گلف، اسکیت و دوچرخه سواری شرکت کند.

سپس جنگ جهانی اول شروع شد و مردان جوان جهان به قربانیان ایده آل های نسل قدیمی تبدیل شدند. نرخ آتلاف در سنگرها باعث شد تعداد کمی امید داشته باشند که به اندازه کافی زنده بمانند تا به خانه بازگردند.

سربازان جوان با روحیه ای از "بخورید، بنوشید و شاد باشید، زیرا فردا می میریم" مواجه شدند. دور از جامعه ای که آن ها را بزرگ کرده بود و با واقعیت مرگ مواجه بودند، بسیاری به دنبال تجربیات زندگی افراطی پیش از ورود به میدان جنگ رفتند و آن ها را یافتند.

تغییرات پس از جنگ جهانی اول

در طول جنگ، جوانان مرد علیه دشمن و مرگ در سرزمین های دور جنگیدند، در حالی که جوانان زن با شور میهن پرستانه به شدت وارد نیروی کار شدند. طی جنگ، هر دو گروه جوان مرد و زن از ساختار اجتماعی فرار کردند و بازگشت به آن برایشان بسیار دشوار شد. به عنوان مثال، فردریک لوئیس آلن در کتاب خود "فقط دیروز" در سال 1931 گزارش داد:

"آن ها خود را در انتظار نشستن در روال روزمره زندگی آمریکایی یافتند، گویی که هیچ چیزی اتفاق نیفتاده، و باید دستورات اخلاقی بزرگ ترها را بپذیرند که به نظر می رسید هنوز در دنیای خوش بینانه ای از آرمان های rosy زندگی می کنند که جنگ برای آن ها به پایان رسانده است. آن ها نمی توانستند این کار را انجام دهند و به طرز نا محترمانه ای این را اعلام کردند."

زنان به همان اندازه مردان تمایل داشتند که از بازگشت به قوانین و نقش های اجتماعی پس از جنگ اجتناب کنند. در عصر دختر گیبسون، دختران جوان قرار نمی گذاشتند؛ آنها تا زمانی که یک جوان مناسب به طور رسمی علاقه خود را با نیت های مناسب (یعنی ازدواج) ابراز کند، صبر می کردند. اما تقریباً یک نسل کامل از مردان جوان در جنگ جان باختند و این باعث شد که نسل بزرگی از جوانان زنان بدون خواستگار باقی بمانند. دختران جوان تصمیم گرفتند که نمی خواهند زندگی جوانی خود را بیهوده منتظر ماندن برای تنها ماندن هدر دهند؛ آن ها قصد داشتند از زندگی لذت ببرند.

"نسل جوان تر" در حال فاصله گرفتن از ارزش های قدیمی بود.

"فلپر"

اصطلاح "فلاپر" اولین بار پس از جنگ جهانی اول در بریتانیا به کار رفت و به معنای دختر جوانی بود که هنوز در حرکات خود دست و پاچلفتی بوده و وارد مرحله زنانه گی نشده بود. در نسخه ژوئن 1922 مجله آتلانتیک مانثلی، روانشناس و educator آمریکا، G. Stanley Hall، به جستجوی معنای این اصطلاح فراری پرداخت و گفت:

"[D] واژه نامه درست به من گفت که این کلمه به معنای جوجه ای است که هنوز در لانه است و بی فایده در تلاش برای پرواز است، در حالی که بال هایش تنها پرهای کوتاهی دارند؛ و من فهمیدم که نبوغ 'زبان های غیررسمی' جوجه را به نماد دوران دخترانه تدریجی تبدیل کرده است."

نویسندگانی چون F. Scott Fitzgerald و هنرمندانی مانند John Held Jr. این اصطلاح را به جامعه ادبی آمریکا معرفی کردند و به تصویر و سبک فلاپر شکل دادند. فیتزجرالد فلاپر ایده آل را به عنوان "زیبا، گران قیمت و حدود نوزده ساله" توصیف کرد. هلد نیز با کشیدن تصاویری از دختران جوان که چکمه های باز را بر پا کرده بودند، تصویر فلاپر را پررنگ تر کرد.

بسیاری تلاش کرده اند تا فلاپرها را تعریف کنند. در دیکشنری William and Mary Morris آمده است: "در آمریکا، فلاپر همیشه به معنای موجود جوان، جذاب و کمی غیرمتعارف است که به گفته [H. L.] Mencken، 'دختری کمی احمق، پر از حدس های عجیب و متمایل به طغیان در برابر قضاوت ها و نصیحت های بزرگ ترها' است."

فلاپرها هم تصویر و هم نگرش خاصی داشتند.

