صورت فلکی هرکول، با الگوی ستاره‌ای نامنظم و چهارگوش خود، در آسمان نیمکره شمالی خودنمایی می‌کند. از اوایل اسفند تا اواخر شهریور هر سال، در آسمان شب قابل مشاهده است و در نیمه شب‌های خرداد ماه، درست بالای سر قرار می‌گیرد. این صورت فلکی، که از نخستین صور فلکی رصد شده است، تاریخچه‌ای غنی دارد. با ما همراه باشید تا با این قهرمان آسمانی بیشتر آشنا شویم.
چگونه صورت فلکی هرکول را پیدا کنیم؟
برای یافتن صورت فلکی هرکول، ابتدا به دنبال مرکز آن بگردید، که به آن "سنگ بنای هرکول" گفته می‌شود. این قسمت، بارزترین بخش الگوی ستاره‌ای این صورت فلکی است. از پهن‌ترین قسمت سنگ بنا، به نظر می‌رسد دو پا برای دویدن کشیده شده‌اند و از انتهای باریک‌تر، دو دست به سمت بالا بلند شده‌اند.
رصدگران در نیمکره شمالی نباید در یافتن هرکول مشکلی داشته باشند. برای تماشاگران آسمان در نیمکره جنوبی، این صورت فلکی بسیار شمالی‌تر در آسمان ظاهر می‌شود، حتی برای افرادی که در جنوب آمریکای جنوبی زندگی می‌کنند. بنابراین، هرکول برای بیشتر مردم روی کره زمین قابل مشاهده است، به جز افرادی که در قطب جنوب زندگی می‌کنند. همچنین، در مناطق نیمکره شمالی بالاتر از دایره قطب شمال در طول ماه‌های تابستان، به دلیل نور خیره‌کننده خورشید که برای چندین ماه غروب نمی‌کند، پنهان است. بنابراین برای رصد صورت فلکی هرکول باید به موقعیت جغرافیایی و زمان سال دقت کنید.
نقشه راهنمای پیدا کردن صورت فلکی هرکول افسانه هرکول
صورت فلکی هرکول بر اساس ماجراهای افسانه‌ای قهرمان یونانی به نام هراکلس شکل گرفته است. جالب است بدانید که هراکلس خود الهام‌گرفته از یک صورت فلکی بابلی باستانی‌تر به نام "ایستاده‌ها" بوده است. حتی شواهدی وجود دارد که این الگوی ستاره‌ای به نحوی با حماسه گیلگمش از دوران سومری نیز مرتبط است.
هراکلس ماجراهای بسیاری داشت و وظایف سنگینی از سوی خدایان به او محول شده بود. او نبردهای فراوانی را نیز پشت سر گذاشت. در یکی از این نبردها، او زانو زد و از پدرش زئوس برای کمک طلبید. نام اولیه هراکلس بر اساس تصویر زانو زدن او در حال دعا، "زانوزده" بود. سرانجام، این قهرمان زانوزده با هراکلس و ماجراهای افسانه‌ای فراوان او که در اسطوره‌ها و افسانه‌ها بازگو شده‌اند، مرتبط شد. رومی‌ها سپس این نام را برای صورت فلکی "وام گرفتند" و آن را "هرکول" نامیدند. بنابراین، صورت فلکی هرکول نه تنها یک جرم آسمانی، بلکه بازتابی از اسطوره‌های باستانی است.
تصویری از هرکول در دوران باستان درخشان‌ترین ستارگان هرکول
صورت فلکی هرکول شامل 22 ستاره درخشان است که سنگ بنا و پیکر این قهرمان را تشکیل می‌دهند. این تعداد به همراه سایر ستاره‌هایی است که در طرح کلی صورت فلکی که توسط اتحادیه بین‌المللی نجوم تعیین شده، قرار دارند. این مرزها بر اساس توافقات بین‌المللی تعیین می‌شوند و به ستاره‌شناسان امکان می‌دهند از مراجع مشترک برای ستارگان و سایر اجرام آسمانی در تمام نواحی آسمان استفاده کنند.
