متغیر و ثابت از بنیادیترین مفاهیم جبر هستند. ثابت کمیتی است که در یک مسئله یا عبارت، مقدار آن تغییر نمیکند؛ در حالی که متغیر نمادی است که میتواند مقدارهای مختلفی بگیرد یا مقدار آن در مسئله نامعلوم باشد. برای مثال، در عبارت \(3x+5\)، نماد \(x\) متغیر است و عددهای \(3\) و \(5\) ثابتاند. شناخت دقیق این دو مفهوم، پایه فهم جملههای جبری، ضریب، چندجملهای، سادهسازی عبارتهای جبری و بسیاری از مباحث بعدی جبر است.
در دل دنیای اتمها، جایی که عناصر سنگین و رادیواکتیو حکمرانی میکنند، مفهوم شگفتانگیزی به نام "جزیره ثبات" وجود دارد. این اصطلاح، به ناحیهای فرضی در جدول تناوبی اشاره دارد که در آن ایزوتوپهای سنگین عناصر، برخلاف سایر ایزوتوپهای رادیواکتیو، عمر نسبتاً طولانی دارند و فرصت کافی برای مطالعه و استفاده از آنها فراهم میشود. در واقع، جزیره ثبات، همچون پناهگاهی در دریای عناصر ناپایدار است؛ دریایی که در آن ایزوتوپها به سرعت تجزیه میشوند و شناسایی و کاربرد آنها را برای دانشمندان دشوار میسازند.
آیا به خاطر دارید بازی با کلمات "Rice n' Beans" در ابتدای فصل دوم سریال برکینگ بد؟ این تنها نکته جذاب این سریال نیست. هر قسمت از برکینگ بد، یک درس کوچک درشیمیدارد. در این قسمت، تمرکز بر رویریسیناست، یکسم قویکه ازدانههای کرچکبه دست میآید.
یکی از دلایلی که دایناسورها برای ما جذاب شده اند اندازه بزرگ آنها است. وزن دایناسورهای گیاهخواری مانند دیپلودوکوس و براکیوزاروس در حدود 50 تن و وزن تیرانوسور رکس 7 تا 8 تن بوده است. از شواهد فسیلی چنین برمی آید که از هر نظر که دایناسورها را با جانوران دیگر مقایسه کنیم، چه از لحاظ گونه و چه تک به تک، دایناسورها از همه جانورانی که تاکنون بر روی زمین زندگی کرده اند بزرگ تر بوده اند. (استثنا در این زمینه نسل خاصی از کوسه های های ماقبل تاریخ، نهنگ ماقبل تاریخ و خزندگان دریایی مانند ایکتیوسور و پلیوسور بوده اند. این جانوران حجم عظیمی داشته اند و در آب شناور بوده اند.)
زیست شناسان و دیرینه شناسان به دنبال توضیح این موضوع هستند که چرا دایناسورها به این اندازه غول پیکر بوده اند. در این مطلب به چند نظریه درباره اندازه بزرگ دایناسورها پرداخته می شود
آیا تا به حال به برچسبهای شبتاب یا ستارههای شبنما که بعد از خاموش شدن چراغها میدرخشند، دقت کردهاید؟ این پدیده جذاب، فسفرسانس (Phosphorescence) نام دارد. فسفرسانس نوعی از لومینسانس است که در آن، ماده انرژی را از طریق تابش الکترومغناطیسی، معمولاً نور فرابنفش، جذب میکند. این انرژی باعث میشود الکترونهای اتم از حالت انرژی پایینتر به حالت انرژی بالاتر (برانگیخته) جهش کنند. هنگامی که الکترونها به حالت انرژی پایینتر بازمیگردند، انرژی را به صورت نور مرئی آزاد میکنند و این همان درخششی است که ما میبینیم.