رمان یک اثر روایی از نثر داستانی است که داستانی درباره تجربیات خاص انسانی یا شخصیت ها را در طول زمانی قابل توجه روایت می کند.

سبک نثر و طول آن، همچنین موضوعات داستانی یا نیمه داستانی از ویژگی های بارز رمان هستند. برخلاف آثار شعر حماسی، رمان داستان خود را با نثر بیان می کند و برخلاف داستان های کوتاه، روایت طولانی تری را نسبت به گزینش های کوتاه ارائه می دهد. با این حال، عناصر دیگری نیز وجود دارند که رمان را به عنوان یک فرم ادبی خاص متمایز می کنند.

نکات کلیدی

• رمان یک اثر نثر داستانی است که یک روایت را در طول گسترده ای بیان می کند.
• رمان ها به زمان هایی از جمله داستان «جنژی» اثر مورا ساکی شیکیبوی سال ۱۰۱۰ برمی گردند؛ رمان های اروپایی برای نخستین بار در اوایل قرن هفدهم ظاهر شدند.
• رمان ها بر شعر حماسی و داستان های شوالیه ای غلبه کردند و به عنوان محبوب ترین شیوه روایت داستان، بر تجربه خواندن شخصی تأکید دارند.
• امروزه رمان ها در انواع و زیرژانرهای مختلفی وجود دارند.

تعریف رمان

به طور کلی، رمان ها به روایت تجربیات فردی شخصیت ها اختصاص دارند و پرتره ای نزدیک تر و پیچیده تر از این شخصیت ها و دنیایی که در آن زندگی می کنند ایجاد می کنند. احساسات و افکار درونی، همچنین ایده ها یا ارزش های پیچیده و حتی متناقض معمولاً در رمان ها بیشتر از شکل های پیشین ادبیات بررسی می شوند. تنها داستان ها نیستند که شخصی ترند، بلکه تجربه خواندن آن ها نیز همین طور است. در حالی که شعر حماسی و اشکال مشابه روایت به طور عمومی برای خواندن یا شنیدن طراحی شده بودند، رمان ها بیشتر به سمت یک خواننده فردی معطوف شده اند.

رمان چیست؟ ویژگی های زیر باید برای یک اثر وجود داشته باشد تا به عنوان رمان شناخته شود:

• نوشته شده به نثر، در مقابل شعر. راویان ممکن است درجات متفاوتی از دانش یا دیدگاه های متنوع (اول شخص در مقابل سوم شخص و غیره) داشته باشند. در حالی که رمان های استایل دار مانند رمان های نامه ای وجود دارند، تمایز کلیدی بین نثر و شعر است.
• طول/شمار کلمات قابل توجه. هیچ شمار کلمه خاصی وجود ندارد که به طور خودکار یک اثر را به عنوان رمان تعیین کند، اما به طور کلی، یک رمان کوتاه به عنوان نوولا در نظر گرفته می شود و حتی کوتاه تر از آن داستان کوتاه نامیده می شود.
• محتوای داستانی. رمان های نیمه داستانی (مانند آثار تاریخی الهام گرفته از رویدادها یا اشخاص واقعی) وجود دارند، اما یک اثر غیر داستانی خالص نمی تواند به عنوان رمان طبقه بندی شود.
• فردگرایی، هم در صفحه و هم برای مخاطب مورد نظر.

در زبان روزمره، رمان به طور نزدیک ترین به داستان نویسی نسبت به غیر داستانی شناخته شده است. به طور کلی، این ارتباط پابرجاست: نه تمام داستان ها رمان هستند، اما تمام رمان ها داستان هستند. یک اثر نثر غیر داستانی که طول آن به اندازه یک رمان باشد می تواند به چندین دسته دیگر مانند تاریخ نگاری، بیوگرافی و غیره تعلق داشته باشد.

