زندان اندرسون ویل، واقع در ایالت جورجیا، به عنوان یکی از وحشتناک ترین و بدنام ترین اردوگاه های جنگی در تاریخ جنگ داخلی آمریکا شناخته می شود. این اردوگاه از 27 فوریه 1864 تا پایان جنگ در 1865 فعال بود و به رغم طراحی اولیه اش برای 10,000 زندانی، به زودی جمعیت آن به بیش از 33,000 نفر افزایش یافت. شرایط غیرانسانی، کمبود شدید غذا و آب تمیز، و شیوع بیماری ها در این اردوگاه، زندگی زندانیان را به یک جهنم واقعی تبدیل کرد. در این مقاله، به بررسی تاریخچه، ساخت و ساز، و وضعیت فاجعه بار این اردوگاه خواهیم پرداخت و نگاهی به سرنوشت افرادی که در آنجا زندگی کردند، خواهیم انداخت.

ساخت و ساز

در اواخر سال 1863، کنفدراسیون متوجه شد که نیاز به ساخت اردوگاه های جدید برای نگهداری سربازان اتحادیه ای که دستگیر شده بودند، وجود دارد. این سربازان در انتظار تبادل بودند و به همین دلیل، فرماندهان در بحث های خود بر سر مکان های جدید اردوگاه ها، توانستند نظر Major General Howell Cobb، فرماندار پیشین جورجیا، را جلب کنند. او داخلی ترین قسمت ایالت جورجیا را به دلیل فاصله اش از خط مقدم و قابلیت دسترسی آسان به راه آهن برای ساخت اردوگاه پیشنهاد داد.

در نوامبر 1863، Captain W. Sidney Winder به منظور پیدا کردن محلی مناسب به اندرسون ویل اعزام شد. پس از رسیدن به این دهکده کوچک، او مکان ایده آلی را یافت که به خط راه آهن Southwestern نزدیک و دارای منبع آبی مناسب بود. با تأمین مکان، Captain Richard B. Winder به اندرسون ویل فرستاده شد تا طراحی و نظارت بر ساخت زندان را به عهده بگیرد. او طراحی یک تأسیسات برای 10,000 زندانی را انجام داد و یک محوطه مستطیلی به وسعت 16.5 هکتار با یک جوی آب در میان آن طراحی کرد.

این زندان که در ژانویه 1864 با نام Camp Sumter نامگذاری شد، با استفاده از کارگران برده محلی، دیوارهای محوطه را ساختند. دیوارهای آن از چوب های کاج تنگ ساخته شده بود که نمایی سفت و محکم را ارائه می داد و از بیرون به هیچ وجه قابل دیدن نبود. دسترسی به مکانی که زندانیان در آن نگهداری می شدند، از طریق دو در بزرگ در دیوار غربی انجام می شد.

داخل زندان، یک نرده سبک به فاصله تقریباً 19 تا 25 فوت از دیوار محوطه ساخته شده بود. این "خط مرده" به منظور جلوگیری از نزدیک شدن زندانیان به دیوارها طراحی شده بود و هر کس که به آن نزدیک می شد، به شدت مجازات می شد. با توجه به سادگی ساخت و ساز، اردوگاه به سرعت رشد کرد و اولین گروه از زندانیان در 27 فوریه 1864 وارد آن شدند.

تجربه ای وحشتناک

با افزایش مستمر جمعیت در اردوگاه زندانیان، شرایط به مراتب وخیم تر شد. با وقوع حادثه فورتی پیلو در 12 آوریل 1864، که در آن نیروهای کنفدراسیون تحت فرماندهی Major General Nathan Bedford Forrest، سربازان سیاه پوست اتحادیه را در این قلعه به قتل رساندند، جمعیت زندانیان در اندرسون ویل شروع به افزایش قابل توجهی کرد. در واکنش به این حادثه، رئیس جمهور آبراهام لینکلن خواستار رعایت حقوق برابر برای زندانیان جنگی سیاه پوست با هم قطاران سفیدپوستشان شد، اما رئیس جمهور کنفدراسیون، جفرسون دیویس، با این درخواست مخالفت کرد.

به دنبال این تنش ها، لینکلن و ژنرال یولیسس اس. گرانت تمام تبادلات زندانیان را متوقف کردند. این توقف به سرعت باعث افزایش جمعیت زندانیان در هر دو طرف جنگ شد و در اردیبهشت 1864، جمعیت زندانیان در اندرسون ویل به 20,000 نفر رسید که دو برابر ظرفیت طراحی شده اردوگاه بود.

با افزایش بی رویه جمعیت، وضعیت انسانی در زندان به شدت بحرانی شد. سرپرست اردوگاه، Major Henry Wirz، تصمیم به گسترش دیوار اردوگاه گرفت و از نیروی کار زندانیان برای ساخت یک افزودگی 610 فوتی در سمت شمال اردوگاه استفاده کرد. این افزودگی به سرعت و در عرض دو هفته ساخته شد و در 1 ژوئیه به زندانیان ارائه شد.