لباس فلاپرها

تصویر فلاپرها شامل تغییرات شدید—برای برخی شوکه کننده—در لباس و موهای زنان بود. تقریباً هر نوع لباس کوتاه و سبک تری طراحی شده بود تا تحرک را آسان تر کند.

گفته می شود که دختران وقتی به رقص می رفتند، "کمر بندهای" خود را کنار می گذاشتند. رقص های جدید و پرانرژی عصر جاز نیاز داشت که زنان به راحتی حرکت کنند، که این موضوع برای "زنان با استخوان نهنگ" ممکن نبود. به جای شلوارهایی که کمر را سفت می کردند، از لباس های زیر به نام "step-ins" استفاده می شد.

لباس های بیرونی فلاپرها هنوز هم بسیار قابل شناسایی است. این سبک که "گارکون" ("پسر کوچک") نامیده می شد، توسط کوکو شانل رواج پیدا کرد. برای آنکه بیشتر شبیه یک پسر به نظر برسند، زنان سینه های خود را با نوارهای پارچه ای محکم می بستند تا آن را صاف کنند. کمر لباس های فلاپرها به خط لگن سقوط کرده بود. فلاپرها جوراب هایی می پوشیدند که از ریون ("ابریشم مصنوعی") ساخته شده بودند و معمولاً آنها را روی کمربند نگهدارنده می پوشیدند.

پایین دامن ها نیز در دهه 1920 شروع به بالا رفتن کرد. در ابتدا، پایین دامن تنها چند اینچ بالا آمد، اما بین سال های 1925 تا 1927، دامن فلاپرها کمی پایین تر از زانو قرار گرفت، همانطور که بروس بلوین در مقاله 1925 خود "فلاپر جین" در نشریه نیو ریپابلیک توصیف کرد:

"دامن یک اینچ پایین تر از زانوهای او می آید و به آرامی روی جوراب های پیچیده و رول شده اش قرار می گیرد. ایده این است که هنگام راه رفتن در یک نسیم کم، گاهی زانو را مشاهده کنید (که قرمز نشده است—این فقط صحبت روزنامه است) اما همیشه به شکلی تصادفی، شبیه ونوس که در حمام تعجب کرده است."

مو و آرایش فلاپرها

دختر گیبسون، که به موهای بلند و زیبا و پرپشت خود افتخار می کرد، وقتی فلاپر موهایش را کوتاه کرد، شوکه شد. این مدل مو به نام "باب" شناخته می شد که بعداً با مدل موی کوتاه تر دیگری به نام "شینگل" یا "ایتون" جایگزین شد.

مدل موی شینگلی به طور مرتب چیده شده و دور صورت زن یک حالت لوله ای داشت که گوش های او را می پوشاند. فلپرها معمولاً این استایل را با کلاهی از جنس نمد به شکل زنگوله ای به نام کلاچ تکمیل می کردند.

فلپرها همچنین شروع به استفاده از آرایش کردند که قبلاً فقط توسط زنان آزاد پوشیده می شد. رژگونه، پودر، خط چشم و رژ لب به شدت محبوب شد. بلایون که شگفت زده شده بود، اظهار داشت:

"زیبایی در سال 1925 مد است. او به طور صریح، با آرایش سنگین، نه برای تقلید از طبیعت، بلکه برای ایجاد اثری کاملاً مصنوعی - رنگ پریدگی، لب های سوزان قرمز، و چشمان غلغلویی - به نظر می رسد."

فلپرها و سیگار کشیدن

نگرش فلپرها با راست گویی، زندگی سریع و رفتارهای جنسی شناخته می شد. فلپرها به نظر می رسیدند که به جوانی چنگ زده اند به طوری که گویی هر لحظه ممکن است از آن ها دور شود. آن ها ریسک کردند و بی احتیاط بودند.

آن ها می خواستند متفاوت باشند و خروج خود از اصول دختران گیبسون را اعلام کنند. بنابراین سیگار می کشیدند، چیزی که قبلاً فقط مردان انجام می دادند. والدین آن ها shocked شدند: ناشر روزنامه آمریکایی و منتقد اجتماعی، و. او. سوندرز، واکنش خود را در "من و دختران فلپر" در سال 1927 توصیف کرد.

"من مطمئن بودم که دخترانم هرگز با یک فلاسک جیبی آزمایش نکرده اند، با شوهران زنان دیگر flirt نکرده اند و سیگار نکشیده اند. همسر من همین توهم مطمئن را داشت و یک روز در میز شام راجع به دیگر دختران صحبت می کرد.

"'به من می گویند که دختر پورویس در خانه اش مهمانی های سیگاری برگزار می کند'، همسرم گفت. او این را به خاطر الیزابت گفت که کمی با دختر پورویس می چرخد. الیزابت با چشمان کنجکاو به مادرش نگاه می کرد. او هیچ پاسخی به مادرش نداد، اما در آن لحظه به من گفت: 'بابا، بیایید سیگارهایت را ببینیم.'

