فضاپیمای کاسینی ناسا ساعت ۵:۰۹ صبح (منطقه‌ی زمانی اقیانوس آرام) روز یکشنبه ۱۴ آذر در فاصله‌ی تقریبی ۹۱ هزار کیلومتری لایه‌ی بالایی ابرهای زحل، وارد حلقه‌های این سیاره شد؛ این موقعیت، محل یک حلقه‌ی غبار-مانند و ناپیدا محسوب می‌شود که توسط قمرهای کوچک ژانوس و اپیمتئوس زحل تولید شده است و در فاصله‌ی ۱۱ هزار کیلومتری حلقه‌ی F‌ سیاره‌ی زحل قرار دارد.
 

ناسا با وجود اینکه با کاهش بودجه مواجه شده است؛ اما مأموریت جدیدی برنامه‌ریزی کرده تا ماهواره‌ای به نام Geostationary Carbon Cycle Obsercatory را به مدار زمین بفرستند. این ماهواره که با نام GeoCARB شناخته می‌شود، به‌صورت لحظه‌ای میزان گازهایی مانند دی‌اکسید کربن و متان را اندازه‌گیری می‌کند. هدف از این مأموریت، درک بهتر چرخه‌ی طبیعی کربن زمین و روندی است که میزان گازهای گلخانه‌ای را در اتمسفر زمین کنترل می‌کند.
 

ستاره‌شناسان اخیرا توانسته‌اند تولد یکی از بزرگ‌ترین اجرام کیهانی را رصد کنند. موضوعی که باعث جلب توجه دانشمندان به پیدایش کهکشان Spiderweb شده، این است که نحوه‌ی تشکیل این شیء بزرگ با آنچه دانشمندان پیش از این تصور می‌کردند، کاملا متفاوت است.
 

پژوهشگران با استفاده از اطلاعات به‌دست آمده توسط رصدخانه‌ی LCO، علت به‌وجود آمدن درخشان‌ترین ابرنواختر کیهان را شناسایی کردند.
سال گذشته، نور حاصل از یک انفجار بسیار شدید و درخشان در کهکشانی که در فاصله‌ی تقریبی ۳.۸ میلیارد سال نوری زمین قرار دارد، توسط پژوهشگران مشاهده شد. این رویداد که با نام ASASSN-15lh شناخته می‌شود، در ابتدا به‌عنوان درخشان‌ترین ابرنواختری شناخته شد که تا‌کنون شناسایی شده است؛ چرا که درخشندگی آن ۵۰ برابر کل کهکشان راه شیری است. با این حال محققان با استفاده از اطلاعات به‌دست‌آمده توسط رصدخانه‌ی لاس کامبرس (LCO)، متوجه شده‌اند این انفجار در حقیقت توسط پدیده‌ای مرموزتر از یک ابرنواختر رخ داده است؛ یک ستاره‌ی عظیم در مرکز کهکشان خود به سیاه‌چاله‌‌‌ای از نوع Kerr که به‌سرعت در حال چرخش است، بیش از حد نزدیک شده است.
 

وقتی که صحبت از برنامه‌ریزی برای سفر انسان به ماه می‌شود، ذهن همه به این موضوع معطوف می‌شود که چگونه می‌توانیم انسان‌ها را به جایی حدود ۲۲۵ میلیون کیلومتر دورتر در منظومه‌ی شمسی بفرستیم؛ اما از یک موضوع بسیار جدی غافل می‌شویم؛ آیا می‌خواهیم با فرستادن فضانوردان به مریخ مغز آن‌ها را سرخ کنیم!؟
 

کد درسدن (Dresden Codex)، قدیمی‌ترین کتاب آمریکایی شناخته شده است. تحلیلی جدید از این متن باستانی مایایی نشان می‌دهد که دانشمندی از اوایل  دوره‌ی مایا احتمالا بیش از هزار سال پیش، کشفی بزرگ کرده است.
 

در فاصله‌‌ی ۳۰۰ سال نوری زمین، ستاره‌ای به اسم HIP68468 قرار دارد؛ این ستاره شباهت زیادی به خورشید دارد و می‌تواند آینده‌ی خورشید را به نمایش بگذارد. تیمی از ستاره‌شناس‌ها که چندین سال است در حال پایش این ستاره هستند، در مطالعه‌ی جدید خود، اعلام کردند ستاره‌ی یادشده در گذشته سیاره‌های مجاور خود را بلعیده است. آنچه سبب نتیجه‌گیری اخیر آن‌ها شده است، مقدار لیتیوم موجود در ستاره‌ی HIP68468 است؛ مقدار این فلز ۴ برابر چیزی است که از ستاره‌‌ای به قدمت ۶ میلیارد سال می‌توان انتظار داشت. از آنجا که ستاره‌ها معمولا لیتیوم خود را می‌سوزانند، از این‌رو مقدار مازاد این عنصر در ستاره‌ی یاد‌شده در کنار وجود فلزات مقاوم در برابر حرارتی که به‌طور معمول در سیاره‌های سنگی یافت می‌شوند، تنها از طریق بلعیده‌شدن سیاره‌ها توسط این ستاره قابل توجیه هستند.
 

