بوقلمون (Meleagris gallopavo) بدون شک در قاره آمریکای شمالی اهلی شده است، اما ریشه های دقیق آن هنوز مورد بحث و بررسی است. یافته های باستان شناسی از بوقلمون های وحشی در آمریکای شمالی به دوره پلیستوسن برمی گردد. بوقلمون ها نمادی برای بسیاری از گروه های بومی در آمریکای شمالی بوده اند، به عنوان مثال در محوطه های باستانی مانند پایتخت می سی سی پی، اتوا (ایتابا) در جورجیا.

با این حال، قدیمی ترین نشانه های بوقلمون اهلی شده تا به امروز در محوطه های تمدن مایا مانند کوبا، مربوط به سال های 100 قبل از میلاد تا 100 بعد از میلاد، یافت شده است. تمامی بوقلمون های امروزی از نسل M. gallopavo هستند، بوقلمون وحشی که در قرن شانزدهم از آمریکا به اروپا صادر شد. این مسئله نشان می دهد که بوقلمون های امروزی نتیجه اهلی سازی و پرورش نژادهای خاص از بوقلمون های وحشی آمریکای شمالی هستند که در طول زمان تغییراتی کرده اند. بنابراین، بوقلمون ها نقش مهمی در فرهنگ و اقتصاد جوامع باستانی آمریکای شمالی داشته اند.

گونه های بوقلمون: تنوع در رنگ و نژاد

بوقلمون وحشی (M. gallopavo) بومی مناطق وسیعی از شرق و جنوب غربی ایالات متحده، شمال مکزیک و جنوب شرقی کانادا است. زیست شناسان شش زیرگونه را شناسایی کرده اند: شرقی (Meleagris gallopavo silvestris)، فلوریدا (M. g. osceola)، ریو گراند (M.g. intermedia)، مریام (M.g. merriami)، گولد (M.g. mexicana) و مکزیکی جنوبی (M.g. gallopavo). تفاوت اصلی بین این زیرگونه ها در زیستگاه آنهاست، اما تفاوت های جزئی در اندازه بدن و رنگ پرها نیز وجود دارد. این تنوع، بوقلمون وحشی را به یک گونه سازگار با محیط های مختلف تبدیل کرده است.

بوقلمون چشم دار (Agriocharis ocellata یا Meleagris ocellata) از نظر اندازه و رنگ آمیزی تفاوت قابل توجهی با سایر گونه ها دارد و برخی از محققان آن را یک گونه کاملاً جداگانه می دانند. بوقلمون چشم دار دارای پرهای بدن برنزی، سبز و آبی رنگین کمانی، پاهای قرمز تیره و سرهای آبی روشن و گردن هایی پوشیده از گره های نارنجی و قرمز بزرگ است. این گونه بومی شبه جزیره یوکاتان در مکزیک و شمال بلیز و گواتمالا است و امروزه اغلب در خرابه های تمدن مایا مانند تیکال دیده می شود.

بوقلمون چشم دار در برابر اهلی شدن مقاوم تر است، اما در میان بوقلمون هایی بود که توسط آزتک ها در قفس نگهداری می شدند، همانطور که توسط اسپانیایی ها توصیف شده است. قبل از ورود اسپانیایی ها، هر دو بوقلمون وحشی و چشم دار از طریق شبکه تجاری گسترده در منطقه مایا با هم همزیستی داشتند. در دوران باستان، بوقلمون ها در جوامع آمریکای شمالی برای گوشت، تخم، پرها، ابزار استخوانی و حتی به عنوان ساز موسیقی استفاده می شدند.

اهلی سازی بوقلمون: از دوران باستان تا امروز

در زمان استعمار اسپانیا، بوقلمون های اهلی شده هم در مکزیک در میان آزتک ها و هم در جوامع باستانی پوبلو (آناسازای) در جنوب غربی ایالات متحده وجود داشتند. شواهد نشان می دهد که بوقلمون ها از مکزیک به جنوب غربی ایالات متحده در حدود سال 300 پس از میلاد وارد شده اند و احتمالاً در حدود سال 1100 پس از میلاد، زمانی که پرورش بوقلمون تشدید شد، دوباره اهلی شده اند. بوقلمون های وحشی توسط مهاجران اروپایی در سراسر جنگل های شرقی یافت شدند. تغییرات در رنگ پرها در قرن شانزدهم مشاهده شد و بسیاری از بوقلمون ها به دلیل پر و گوشتشان به اروپا بازگردانده شدند.