"بدون هیچ شک و تردیدی از آنچه که در حال رخ دادن بود، سیگارهایم را به الیزابت پرتاب کردم. او یک سیگار از بسته خارج کرد، آن را روی پشت دست چپش کوبید، بین لب هایش گذاشت، به جلو رسید و سیگار روشنم را از دهانم گرفت، سیگار خودش را روشن کرد و حلقه های هوایی به سمت سقف فوت کرد.

"همسرم تقریباً از روی صندلی اش سقوط کرد و اگر لحظه ای در شوک نمی بودم، من هم ممکن بود از صندلی ام بیفتم."

فلپر و الکل

سیگار کشیدن تنها عمل طغیانی فلپرها نبود. فلپرها الکل می نوشیدند. در زمانی که ایالات متحده الکل را ممنوع کرده بود (منع الکل)، زنان جوان عادت نوشیدن را زود شروع کردند. برخی حتی فلاسک های جیبی با خود حمل می کردند تا در دسترس باشد.

تعداد زیادی از بزرگترها از دیدن زنان جوان مست خوششان نمی آمد. فلپرها تصویری رسوا داشتند که در مقاله "فلپر" نوشته جکی هاتون در دایرةالمعارف فرهنگ عامه سنت جیمز در سال 2000 به عنوان "فلپر شاد، آرایش کرده و سرزنده، در حالت مستی به موزیک های هرز دچار می شود" تعریف شده است.

فلپرها و رقص

دهه 1920 عصر جاز بود و یکی از محبوب ترین تفریحات برای فلپرها رقص بود. رقص هایی مانند چارلز تون، بلک باتم و شیمی به عنوان "وحشی" توسط نسل های قدیمی تر شناخته می شد.

در شماره ماه مه 1920 مجله آتلانتیک، فلپرها به عنوان افرادی توصیف شده اند که «مانند روباه ها می تازند، مانند مرغابی های لنگ می لنگند، یک قدم مانند معلولان می رقصند و همه این ها به صداهای وحشی و عجیب آلات موسیقی که صحنه را به تصاویری متحرک از یک بال عاشقانه در آشوب تبدیل می کند، انجام می شود.»

برای نسل جوان تر، این رقص ها به سبک زندگی سریع آن ها سازگار بود.

فلپرها و رانندگی و محبت

برای اولین بار از زمان قطار و دوچرخه، نوع جدیدی از حمل ونقل سریع در حال محبوب شدن بود. نوآوری های هنری فورد، اتومبیل را به کالایی قابل دسترس برای مردم تبدیل کرده بود.

اتومبیل ها سریع و پرخطر بودند—که کاملاً با روحیه فلپرها سازگار بود. فلپرها نه تنها اصرار داشتند که در آن ها سوار شوند؛ بلکه خودشان نیز رانندگی می کردند. متاسفانه برای والدین آن ها، فلپرها تنها از اتومبیل ها برای سوار شدن استفاده نمی کردند. صندلی عقب به مکان محبوبی برای فعالیت جنسی تازه ای به نام محبت تبدیل شد. برخی دیگر مهمانی های محبت برگزار می کردند.

اگرچه لباس های آن ها مدل لباس های پسرانه بودند، فلپرها جنسی بودن خود را به نمایش می گذاشتند. این تغییرات، انقلابی در مقایسه با نسل های والدین و پدربزرگ ها و مادربزرگ های آن ها بود.

پایان دوره فلپرها

اگرچه بسیاری از لباس های کم پوش و رفتارهای بی پروا فلپرها شوکه کننده بود، نسخه ای کمتر افراطی از فلپرها به مرور زمان در میان پیر و جوان قابل احترام شد. برخی از زنان موهای خود را کوتاه کردند و از پوشیدن کمرشکن ها دست کشیدند، اما به افراط فلپرها نرفتند. در مقاله ای با عنوان «یک درخواست فلپر به والدین»، الِن ولز پیج که خود را نیمه فلپر می نامد، گفت:

«من موهای کوتاه دارم، نشانه ای از فلپر بودن. (و، آه، چه راحت است!) من بر روی بینی ام پودر می زنم. دامن های نواری می پوشم و سوئیشرت های رنگی روشن و شال و بلوزهایی با یقه های پیترو پان و کفش های پاشنه کوتاه می پوشم.»

در پایان دهه 1920، بازار سهام سقوط کرد و جهان به رکود بزرگ فرو رفت. بی فکری و بی پروازی مجبور به پایان آمدن بودند. با این حال، بسیاری از تغییرات فلپرها باقی ماندند.