رنگ بنفش به پادشاهان و ملکه ها گره خورده. تاریخچه این پیوند هم به دنیای باستان برمی گردد. در آن دوران این رنگ به خاطر هیبت جسورانه اش ارزشمند بوده و اغلب، قشر بالای اجتماع حق استفاده از آن را تنها برای خودشان محفوظ می دانستند.
کوروش کبیر، تونیک (پوشش کوتاه) بنفش را به عنوان جامه سلطنتی اش مورد استفاده قرار داد. برخی از امپراطوران رومی شهروندانشان را از پوشیدن لباس بنفش منع می کردند و عاقبت متخلفان مرگ بود. بنفش به خصوص در امپراتوری بیزانس مورد احترام بود. پادشاهان بیزانس روپوش بنفش می پوشیدند، مقرراتشان را با جوهر بنفش امضا می کردند و برای توصیف فرزندانشان می گفتند که آنها در بنفش متولد شده اند.
دلیل شهرت شاهانه بنفش خیلی ساده است و به موضوع عرضه و تقاضا مربوط است. برای قرن ها، تجارت رنگ بنفش تنها در یک شهر باستانی فینیقی متمرکز شده بود. این شهر، شهر صور در لبنان کنونی بوده است. بنفش شهر صور از گونه ای حلزون دریایی که در حال حاضر به نام برندریس بُلینوس (brandaris Bolinus) شناخته می شود به دست می آمده. بنابراین خیلی نادر بوده و ارزش طلا داشته است. سازندگان رنگ برای به دست آوردن رنگ بنفش در پوسته حلزون شکافی ایجاد می کردند و ماده مخاطی تولید کننده رنگ بنفش را از آن استخراج می کردند. سپس این ماده را برای مدت زمانی دقیق در معرض نور خورشید قرار می دادند. آنها از 250،000 حلزون صدف دار فقط 30 گرم رنگ قابل استفاده تولید می کردند. اما این رنگ با طراوت و با ماندگاری طولانی بود.
در آن دوران لباس های ساخته شده از رنگ بنفش بی نهایت گران بودند – هزینه تهیه نیم کیلوگرم پشم بنفش بیشتر از کل درآمد سالانه هر فرد بود پس طبیعی است که در انحصار ثروتمندان و قدرتمندان قرار داشته باشد. در اروپا انحصار رنگ بنفش به خانواده سلطنتی در نهایت با سقوط امپراتوری روم شرقی در قرن 15 میلادی شکسته شد، اما از دهه 1850 بود که برای اولین بار رنگ های مصنوعی وارد بازار شدند و این رنگ در دسترس همه قرار گرفت.