زمین، سیاره‌ای پویا و فعال، از لایه‌های متعددی تشکیل شده است که هر کدام نقشی حیاتی در شکل‌گیری و تحول آن ایفا می‌کنند. این لایه‌ها عمدتاً از سنگ‌ها و مواد معدنی گوناگون تشکیل شده‌اند.
سطحی‌ترین لایه زمین، پوسته نام دارد. درست در زیر پوسته، لایه دیگری به نام گوشته فوقانی قرار گرفته است. گوشته فوقانی نیز مانند پوسته، نسبتاً سخت و جامد است. پوسته و گوشته فوقانی مجموعاً لیتوسفر را تشکیل می‌دهند.
لیتوسفر، بر خلاف گدازه‌های روان، جریان ندارد، اما همواره در حال تغییر و تحول است. این تغییرات ناشی از جابجایی و حرکت صفحات عظیم سنگی به نام صفحات تکتونیکی است. این صفحات می‌توانند با یکدیگر برخورد کنند، از هم دور شوند یا در امتداد هم بلغزند.
هنگامی که صفحات تکتونیکی حرکت می‌کنند، سطح زمین دچار تغییرات عمده‌ای می‌شود. این تغییرات شامل رخداد زلزله‌ها، فوران آتشفشان‌ها و سایر پدیده‌های طبیعی مهم است. این پویایی صفحات تکتونیکی، نقش اساسی در شکل‌گیری کوه‌ها، دره‌ها و سایر عوارض زمین‌شناسی دارد و به طور کلی، چهره سیاره ما را به طور مداوم تغییر می‌دهد.
کوهزایی: تولد کوه‌ها در اثر تکتونیک صفحه‌ای
کوهزایی، یا اوروژنی (Orogeny)، فرآیندی زمین‌شناختی است که طی آن کوه‌های قاره‌ای بر اثر نیروهای ناشی از تکتونیک صفحه‌ای شکل می‌گیرند. این نیروها با فشردن لیتوسفر، باعث چین‌خوردگی و بالاآمدگی لایه‌های زمین می‌شوند و در نهایت، رشته‌کوه‌ها را پدید می‌آورند.
اصطلاح کوهزایی می‌تواند به یک دوره زمانی خاص در گذشته زمین‌شناسی نیز اشاره داشته باشد که طی آن، فعالیت‌های کوه‌سازی شدیدی رخ داده است. حتی اگر قله‌های بلند کوه‌هایی که در دوره‌های کوهزایی باستانی شکل گرفته‌اند، در اثر فرسایش از بین رفته باشند، ریشه‌های نمایان‌شده‌ی این کوه‌ها هنوز هم ساختارهای اوروژنیک مشابهی را نشان می‌دهند که در زیر رشته‌کوه‌های مدرن امروزی نیز قابل تشخیص هستند. به این ترتیب، مطالعه کوهزایی‌ها به ما کمک می‌کند تا تاریخ زمین و فرآیندهای تکتونیکی که در طول زمان رخ داده‌اند را بهتر درک کنیم.
تکتونیک صفحه‌ای و کوهزایی: ارتباطی تنگاتنگ
در مدل کلاسیک تکتونیک صفحه‌ای، صفحات سنگی لیتوسفر به سه شکل با یکدیگر تعامل دارند: به هم نزدیک می‌شوند (همگرایی)، از هم دور می‌شوند (واگرایی) یا در کنار هم می‌لغزند (امتدادلغز). در این میان، کوهزایی تنها در مناطق همگرایی رخ می‌دهد؛ به عبارت دیگر، کوه‌ها زمانی شکل می‌گیرند که صفحات تکتونیکی با یکدیگر برخورد کنند.
نواحی طویل و وسیعی که در اثر فرآیندهای کوهزایی دچار تغییر شکل شده‌اند، کمربندهای کوهزایی یا اوروژن نامیده می‌شوند.
البته، واقعیت تکتونیک صفحه‌ای به این سادگی نیست. نواحی وسیعی از قاره‌ها می‌توانند تحت تأثیر ترکیبی از حرکات همگرا و امتدادلغز، یا به صورت پراکنده و بدون مرزهای مشخص بین صفحات، تغییر شکل دهند. کمربندهای کوهزایی نیز ممکن است تحت تأثیر رویدادهای بعدی خمیده و تغییر یافته، یا بر اثر شکستگی صفحات از هم جدا شوند.
