ویلیام باتلر ییتس، نامی که در تاریخ ادبیات انگلیسی قرن بیستم می‌درخشد، شاعری بی‌نظیر و نمایشنامه‌نویسی توانا بود. او که در سال 1923 مفتخر به دریافت جایزه نوبل ادبیات شد، نه تنها استادی مسلم در به‌کارگیری قالب‌های سنتی شعر به شمار می‌رفت، بلکه به عنوان الهام‌بخش و الگوی شاعران مدرنیست پس از خود نیز شناخته می‌شد. میراث ییتس، تلفیقی هنرمندانه از سنت و نوآوری، همچنان در دنیای ادبیات طنین‌انداز است و او را به یکی از چهره‌های ماندگار ادبیات جهان تبدیل کرده است.
دوران کودکی ویلیام باتلر ییتس
ویلیام باتلر ییتس در سال 1865 در خانواده‌ای ثروتمند و هنرمند با ریشه‌های انگلیسی-ایرلندی در دوبلین متولد شد. پدرش، جان باتلر ییتس، تحصیلات حقوقی داشت اما وکالت را رها کرد تا به یک نقاش پرتره مشهور تبدیل شود. شغل پدر باعث شد که خانواده به مدت چهار سال در دوران کودکی ییتس در لندن زندگی کنند. مادرش، سوزان مری پولکسفن، اهل اسلایگو بود، جایی که ییتس تابستان‌های دوران کودکی خود را در آنجا سپری کرد و بعدها آنجا را به عنوان خانه خود انتخاب کرد. او بود که ویلیام را با افسانه‌های محلی ایرلندی آشنا کرد، افسانه‌هایی که در اشعار اولیه او نفوذ عمیقی داشتند. پس از بازگشت خانواده به ایرلند، ییتس در دبیرستان و سپس هنرستان دوبلین تحصیل کرد.
ییتس: شاعر جوان و دلبسته به عرفان
ویلیام باتلر ییتس از جوانی به نظریه‌ها و تصاویر عرفانی، ماوراءالطبیعه، علوم باطنی و غیبی علاقه‌مند بود. او در جوانی آثار ویلیام بلیک و امانوئل سوئدنبرگ را مطالعه کرد و عضو انجمن‌های Theosophical Society و Golden Dawn بود. با این حال، اشعار اولیه او بیشتر تحت تأثیر شلی و اسپنسر بودند (به عنوان مثال، اولین شعر منتشر شده او، "جزیره مجسمه‌ها" در The Dublin University Review). او همچنین از فولکلور و اساطیر ایرلندی در آثار خود بهره می‌برد (مانند اولین مجموعه کامل او، "سرگردانی‌های اوسین و اشعار دیگر"، 1889). پس از بازگشت خانواده‌اش به لندن در سال 1887، ییتس باشگاه Rhymer's را با ارنست ریس تأسیس کرد.
ماد گون: عشق بزرگ زندگی ییتس
در سال 1889، ییتس با ماد گون، ملی‌گرای ایرلندی و بازیگر، ملاقات کرد. ماد گون، عشق بزرگ زندگی او بود. ماد گون خود را وقف مبارزه سیاسی برای استقلال ایرلند کرده بود. ییتس نیز به احیای میراث و هویت فرهنگی ایرلند علاقه داشت، اما از طریق نفوذ ماد گون، او نیز در سیاست دخالت کرد و به برادری جمهوری‌خواه ایرلند پیوست. ییتس چندین بار به ماد گون پیشنهاد ازدواج داد، اما او هرگز موافقت نکرد و در نهایت با سرگرد جان مک‌براید، یک فعال جمهوری‌خواه که به دلیل نقشش در قیام عید پاک 1916 اعدام شد، ازدواج کرد. ییتس اشعار و نمایشنامه‌های زیادی برای ماد گون نوشت. او در نمایشنامه "کیتلین نی هولیهان" ییتس، به شهرت زیادی دست یافت.
احیای ادبیات ایرلندی و تئاتر ابی
ییتس به همراه لیدی گریگوری و دیگران، از بنیانگذاران تئاتر ادبی ایرلند بود، که هدف آن احیای ادبیات نمایشی سلتی بود. این پروژه تنها چند سال به طول انجامید، اما به زودی جی.ام. سینگ به ییتس در تئاتر ملی ایرلند پیوست، که در سال 1904 به خانه دائمی خود در تئاتر ابی نقل مکان کرد. ییتس مدتی به عنوان مدیر این تئاتر خدمت کرد و تا به امروز، تئاتر ابی نقش فعالی در آغاز به کار نویسندگان و نمایشنامه‌نویسان جدید ایرلندی ایفا می‌کند.
ارزرا پاوند
در سال 1913، ییتس با ارزرا پاوند، شاعر آمریکایی که 20 سال از او جوان‌تر بود، آشنا شد. پاوند به لندن آمده بود تا با ییتس ملاقات کند، زیرا ییتس را تنها شاعر معاصر می‌دانست که ارزش مطالعه دارد. پاوند چندین سال به عنوان منشی ییتس خدمت کرد. او زمانی جنجال به پا کرد که چندین شعر ییتس را با ویرایش‌های خود و بدون تأیید ییتس برای انتشار در مجله Poetry فرستاد. پاوند همچنین ییتس را با نمایش Noh ژاپنی آشنا کرد، که ییتس چندین نمایشنامه را بر اساس آن الگوبرداری کرد.
عرفان و ازدواج
ییتس در سن 51 سالگی، مصمم به ازدواج و داشتن فرزند، سرانجام از ماد گون ناامید شد و به جورجی هاید-لیز، زنی که نصف سن او را داشت و از طریق تحقیقات باطنی با او آشنا شده بود، پیشنهاد ازدواج داد. علیرغم تفاوت سنی زیاد و عشق یک طرفه طولانی مدت او به دیگری، این ازدواج موفقیت‌آمیز بود و آنها صاحب دو فرزند شدند. سال‌ها، ییتس و همسرش در فرآیند نویسندگی خودکار با یکدیگر همکاری کردند، در این فرآیند همسرش با راهنماهای روحی مختلف ارتباط برقرار می‌کرد و با کمک آنها، ییتس نظریه فلسفی تاریخ مندرج در کتاب "یک رویا" (A Vision) را که در سال 1925 منتشر شد، تدوین کند.
سال‌های پایانی زندگی
بلافاصله پس از تشکیل دولت آزاد ایرلند در سال 1922، ییتس به عنوان سناتور در اولین مجلس سنای آن منصوب شد و دو دوره در آنجا خدمت کرد. در سال 1923، ییتس برنده جایزه نوبل ادبیات شد. عموماً اعتقاد بر این است که او یکی از معدود برندگان جایزه نوبل است که بهترین آثار خود را پس از دریافت این جایزه خلق کرد. در سال‌های پایانی زندگی، اشعار ییتس شخصی‌تر و دیدگاه‌های سیاسی او محافظه‌کارانه‌تر شدند. او در سال 1932 آکادمی ادبیات ایرلند را تأسیس کرد و به نوشتن پرکار ادامه داد. ییتس در سال 1939 در فرانسه درگذشت. پس از جنگ جهانی دوم، جسد او به درامکلیف، شهرستان اسلایگو منتقل شد.
ویلیام باتلر ییتس: زندگی، آثار و میراث شاعر برنده نوبل — https://rayeshmand.ir/article/profile-of-william-butler-yeats