ناسا اخیرا اعلام کرد در حال توسعه‌ی طرحی است که بر اساس آن نوعی فضاپیما پس از پرتاب می‌تواند به دیگر ماهواره‌هایی که در مدار زمین قرار دارند سوخت‌رسانی کند. این وسیله با نام Restore-L Spacecraft Bus معرفی شده است و می‌تواند به‌عنوان یک جایگاه سوخت سیار عمل کند و با رساندن خود به مدارگرد‌ها، مخزن سوخت آن‌ها را پر کند. به این ترتیب عمر ماهواره‌ها بیشتر از آن چیزی خواهد بود که طراحان برای آن‌ها در نظر گرفته بودند.
 

وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات از مذاکره با کشورهای دیگر برای ساخت و طراحی مشترک ماهواره‌ها خبر داد و گفت: «برای ساخت ماهواره‌ی سنجش ملی با یک شرکت روس به نتیجه رسیده‌ایم. برای این کار مجوز لازم را از شورای اقتصاد کسب کردیم و پس از باز شدن ال‌سی، کار ساخت ماهواره‌ی سنجشی ملی آغاز می‌شود.»
 

ستاره‌شناسان به‌تازگی ردپای دو سیاره با ابعاد مشابه سیاره‌ی زحل را در میان قرص پیش‌سیاره‌ای یک ستاره‌ی جوان شناسایی کرده‌اند. اگرچه دانشمندان تاکنون سیاره‌های فراخورشیدی بسیاری را از سیاره‌های گازی عظیم مشابه مشتری گرفته تا سیاره‌های سنگی مشابه زمین شناسایی کرده‌اند؛ اما بسیاری از این آن‌ها حول ستاره‌های بالغی در حال چرخش هستند. با این حال، تصاویر اخیر ثبت‌شده توسط تلسکوپ آلما از سیاره‌های در حال شکل‌گیری، نشان از آن دارند که احتمالا ستاره‌ها در دوران اولیه‌ی عمر خود نیز می‌توانند سیاره‌ها را تولید کنند.
 

امروزه دانشمندان برای اکتشافات بیشتر در اعماق فضا برنامه‌ریزی می‌کنند؛ اما تکنولوژی امروزی موشک‌ها مناسب سفرهای فضایی به مریخ و فراتر از آن نیست. با پیشرانه‌های مرسوم امروزی، رسیدن به نزدیک‌ترین نقطه‌ی سیاره‌ی سرخ بیش از ۵ ماه به طول می‌انجامد. اما پیشرانه‌های نوری می‌توانند گره‌گشای این مسئله باشند. این درواقع ایده‌ای است که دانشمند ناسا، فیلیپ لوبین (Philip Lubin) از دانشگاه کالیفرنیا به آن باور دارد.

 

قرن‌ها است که انسان به دنبال پاسخ این سؤال است: آیا سیاره‌ی زمین در عالم یکتا است یا اینکه سیاره‌های مشابه دیگری در کیهان وجود دارد؟ تا همین یک دهه پیش ما جواب این سؤال را نمی‌دانستیم؛ اما با اکتشافاتی که سفینه‌ی کپلر ناسا انجام داد، شرایط کاملا تغییر کرد. به لطف مأموریت مهم کپلر، اکنون جواب این سؤال مشخص شده است: سیاره‌های مشابه زمین در عالم وجود دارند؛ اما ما تاکنون نتوانسته‌ایم آن‌ها را با چشم خود مشاهده کنیم

دانشمندان رگه‌هایی از غبار کیهانی را روی بام ساختمان‌هایی در پاریس، اسلو و برلین یافته‌اند. این نخستین بار است که پژوهشگران کشف این ذرات ریز را در محیط‌های شهری تأیید می‌کنند.

غبار کیهانی نام مقدار کمی از مواد در فضا است؛ موادی که از تشکیل منظومه‌ی شمسی ما در حدود ۴.۶ میلیارد سال پیش باقی مانده‌اند. پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد که پس از گذشت میلیاردها سال، هنوز هم بارش این سنگ‌های آسمانی خیلی ریز بر سطح زمین ادامه دارد.
 

با وجود آنکه ناسا از زمان ماموریت آپولو ۱۷ در حال کاوش ماه است؛ اما از آخرین زمانی که یکی از فضانوردان این آژانس فضایی روی سطح قمر زمین قدم گذاشت، بیش از ۴۰ سال می‌گذرد. جین سرنان دومین فضانورد آمریکایی است که در فضا قدم گذاشت و آخرین شخصی است که در جریان ماموریت یادشده روی سطح ماه پا گذاشت.
 