شناسایی و تحلیل کمربندهای کوهزایی، بخش مهمی از زمین‌شناسی تاریخی است و به ما کمک می‌کند تا تعاملات تکتونیکی صفحه‌ای در گذشته را بررسی کنیم، تعاملاتی که ممکن است امروزه دیگر رخ ندهند.
کمربندهای کوهزایی می‌توانند از برخورد یک صفحه اقیانوسی با یک صفحه قاره‌ای یا از برخورد دو صفحه قاره‌ای شکل بگیرند. در حال حاضر، چندین فرآیند کوهزایی فعال در حال انجام است و بسیاری از کوهزایی‌های باستانی نیز اثرات ماندگاری بر سطح زمین بر جای گذاشته‌اند.
کوهزایی‌های در حال وقوع: شاهد تغییر چهره زمین باشیم
فرآیندهای کوهزایی نه تنها در گذشته رخ داده‌اند، بلکه امروزه نیز در نقاط مختلف جهان فعال هستند. در ادامه، به چند نمونه از کوهزایی‌های در حال وقوع اشاره می‌کنیم:
- پشته مدیترانه: این پشته، نتیجه فرورانش صفحه آفریقا به زیر صفحه اوراسیا و سایر میکروپلیت‌های کوچک‌تر است. اگر این فرآیند ادامه یابد، در نهایت کوه‌های بسیار مرتفعی در منطقه مدیترانه شکل خواهند گرفت.
- کوهزایی آند: این فرآیند کوهزایی در 200 میلیون سال گذشته در جریان بوده است، اگرچه رشته‌کوه‌های آند تنها در 65 میلیون سال اخیر قد برافراشته‌اند. کوهزایی آند، ناشی از فرورانش صفحه نازکا به زیر صفحه آمریکای جنوبی است.
- کوهزایی هیمالیا: این فرآیند از حدود 71 میلیون سال پیش، زمانی که شبه‌قاره هند شروع به حرکت به سمت صفحه آسیا کرد، آغاز شده است. برخورد بین این دو صفحه، که همچنان ادامه دارد، بزرگ‌ترین عارضه زمین‌شناسی در 500 میلیون سال گذشته را ایجاد کرده است: فلات تبت و رشته‌کوه‌های هیمالیا. گمان می‌رود این عوارض، به همراه رشته‌کوه‌های سیرا نوادا در آمریکای شمالی، حدود 40 میلیون سال پیش باعث یک دوره خنک‌شدن جهانی شده باشند. با بالا آمدن سنگ‌ها به سطح زمین، دی‌اکسید کربن بیشتری از جو برای هوازدگی شیمیایی آنها جذب می‌شود و در نتیجه، اثر گلخانه‌ای طبیعی زمین کاهش می‌یابد.
کوهزایی‌های باستانی مهم: میراثی از گذشته زمین
در کنار کوهزایی‌های فعال، کوهزایی‌های باستانی بسیاری نیز وجود دارند که تأثیر قابل توجهی بر شکل‌گیری زمین داشته‌اند. در زیر به دو مورد از مهم‌ترین آنها اشاره می‌کنیم:
- کوهزایی آلگنی (Alleghanian): این کوهزایی (حدود 325 میلیون سال پیش) آخرین مورد از چندین کوهزایی بزرگ بود که به شکل‌گیری رشته‌کوه‌های آپالاش کمک کرد. این رویداد در اثر برخورد آمریکای شمالی اولیه با آفریقا رخ داد و منجر به تشکیل ابرقاره پانگه‌آ شد.
- کوهزایی آلپاین (Alpine): این کوهزایی در دوره سنوزوئیک پسین آغاز شد و باعث ایجاد رشته‌کوه‌هایی در صفحات آفریقا، اوراسیا و عربستان شد. اگرچه این کوهزایی در اروپا در چند میلیون سال گذشته متوقف شده است، اما کوه‌های آلپ همچنان به رشد خود ادامه می‌دهند.
کوهزایی: چگونه تکتونیک صفحه‌ای کوه‌ها را می‌سازد؟ — https://rayeshmand.ir/article/orogeny-how-mountains-form-through-plate-tectonics