با این حال، حتی با این گسترش، شرایط همچنان وخیم تر شد و جمعیت به 33,000 نفر در اوت 1864 رسید. در طول تابستان، شرایط زندگی در اردوگاه به دلیل قرار گرفتن زندانیان در معرض عوامل طبیعی، سوءتغذیه و بیماری هایی مانند اسهال، روز به روز بدتر می شد. منابع آبی اردوگاه به دلیل ازدحام جمعیت آلوده شده و اپیدمی ها به سرعت در حال گسترش بودند. نرخ مرگ و میر ماهانه به حدود 3,000 زندانی رسید و اجساد آنان در قبرهای دسته جمعی خارج از دیوار اردوگاه دفن می شد.

زندگی در اندرسون ویل به علت وجود گروهی از زندانیان به نام Raiders (غارتگران) که به سرقت مواد غذایی و دارایی زندانیان دیگر می پرداختند، بدتر شد. این غارتگران در نهایت توسط گروهی دیگر به نام Regulators (تنظیم کنندگان) دستگیر شدند که برای آنها محاکمه ترتیب دادند و احکام را برای مجرمان صادر کردند. مجازات ها از قرار گرفتن در بند تا مجبور کردن آنها به دویدن در میان زندانیان دیگر متغیر بود، و چند نفر از آنها به مرگ محکوم و اعدام شدند.

روزهای نهایی

در حالی که نیروهای ژنرال ویلیام تی. شرمن به سمت آتلانتا پیش می رفتند، ژنرال جان ویندر که مسئول اردوگاه های زندانیان کنفدراسیون بود، دستور داد تا دفاع های زمینی در اطراف اردوگاه اندرسون ویل ساخته شود. با این حال، این اقدامات به طور غیرضروری صورت گرفت. بعد از سقوط آتلانتا توسط شرمن، اکثریت زندانیان اردوگاه به تأسیسات جدیدی در میلن، جورجیا، منتقل شدند.

در اواخر سال 1864 و با پیشروی شرمن به سمت ساوانا، برخی از زندانیان دوباره به اندرسون ویل منتقل شدند و جمعیت اردوگاه به حدود 5,000 نفر رسید. این تعداد تا پایان جنگ در آوریل 1865 در همین سطح باقی ماند. در این مدت، شرایط در اردوگاه همچنان نامساعد بود و مشکلات اساسی مانند کمبود غذا و بیماری های واگیردار ادامه داشت. زندانیان با رنج و مشقت های فراوانی دست و پنجه نرم می کردند که می توانستند به راحتی جان خود را از دست بدهند.

با پایان جنگ در آوریل 1865، وضعیت به شدت دگرگون شد و دیگر نیازی به نگهداری از این تعداد زندانی باقی نماند. زندانیان باقی مانده به تدریج آزاد شدند و اردوگاه اندرسون ویل به عنوان یکی از یادآورهای تلخ و هولناک جنگ داخلی آمریکا شناخته شد. این مکان به نمادی از رنج ها و تجربیات غم انگیز زندانیان جنگی در دوران جنگ تبدیل شده است.

محاکمه و اعدام ویرز

زندان اندرسون ویل به نمادی از محاکمات و جنایات علیه زندانیان جنگی در دوران جنگ داخلی آمریکا تبدیل شد. از میان حدود 45,000 سرباز اتحادیه که به اندرسون ویل وارد شدند، 12,913 نفر در دیوارهای این زندان جان خود را از دست دادند که معادل 28 درصد از جمعیت آن و 40 درصد از کل مرگ های زندانیان جنگی اتحادیه در طول جنگ بود.

دولت اتحادیه، Major Henry Wirz، سرپرست اردوگاه را مسئول این فاجعه دانست. در ماه مه سال 1865، ویرز دستگیر شد و به واشنگتن دی. سی منتقل گردید. او متهم به یک سری جرائم، از جمله توطئه برای به خطر انداختن جان زندانیان و قتل شد. محاکمه او تحت نظارت Major General Lew Wallace برگزار گردید.

این محاکمه دارای جنجال های زیادی بود و در آن تعداد زیادی از زندانیان سابق به عنوان شاهدان شهادت دادند و تجربیات خود را در اندرسون ویل بیان کردند. در میان افرادی که در دفاع از ویرز شهادت دادند، Father Whelan و ژنرال رابرت ای. لی حضور داشتند. در آغاز نوامبر، ویرز به عنوان متهم در پرونده ای با 11 مورد از 13 مورد قتل محکوم شد.

در یک تصمیم جنجالی، ویرز به اعدام محکوم گردید. علی رغم درخواست ها برای عفو از سوی او و وکلای دفاعش به رئیس جمهور اندرو جانسون، این درخواست ها رد شدند و ویرز در 10 نوامبر 1865 در زندان قدیمی کنگره در واشنگتن دی. سی به دار آویخته شد. او یکی از دو شخصی بود که به خاطر جنایات جنگی در طول جنگ داخلی محاکمه، محکوم و اعدام شد، فرد دیگر Champ Ferguson، یک گوریل کنفدراسیون بود.

محل زندان اندرسون ویل در سال 1910 به وسیله دولت فدرال خریداری شد و اکنون به عنوان سایت تاریخی ملی اندرسون ویل شناخته می شود، که یادآور رنج ها و فاجعه های آن دوران تاریک تاریخ آمریکاست.