شاید باورش سخت باشد، اما نبراسکا، با وجود همسایگی با ایالت‌های یوتا و داکوتای جنوبی که مملو از فسیل دایناسورها هستند، تاکنون هیچ دایناسوری در خاک خود کشف نکرده است. با این حال، شکی نیست که هادروسورها، رپتورها و تیرانوسورها در دوران مزوزوئیک در این منطقه پرسه می‌زدند.
اما نبراسکا در عوض، به خاطر تنوع بی‌نظیر پستانداران در دوران سنوزوئیک، یعنی دوره‌ای پس از انقراض دایناسورها، شهرت فراوانی دارد. در ادامه با برخی از این موجودات شگفت‌انگیز آشنا می‌شویم.
شترهای ماقبل تاریخ نبراسکا: نیاکان شترهای امروزی
تصویری از یک شتر ماقبل تاریخ به نام Aepycamelus giraffinus
باور کنید یا نه، تا چند میلیون سال پیش، دشت‌های شمالی آمریکای شمالی جولانگاه شترها بوده است! نبراسکا در این میان، رکورددار کشف فسیل این سم‌داران باستانی است. گونه‌هایی مانند Aepycamelus، Procamelus، Protolabis (در شمال شرق) و Stenomylus (در شمال غرب) همگی روزگاری در این منطقه زندگی می‌کردند.
جالب است بدانید که تعدادی از این شترهای باستانی توانستند به آمریکای جنوبی مهاجرت کنند، اما بیشتر آنها از طریق پل برینگ به اوراسیا رفتند و به اجداد شترهای امروزی عربستان و آسیای مرکزی تبدیل شدند. به این ترتیب، نبراسکا نقش مهمی در تاریخ تکامل شترها ایفا کرده است.
اسب‌های ماقبل تاریخ: نبراسکا، بهشت نیاکان اسب‌های امروزی
تصویری از Miohippus، یکی از نیاکان باستانی اسب‌ها
دشت‌های وسیع و علفزارهای نبراسکا در دوران میوسن، زیستگاه ایده‌آلی برای اولین اسب‌های کوچک و چند انگشتی ماقبل تاریخ بود. فسیل‌های گونه‌هایی مانند Miohippus، Pliohippus و "hippi" های کمتر شناخته شده مانند Cormohipparion و Neohipparion در این ایالت کشف شده‌اند. این اسب‌های کوچک احتمالاً طعمه سگ‌های ماقبل تاریخی بودند که در بخش بعدی به آنها خواهیم پرداخت.
نکته جالب اینجاست که مانند شترها، اسب‌ها نیز تا پایان دوره پلیستوسن از آمریکای شمالی ناپدید شدند و تنها در دوران تاریخی توسط مهاجران اروپایی دوباره به این قاره معرفی شدند. بنابراین، نبراسکا نقش مهمی در تکامل اسب‌ها ایفا کرده است، اگرچه این نقش برای مدتی به فراموشی سپرده شد.
سگ‌های ماقبل تاریخ نبراسکا: از سگ خرسی تا اجداد دور
تصویری از آمفیسیون (Amphicyon)، یک سگ ماقبل تاریخ اهل نبراسکا
دوران سنوزوئیک در نبراسکا به اندازه اسب‌ها و شترهای ماقبل تاریخ، سرشار از اجداد سگ‌های امروزی نیز بوده است. اجداد دور سگ‌سانانی مانند Aelurodon، Cynarctus و Leptocyon همگی در این ایالت کشف شده‌اند. همچنین بقایای Amphicyon، که بیشتر با نام "سگ خرسی" شناخته می‌شود (و همانطور که حدس می‌زنید، شبیه یک خرس کوچک با سر سگ بوده) نیز در نبراسکا یافت شده است.
با این حال، بار دیگر این انسان‌های اولیه اواخر دوره پلیستوسن در اوراسیا بودند که گرگ خاکستری را اهلی کردند، و تمام سگ‌های مدرن آمریکای شمالی از نسل همان گرگ‌ها هستند. با این وجود، نبراسکا نقش مهمی در تاریخ تکامل سگ‌ها و سگ‌سانان ایفا کرده و گنجینه‌ای از فسیل‌های این موجودات را در خود جای داده است.