اگرچه رمان ها معمولاً آثار داستانی هستند، بسیاری از آن ها نیز تاریخ انسانی واقعی را در خود گنجانده اند. این می تواند از رمان های تاریخی تمام عیار که بر روی یک دوره خاص در تاریخ تمرکز می کنند، یا روایت های نیمه داستانی درباره شخصیت های تاریخی واقعی، تا آثار داستانی که به سادگی در جهان "واقعی" وجود دارند و آن بار و تبعات را حمل می کنند، متغیر باشد. همچنین آثار غیر داستانی تاریخی اوایل مدرن وجود دارند که با سنت های غیرتائید شده یا سخنرانی های خیالی برای تأثیر دراماتیک تزئین شده اند. با این حال، می توان فرض کرد که وقتی درباره رمان ها صحبت می کنیم، از آثار داستانی روایی سخن می گوییم.

انواع رمان ها

رمان ها در تمامی سبک های قابل تصور وجود دارند و هر نویسنده صدای منحصر به فرد خود را به作品 می آورد. برخی از زیرژانرهای اصلی وجود دارند که معمولاً سهم بزرگی از بازار را تشکیل می دهند، هرچند که بسیاری از ژانرهای دیگر (و ترکیب هایی از ژانرها) نیز وجود دارند. چند نوع اصلی رمان که ممکن است نیاز به آشنایی با آن ها داشته باشید:

رمان های معما

رمان های معما حول یک جرم که باید حل شود، معمولاً یک قتل اما همیشه نه، می چرخند. فرمت سنتی شامل یک کارآگاه—خواه حرفه ای و خواه آماتور—به عنوان شخصیت اصلی است که در کنار گروهی از شخصیت ها قرار دارد که به حل جرم کمک می کنند یا مظنون هستند. در طول داستان، کارآگاه از طریق سرنخ ها، از جمله سرنخ های نادرست و فریب های توخالی، عبور می کند تا به حل پرونده برسد. برخی از مشهورترین رمان های تمام دوران در ژانر معما قرار دارند، از جمله مجموعه های نانسی درو و هاردی بویز، رمان های شرلوک هولمز اثر آرتور کانن دویل و رمان های آگاتا کریستی. رمان «و سپس هیچ کس نبود» کریستی به عنوان پرفروش ترین رمان معمایی جهان شناخته می شود.

علمی تخیلی و فانتزی

یکی از ژانرهای محبوب رمان ها، علمی تخیلی و فانتزی است که هر دو به ساخت جهان های گمانه زنی می پردازند. مرز بین این دو اغلب مبهم است، اما به طور کلی، علمی تخیلی تمایل دارد تا جهانی را تصور کند که به دلیل فناوری متفاوت است، در حالی که فانتزی جهانی را با جادو تصور می کند. علمی تخیلی اولیه شامل آثار ژول ورن بود و تا آثار کلاسیک جورج اورول مانند ۱۹۸۴ ادامه یافت؛ علمی تخیلی معاصر یک ژانر بسیار محبوب است. برخی از مشهورترین رمان های ادبیات غربی، رمان های فانتزی هستند که شامل مجموعه «ارباب حلقه ها»، «تاریخ های نارنیا» و «هری پاتر» می شوند و بدهی خود را به ادبیات حماسی اروپایی مدیون هستند.

رمان های ترسناک/هیجانی

رمان های هیجانی گاهی با سایر ژانرها ترکیب می شوند، معمولاً با معما یا علمی تخیلی. ویژگی تعریف کننده این است که این رمان ها غالباً برای ایجاد احساس ترس، تعلیق یا ترس روان شناختی در خواننده طراحی شده اند. نسخه های اولیه این ژانر شامل «کنت مونت کریستو» (یک رمان انتقام جویانه) و «قلب تاریکی» (یک نوولا هیجانی/ترسناک) بودند. نمونه های معاصر تر ممکن است شامل رمان های استیون کینگ باشد.

رمان های عاشقانه

رمان های عاشقانه امروزی برخی ویژگی ها را با "عشقی" که در گذشته بوده است، به اشتراک می گذارند: ایده عشق رومانتیک به عنوان هدف نهایی، رسوایی های گاه و بی گاه، و احساسات شدید در مرکز آن. اما رمان های عاشقانه امروز بیشتر به طور خاص بر روی روایت داستانی از عشق رومانتیک و/یا جنسی بین شخصیت ها تمرکز دارند. آن ها معمولاً از ساختارهای بسیار مشخص پیروی می کنند و تقریباً به عنوان یک الزام باید یک نتیجه خوشبینانه یا "خوشحال" داشته باشند. امروزه، عاشقانه محبوب ترین ژانر رمان در ایالات متحده است.