شواهد باستان شناسی پذیرفته شده توسط محققان برای اهلی سازی بوقلمون شامل وجود بوقلمون ها در خارج از زیستگاه اصلی آنها، شواهدی از ساخت قفس ها و دفن کامل بوقلمون ها است. مطالعات استخوان های بوقلمون یافت شده در محوطه های باستان شناسی نیز می تواند شواهدی ارائه دهد. ترکیب جمعیت استخوان های بوقلمون، اینکه آیا استخوان ها شامل بوقلمون های پیر، جوان، نر و ماده هستند و به چه نسبتی، برای درک اینکه یک گله بوقلمون چگونه بوده است، کلیدی است. استخوان های بوقلمون با شکستگی های ترمیم شده استخوان های بلند و وجود مقادیر زیادی پوسته تخم مرغ نیز نشان می دهد که بوقلمون ها در یک مکان نگهداری می شدند تا اینکه شکار و مصرف شوند.

تجزیه و تحلیل های شیمیایی به روش های سنتی مطالعه اضافه شده است: تجزیه و تحلیل ایزوتوپ های پایدار استخوان های بوقلمون و انسان از یک محوطه می تواند به شناسایی رژیم غذایی هر دو کمک کند. جذب کلسیم الگو دار در پوسته تخم مرغ برای شناسایی زمان شکستن پوسته، اینکه مربوط به پرندگان تازه از تخم درآمده است یا مصرف تخم مرغ خام، استفاده شده است. این روش ها به درک بهتر فرآیند اهلی سازی بوقلمون و نقش آن در جوامع باستانی کمک می کند.

قفس های بوقلمون: نشانه ای از اهلی سازی

قفس هایی برای نگهداری بوقلمون در محوطه های باستانی جوامع پوبلو در یوتا، مانند سدر میسا، یک محوطه باستان شناسی که بین سال های 100 قبل از میلاد تا 200 پس از میلاد مسکونی بوده است، شناسایی شده است (Cooper and colleagues 2016). چنین شواهدی در گذشته برای اثبات اهلی سازی حیوانات استفاده شده است. به طور قطع، چنین شواهدی برای شناسایی پستانداران بزرگتر مانند اسب ها و گوزن های شمالی استفاده شده است. فضولات بوقلمون نشان می دهد که بوقلمون ها در سدر میسا از ذرت تغذیه می شدند، اما نشانه های کمی از برش روی مواد اسکلتی بوقلمون وجود دارد و استخوان های بوقلمون اغلب به صورت کامل یافت می شوند.

مطالعه ای جدید (Lipe and colleagues 2016) به بررسی شواهد متعدد در مورد نگهداری، مراقبت و رژیم غذایی پرندگان در جنوب غربی ایالات متحده پرداخته است. شواهد آنها نشان می دهد که اگرچه یک رابطه متقابل از اوایل Basketmaker II (حدود سال 1 پس از میلاد) آغاز شده است، اما احتمالاً پرندگان فقط برای پرهای خود استفاده می شدند و کاملاً اهلی نشده بودند. تا دوره Pueblo II (حدود 1050-1280 پس از میلاد) بوقلمون ها به یک منبع غذایی مهم تبدیل نشدند. این یافته ها نشان می دهد که اهلی سازی بوقلمون یک فرآیند تدریجی بوده و هدف اولیه از نگهداری آنها لزوماً تغذیه نبوده است.

تجارت بوقلمون: نقشی در گسترش و اهلی سازی

یک توضیح احتمالی برای وجود بوقلمون ها در محوطه های Basketmaker، سیستم تجارت از راه دور است. بوقلمون های اسیر در زیستگاه اصلی خود در جوامع Mesoamerican برای پر نگهداری می شدند و ممکن است به جنوب غربی ایالات متحده و شمال غربی مکزیک مبادله شده باشند، همانطور که برای Macaw ها شناسایی شده است، البته خیلی بعد. همچنین این احتمال وجود دارد که Basketmaker ها تصمیم گرفتند بوقلمون های وحشی را برای پرهای خود به طور مستقل از هر آنچه در Mesoamerica می گذشت، نگهداری کنند.

مانند بسیاری از گونه های حیوانی و گیاهی دیگر، اهلی سازی بوقلمون یک فرایند طولانی و تدریجی بود. اهلی سازی کامل ممکن است در جنوب غربی ایالات متحده / شمال غربی مکزیک تنها پس از آنکه بوقلمون ها به یک منبع غذایی تبدیل شدند، تکمیل شده باشد، نه صرفاً یک منبع پر. تجارت بوقلمون ها بین مناطق مختلف، به گسترش این حیوان و آشنایی جوامع مختلف با آن کمک کرده و در نهایت زمینه را برای اهلی سازی کامل آن فراهم کرده است.