کرگدن‌های ماقبل تاریخ: موجودات عجیب و منقرض شده نبراسکا
نمونه‌ای از Menoceras در موزه سلطنتی انتاریو
اجداد عجیب و غریب کرگدن‌ها در دوران میوسن نبراسکا در کنار سگ‌ها و شترهای ماقبل تاریخ زندگی می‌کردند. دو گونه قابل توجه که بومی این ایالت بودند، Menoceras و Teleoceras بودند. یک نیای دورتر نیز به نام Moropus وجود داشت، یک پستاندار بزرگ "پای احمقانه" که خویشاوندی نزدیکی با Chalicotherium بزرگتر داشت.
و پس از خواندن بخش‌های قبلی، آیا از اینکه بدانید کرگدن‌ها در آمریکای شمالی منقرض شدند، در حالی که در اوراسیا به شکوفایی رسیدند، تعجب خواهید کرد؟ به این ترتیب، نبراسکا روزگاری زیستگاه انواع مختلف کرگدن‌های ماقبل تاریخ بود که امروزه دیگر در این قاره وجود ندارند.
ماموت‌ها و مستودون‌ها: فیل‌های غول‌پیکر ماقبل تاریخ نبراسکا
تصویری از ماموت کلمبیایی
بیشتر از هر ایالت دیگری در ایالات متحده، بقایای ماموت‌ها در نبراسکا کشف شده است - نه تنها ماموت پشمالو (Mammuthus primigenius)، بلکه ماموت کلمبیایی و ماموت امپراتور (Mammuthus columbi و Mammuthus imperator) که کمتر شناخته شده‌اند. جای تعجب نیست که این فیل بزرگ، سنگین و ماقبل تاریخ، فسیل رسمی ایالت نبراسکا است، با وجود فراوانی کمتر یکی دیگر از پروبوسیدهای قابل توجه، یعنی مستودون آمریکایی.
به این ترتیب، نبراسکا به عنوان پایتخت ماموت‌ها در آمریکای شمالی شناخته می‌شود و اطلاعات ارزشمندی درباره این فیل‌های غول‌پیکر ماقبل تاریخ در اختیار دانشمندان قرار می‌دهد.
دائدون: خوکی وحشتناک که شبیه اسب آبی بود
تصویری از دائدون، که با نام Dinohyus نیز شناخته می‌شود، یکی از اجداد باستانی گراز وحشی
دائدون که قبلاً با نام جذاب‌تر Dinohyus شناخته می‌شد (واژه‌ای یونانی به معنای "خوک وحشتناک")، با طول حدود 3.6 متر و وزن یک تن، بیشتر شبیه اسب آبی بود تا یک خوک مدرن. مانند اکثر پستانداران فسیلی نبراسکا، دائدون در دوره میوسن، حدود 23 تا 5 میلیون سال پیش، به شکوفایی رسید.
و مانند تقریباً تمام مگافونای پستانداران نبراسکا، دائدون و دیگر خوک‌های باستانی در نهایت از آمریکای شمالی ناپدید شدند و تنها هزاران سال بعد توسط مهاجران اروپایی دوباره به این قاره معرفی شدند. دائدون نمونه‌ای جالب از تنوع زیستی نبراسکا در دوران ماقبل تاریخ است.
پالئوکاستور: سگ آبی ماقبل تاریخی که سد نمی‌ساخت، تونل حفر می‌کرد
فسیل پالئوکاستور
پالئوکاستور، یکی از عجیب‌ترین پستاندارانی که تاکنون در نبراسکا کشف شده است، یک سگ آبی ماقبل تاریخ بود که سد نمی‌ساخت - بلکه این حیوان کوچک و پشمالو با استفاده از دندان‌های جلویی بزرگ خود، حدود دو و نیم متر در زمین تونل حفر می‌کرد. آثار حفظ شده این تونل‌ها در سراسر غرب آمریکا به عنوان "چوب‌پنبه‌های شیطانی" شناخته می‌شوند و برای طبیعت‌شناسان یک راز بودند (برخی فکر می‌کردند که توسط حشرات یا گیاهان ایجاد شده‌اند) تا اینکه یک پالئوکاستور فسیل شده در داخل یکی از این تونل‌ها پیدا شد.
به این ترتیب، پالئوکاستور یکی از شگفتی‌های نبراسکا و نشان‌دهنده تنوع رفتاری در میان سگ‌های آبی ماقبل تاریخ است.
دایناسورها و پستانداران غول‌پیکر نبراسکا: کاوش در دنیای ماقبل تاریخ — https://rayeshmand.ir/article/the-dinosaurs-and-prehistoric-animals-of-nebraska