رمان های تاریخی

همان طور که نام آن نشان می دهد، رمان تاریخی به سادگی داستانی است که در زمان های واقعی و گذشته تاریخ بشر رخ می دهد. برخی از نمونه های رمان تاریخی شامل داستان های خیالی (یا نیمه خیالی) درباره شخصیت های تاریخی واقعی است، در حالی که دیگران شخصیت های کاملاً اصلی را در وقایع واقعی قرار می دهند. آثار نمادین رمان تاریخی شامل «ایوانهو»، «داستان دو شهر»، «باد در باد» و «زنگی نوتردام» می شوند.

داستان نویسی واقع گرا

داستان نویسی واقع گرا به سادگی داستانی است که از ژانر یا سبک های برخاسته پرهیز می کند تا داستانی بگوید که "ممکن است" در دنیای شناخته شده ما رخ دهد. تمرکز بر روی نمایندگی واقعیت به صورت صحیح و بدون رمانتیسم یا تزئینات هنری است. برخی از معروف ترین نویسندگان واقع گرا شامل مارک تواین، جان استاین بک، آنوره دو بالزاک، آنتوان چخوف و جورج الیوت هستند.

ساختار و عناصر رمان

یک رمان می تواند به روش های متعددی ساختاردهی شود. رایج ترین روش، ساختار زمانی است که بخش های داستان به فصل ها تقسیم می شوند. با این حال، این تنها گزینه ساختاری برای نویسندگان نیست.

تقسیم داستان

فصل ها معمولاً حول یک بخش کوچک از رمان متمرکز می شوند که با یک شخصیت، تم یا قطعه ای از طرح واحد است. در رمان های بزرگ تر، فصل ها ممکن است با هم گروه بندی شوند، شاید بر اساس دوره زمانی یا بخشی کلی از داستان. تقسیم به "بخش های" کوچکتر داستان یکی از عناصر تعریفی رمان است؛ داستانی که به اندازه کافی کوتاه است که نیاز به چنین تقسیماتی ندارد، احتمالاً به اندازه کافی طولانی نیست که به عنوان یک رمان کامل محسوب شود.

خطوط زمانی و دیدگاه ها

نویسندگان ممکن است انتخاب کنند که رمان ها را به شیوه های مختلف ساختاردهی کنند. به جای بیان داستان به صورت زمان بندی شده، داستان ممکن است بین دوره های زمانی مختلف جا به جا شود تا تعلیق را حفظ کند یا یک نقطه تماتیک را بیان کند. رمان ها همچنین ممکن است بین دیدگاه های چند شخصیت جا به جا شوند، به جای اینکه روی یک شخصیت به عنوان تنها شخصیت اصلی تمرکز کنند. یک رمان ممکن است به صورت اول شخص (توسط یک شخصیت روایت شده) یا سوم شخص (توسط یک "صدا" خارجی با درجات مختلف دانش) روایت شود.

ساختار سه فصل

فارغ از چارچوب زمانی، plot یک رمان معمولاً از ساختار سه فصل پیروی می کند. فصل های ابتدایی به آشنا کردن خوانندگان با شخصیت های اصلی و دنیای داستان می پردازند، قبل از اینکه یک حادثه خاص، که معمولاً به عنوان "حادثه محرک" شناخته می شود، وضعیت موجود را به هم بریزد و داستان "واقعی" را آغاز کند. از آن نقطه به بعد، داستان (حالا در "فصل ۲") وارد یک سری پیچیدگی ها می شود زیرا شخصیت اصلی به دنبال هدفی است و در راه با موانع و اهداف کوچک تری مواجه می شود. در نقطه میانی داستان، معمولاً یک تغییر عمده رخ می دهد که خطرات را افزایش می دهد و همه این ها در نهایت منجر به اوج احساسی و روایی در انتهای رمان می شود. "فصل ۳" به این پایانی و پیامدهای آن مربوط می شود.