حتماً متوجه شده‌اید که در کنار نام هر ستاره یک حرف یونانی قرار دارد. حرف آلفا (α) نشان‌دهنده درخشان‌ترین ستاره، بتا (β) دومین ستاره درخشان و به همین ترتیب است. درخشان‌ترین ستاره در صورت فلکی هرکول، α هرکولیس است که با نام رایج راس‌الگتی نیز شناخته می‌شود. این ستاره یک ستاره دوتایی است و نام آن در زبان عربی به معنای "سرِ زانوزده" است. راس‌الگتی در فاصله حدود 360 سال نوری از زمین قرار دارد و به راحتی با چشم غیرمسلح قابل مشاهده است. رصدگرانی که می‌خواهند این ستاره دوتایی را ببینند، به یک تلسکوپ کوچک خوب نیاز دارند. بسیاری از ستارگان در این صورت فلکی، دوتایی هستند و برخی دیگر متغیرند (به این معنی که در میزان روشنایی خود تغییر می‌کنند). در اینجا لیستی از معروف‌ترین آنها آورده شده است:
- گاما هرکولیس (دوتایی)
- زتا هرکولیس (دوتایی)
- کاپا هرکولیس (دوتایی)
- 30 هرکولیس (متغیر)
- 68 هرکولیس (متغیر)
این اجرام با تلسکوپ‌های خانگی خوب به راحتی قابل مشاهده هستند. فراتر از این اجرام به آسانی یافت‌شدنی، ستاره‌شناسان حرفه‌ای مجموعه‌ای غنی از سیارات فراخورشیدی و انواع ستاره‌های جالب دیگر را نیز کشف کرده‌اند که با فناوری تلسکوپ‌های پیشرفته قابل مشاهده هستند. پس اگر به رصد ستارگان صورت فلکی هرکول علاقه دارید، حتماً یک تلسکوپ تهیه کنید.
نمایی از ستارگان صورت فلکی هرکول اجرام اعماق آسمان در صورت فلکی هرکول
صورت فلکی هرکول بیشتر به خاطر دو خوشه ستاره‌ای کروی‌شکل که به راحتی قابل مشاهده هستند، شناخته می‌شود. این خوشه‌ها M13 (M مخفف Messier، نام شارل مسیه، ستاره‌شناس فرانسوی) و M92 نام دارند. در شرایط جوی مناسب، این خوشه‌ها را می‌توان با چشم غیرمسلح نیز به صورت لکه‌های محو و تار مشاهده کرد. برای داشتن دید بهتر، رصدگران آسمان باید از دوربین دوچشمی یا تلسکوپ استفاده کنند.
این دو خوشه به طور گسترده توسط ستاره‌شناسان با استفاده از رصدخانه‌های بزرگ و همچنین تلسکوپ فضایی هابل مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. آنها علاقه‌مند به کسب اطلاعات بیشتر در مورد انواع ستارگان موجود در این خوشه‌ها و شمارش دقیق تعداد آنها در محدودیت‌های گرانشی تنگ هر خوشه هستند. رصد اجرام آسمانی در این صورت فلکی می‌تواند تجربه‌ای بسیار جذاب باشد.
نمودار راهنما برای یافتن خوشه‌های ستاره‌ای در صورت فلکی هرکول بازدید از M13 در هرکول
M13 یک خوشه کروی نسبتاً درخشان در صورت فلکی هرکول است. این خوشه بخشی از جمعیت بزرگ‌تری از خوشه‌های کروی است که به دور هسته کهکشان راه شیری ما می‌چرخند. M13 در فاصله حدود 22000 سال نوری از زمین قرار دارد. جالب است بدانید که دانشمندان زمانی یک پیام داده‌ای کدگذاری شده را به این خوشه ارسال کردند، به این امید که تمدن‌های احتمالی موجود در آنجا آن را دریافت کنند. این پیام تقریباً در کمتر از 22000 سال دیگر به مقصد می‌رسد! M92، خوشه دیگری که در نمودار بالا نشان داده شده، در فاصله حدود 26000 سال نوری از سیاره ما قرار دارد.
رصدگران آسمان با تلسکوپ‌های خوب همچنین می‌توانند به دنبال این خوشه‌ها و کهکشان‌ها در هرکول بگردند:
- NGC 6210: یک سحابی سیاره‌ای در فاصله حدود 4000 سال نوری از زمین
- NGC 6229: یک خوشه کروی دیگر در فاصله 100000 سال نوری از زمین
- خوشه کهکشانی هرکول
رصد این اجرام آسمانی نیازمند تلسکوپ‌های قوی و آسمانی صاف است. اگر به نجوم آماتوری علاقه دارید، صورت فلکی هرکول می‌تواند شروعی جذاب برای شما باشد.
تصویری از خوشه کروی M13 در صورت فلکی هرکول صورت فلکی هرکول: از موقعیت تا اجرام شگفت‌انگیز — https://rayeshmand.ir/article/the-hercules-constellation-location-stars-deep-sky-objects