طبق اعلام ایلان ماسک، طی مأموریت بعدی اسپیس‌ایکس که روز ۳۰ ژانویه (۱۱ بهمن) انجام خواهد شد، فالکون 9 یکی از ماهواره‌های EchoStar را با استفاده از آخرین راکت یک‌بارمصرف این کمپانی به مقصد خواهد رساند. این راکت در مرحله‌ی اول خود سوخت بسیار زیادی برای فرود مصرف می‌کند؛ چرا که جرم ماهواره بسیار زیاد و معادل ۵.۴ تن است. از این‌رو اسپیس‌ایکس برای پرتاب محموله‌های سنگین آینده از راکت‌هایی با عملکرد بهتر Falcon Heavy‌ یا فالکون ۹ ارتقاءیافته موسوم به Block 5 استفاده خواهد کرد و از این‌رو مشکلی از لحاظ جرم محموله نخواهد داشت. به گفته‌ی ماسک فالکون جدید تا پایان سال ۲۰۱۷ آماده‌ی پرتاب خواهد بود.
 

با توجه به فرم درخواستی که ناسا به‌تازگی ثبت کرده است، به نظر می‌رسد این آژانس فضایی برای سال ۲۰۱۹ قصد خرید تعدادی جایگاه در فضاپیمای سایوز دارد. ناسا پیش از این در نظر داشت امسال وابستگی خود به فضاپیمای سایوز روسیه را به پایان برساند؛ اما در حال حاضر بوئینگ و اسپیس‌ایکس آمادگی رساندن فضانوردان به ایستگاه فضایی بین‌المللی را ندارند.
 

ماهواره‌ی هواشناسی جدید ناسا و سازمان ملی اقیانوسی و جوی آمریکا (NOAA) پس از گذشت چند ماه از پرتاب، نخستین مجموعه از تصاویر خود را ارسال کرده است. یکی از این تصاویر که از سطح زمین و ماه ثبت شده، در قسمت بالا قابل مشاهده است. این فضاپیما که اکنون از آن با نام GOES-16 یاد می‌شود، برای ثبت تصاویر یادشده از تصویرساز پایه‌ی پیشرفته‌ی (ABI) خود استفاده کرد. ماهواره‌ی جدید GOES-16 قادر است تصاویر را با پنج برابر سرعت و چهار برابر رزولوشن نسل‌های پیشین خود ثبت کند. این ماهواره از مدار زمین‌ثابت خود، در فاصله‌ی ۳۶ هزار کیلومتری کره‌ی زمین، هر ۱۵ دقیقه یک تصویر از کل سیاره و هر ۵ دقیقه یک تصویر از قاره‌ی آمریکا ثبت می‌کند.
 

جونو (Juno) نام فضاپیمای تحقیقاتی ناسا است که سال ۲۰۱۱ میلادی به فضا پرتاب شد و پس از یک سفر ۵ ساله، سرانجام به سیاره‌ی مشتری رسید. مشتری، بزرگ‌ترین سیاره موجود در سامانه‌ی خورشیدی است؛ اما ما اطلاعات چندانی از این سیاره نداریم. هدف از ارسال فضاپیمای جونو به سیاره‌ی مشتری این بود که در مورد پدیده‌های شگفت‌انگیز این سیاره اطلاعات بیشتری جمع‌آوری کند. این فضاپیما تا به امروز چند تصویر مختلف از سیاره‌ی مشتری به زمین ارسال کرده است؛ اما به‌تازگی جونو تصویری مخابره کرده است که به‌جرأت می‌توان گفت یکی از زیباترین تصاویر ثبت‌شده از این سیاره است.
 

ایریدیوم، اپراتور مرتبط با ارتباطات ماهواره‌ای چند روز پیش اعلام کرد پنج مورد از پنج مورد از ماهواره‌های مخابراتی نسل دوم ایریدیوم، سفر مشترکی به فضا با دو دستگاه از ماهواره‌های ناسا خواهند داشت. این هفت کاوشگر با یکی از موشک‌های فالکون ۹ ساخته‌ی کمپانی SpaceX در اوایل سال ۲۰۱۸ به فضا پرتاب خواهند شد. این مأموریت به‌عنوان هشتمین پرتاب فالکون به شمار می‌رود که تحت قرارداد ایریدیوم و اسپیس ایکس انجام خواهد شد و از سویی به‌عنوان اولین سفر اشتراکی به فضا برای یک شرکت ارتباطات ماهواره‌ای محسوب می‌شود. دو ماهواره‌ی ناسا که همراه با ماهواره‌های متعلق به ایریدیوم به فضا ارسال خواهند شد، در واقع دو فضاپیما از مدل گریس‌فو  (GRACE-FO) هستند. این دو ماهواره توسط مرکز تحقیقات GFZ آلمان برای کاربرد در زمینه‌ی علوم زمین‌شناسی ساخته شده و مقرر شده است که این ماهواره‌ها، نقشه‌های میدان گرانش زمین را در طی این مأموریت تهیه کنند.
 

طی گزارشی در یک مطالعه جدید، این ستاره در فاصله 5000 سال نوری از زمین، نزدیکترین جرم به یک کره کامل است که تا کنون در طبیعت مشاهده شده است.
ستارگان، سیارات و دیگر اجرام آسمانی به دلیل نیروی گریز از مرکز، حتی به مقدار کم در استوای خود متورم هستند و به طور کلی، این اشیاء در صورت چرخش سریع تر و نیروی بیشتر ، دارای برآمدگی بزرگتری خواهند بود.