نقاشی های میکل آنژ (فریسکوس ها) بر روی سقف کلیسای وسیطین در واتیکان، از تأثیرگذارترین آثار هنری در طول تاریخ و آثار بنیادی هنر رنسانس به شمار می روند. این شاهکارها که به طور مستقیم بر روی سقف نقاشی شده اند، صحنه های کلیدی از کتاب پیدایش را به تصویر می کشند. روایات پیچیده و Figures انسانی با مهارت کشیده شده در زمان اولین نمایش عمومی این فریسکوس ها در سال 1512، بینندگان را شگفت زده کرد و همچنان هزاران زائر و گردشگر از سراسر جهان که هر روز از این کلیسا بازدید می کنند، تحت تأثیر قرار می دهند.

در ادامه، هفت حقیقت اساسی درباره نقاشی های میکل آنژ بر روی سقف کلیسای وسیطین معرفی شده است، از جمله اینکه چقدر طول کشید تا این نقاشی ها به پایان برسند.

نقاشی ها توسط پاپ جولیوس دوم سفارش داده شد

در سال 1508، پاپ جولیوس دوم (که به عنوان جولیوس دوم و "پاپ هولناک" نیز شناخته می شود)، از میکل آنژ خواست تا سقف کلیسای وسیطین را نقاشی کند. جولیوس، مصمم بود که رم را به شکوه سابق خود بازسازی کند و در تلاش بود تا به این هدف بزرگ دست یابد. او احساس می کرد که چنین زیبایی هنری مانند کارهای میکل آنژ نه تنها باعث درخشش پاپ و نامش می شود، بلکه همچنین بر هر آنچه که پاپ الکساندر ششم (از خانواده بورژیا و رقیب جولیوس) انجام داده، پیشی خواهد گرفت.

میکل آنژ بیش از ۵۰۰۰ فوت مربع فریسکوس نقاشی کرد

سقف کلیسای وسیطین حدود ۱۳۱ فوت (۴۰ متر) طول و ۴۳ فوت (۱۳ متر) عرض دارد. هرچند این اعداد گرد شده اند، اما مقیاس عظیم این بوم غیرمتعارف را نشان می دهند. میکل آنژ به طرز قابل توجهی بیش از ۵۰۰۰ فوت مربع فریسکوس نقاشی کرد.

پنل ها بیش از صحنه های کتاب پیدایش را به تصویر می کشند

پنل های مرکزی معروف سقف صحنه هایی از کتاب پیدایش را به تصویر می کشند، از آفرینش و سقوط تا اندکی پس از سیل نوح. در کنار هر یک از این صحنه ها در هر دو طرف، پرتره های عظیم از نبیان و سیبیل هایی وجود دارد که آمدن مسیح را پیشگویی کرده اند. در پایین این ها، موراد و لوناهایی قرار دارند که شامل نیاکان عیسی و داستان های تراژدی در اسرائیل باستان است. در سراسر سقف، اشکال کوچکتر، فرشته ها و اجساد تجسمی (اندام برهنه) پراکنده شده اند. در مجموع، بیش از ۳۰۰ شخصیت نقاشی شده در سقف وجود دارد.

میکل آنژ یک مجسمه ساز بود، نه یک نقاش

میکل آنژ خود را یک مجسمه ساز می دانست و کار با مرمر را به تقریباً هر ماده دیگری ترجیح می داد. قبل از نقاشی های سقف، تنها نقاشی که او انجام داده بود، در دوران کوتاه تحصیلش در کارگاه گیرلندایو بود.

اما جولیوس به شدت بر این عقیده بود که باید سقف این کلیسا را میکل آنژ و هیچ کس دیگری نقاشی کند. برای متقاعد کردن میکل آنژ، جولیوس پیشنهاد داد که به عنوان پاداش، قرارداد بسیار سودآور ساخت ۴۰ مجسمه بزرگ را برای قبر جولیوس به او بدهد- پروژه ای که به سبک هنری میکل آنژ بسیار جذاب تر بود.

نقاشی ها چهار سال طول کشید تا به پایان برسند

میکل آنژ بیش از چهار سال، از ژوئیه ۱۵۰۸ تا اکتبر ۱۵۱۲، طول کشید تا نقاشی ها را به پایان برساند. او هرگز فریسکوس نقاشی نکرده بود و در حین کار، هنر این کار را می آموخت. همچنین، او تصمیم گرفت که را روش «بوان فرسکو» کار کند، دشوارترین روش که معمولاً برای استادان واقعی محفوظ است. او همچنین مجبور بود تکنیک های بسیار سختی را در زمینه پرسپکتیو بیاموزد، به ویژه نقاشی شخصیت ها بر روی سطوح منحنی که از ارتفاع تقریباً ۶۰ فوتی به نظر «صحیح» بیایند.

کار میکل آنژ با مشکلات متعددی مواجه شد، از جمله وجود کپک و هوای مرطوب و نامناسب که به جریان خشک شدن گچ اجازه نمی داد. وقتی جولیوس برای جنگ خارج شد و دوباره زمانی که بیمار شد، پروژه با تأخیر بیشتری مواجه شد. هر گونه امیدی که میکل آنژ برای به پایان رساندن نقاشی ها و دریافت دستمزد داشت، به طور مکرر در خطر بود در زمان غیبت یا نزدیکی مرگ جولیوس.

میکل آنژ واقعاً دراز نکشید تا نقاشی کند

با وجود اینکه فیلم کلاسیک "عذاب و سرخوشی" میکل آنژ (بازی شده توسط چارلتون هستون) را در حال نقاشی فریسکوس ها در حالت درازکش به تصویر می کشد، اما میکل آنژ واقعی در این وضعیت کار نکرد. در عوض، او یک سیستم داربست منحصر به فرد طراحی و ساخت که به اندازه کافی محکم بود تا کارگران و مواد را نگه دارد و به اندازه کافی بلند که بتوان در زیر آن مراسم مذهبی را برگزار کرد.

داربست در بالای خود منحنی بود و انحناهای سقف را تقلید می کرد. میکل آنژ اغلب مجبور بود که به عقب خم شود و بالای سرش را نقاشی کند—وضعیتی نامناسب که به بینایی او آسیب دائمی وارد کرد.

میکل آنژ دستیارانی داشت

میکل آنژ برای کل پروژه کلیسای وسیطین اعتبار دارد و حقش هم هست. طراحی کلی اثر از آن او بود، طراحی ها و کارتون های فریسکوس ها همه به دست او انجام شد، و او بخش عمده ای از نقاشی واقعی را خودش اجرا کرد.

اما تصور میکل آنژ به عنوان یک شخصیت تنها در یک کلیسای خالی، کاملاً دقیق نیست. او به بسیاری از دستیاران نیاز داشت، حتی اگر فقط برای مخلوط کردن رنگ هایش، بالا و پایین رفتن از نردبان ها و آماده سازی گچ روز باشد (امری ناخوشایند). گاهی اوقات، یک دستیار بااستعداد ممکن بود به تأمین یک بخش از آسمان، یک قسمت از چشم انداز، یا یک شخصیت کوچک و بی اهمیت که به سختی از پایین قابل تشخیص است، واگذار شود. با این حال، همه این ها از کارتون های او کار شده بودند و میکل آنژ با خلق و خوی خود دستیارانش را به طور منظم استخدام و اخراج می کرد به طوری که هیچ کدام از آن ها نمی توانستند برای هیچ بخشی از سقف اعتبار کسب کنند.