کانگوروها گروهی از پستانداران کیسه دار هستند که بومی قاره استرالیا بوده و زیستگاه طبیعی آن ها همین منطقه است. نام علمی آن ها، ماکروپوس، از دو کلمه یونانی به معنای پای بلند تشکیل شده است. ویژگی های متمایز آنها شامل پاهای عقبی بزرگ، پاهای بلند و دم بزرگ است. کانگوروها از آن رو منحصر به فرد هستند که تنها حیوانات به این اندازه هستند که از جست و خیز به عنوان روش اصلی حرکت استفاده می کنند.

حقایق سریع: کانگورو

• نام علمی: ماکروپوس
• نام های رایج: کانگورو، رو
• راسته: دیپروتودونتیا
• گروه اصلی حیوان: پستانداران
• ویژگی های متمایز: پاهای عقبی بزرگ، پاهای بلند، دم بزرگ و کیسه (در ماده ها)
• اندازه: ۳ تا ۷ فوت ارتفاع
• وزن: ۵۰ تا ۲۰۰ پوند
• طول عمر: ۸ تا ۲۳ سال
• رژیم غذایی: گیاه خوار
• زیستگاه: جنگل ها، دشت ها، ساواناها و جنگل های استرالیا و تاسمانیا
• جمعیت: حدود ۴۰ تا ۵۰ میلیون
• وضعیت حفاظت: کمترین نگرانی
• واقعیت جالب: مانند شترها، کانگوروها ممکن است برای مدت زمان طولانی بدون آب بمانند.

توصیف

کانگوروها به خاطر پاهای عقبی قدرتمند، پاهای بزرگ و دم های بلندشان شناخته می شوند. آن ها از پاهایشان برای جست و خیز استفاده کرده و از دمشان برای حفظ تعادل بهره می برند.

مانند سایر کیسه داران، کانگوروی ماده دارای یک کیسه دائمی برای بزرگ کردن نوزادانش است. کیسه کانگورو، که به طور فنی ماکروپیوم نامیده می شود، عملکردهای متعددی دارد. سینه های کانگوروی ماده که برای شیر دادن به نوزادش استفاده می کند، درون ماکروپیوم او قرار دارد. این کیسه مشابه یک انکوباتور است که به نوزاد (جویی) اجازه می دهد به طور کامل رشد کند. در نهایت، کیسه همچنین عملکرد ایمنی دارد و به حفاظت از جوی در برابر شکارچیان کمک می کند.

کانگوروها معمولاً بین ۳ تا ۷ فوت قد دارند و می توانند تا حدود ۲۰۰ پوند وزن بگیرند. سایر ویژگی های فیزیکی کانگوروها شامل سر نسبتاً کوچک و گوش های بزرگ و گرد است. به دلیل توانایی جست و خیزشان، آن ها می توانند مسافت های طولانی را بپرند. برخی از نرها ممکن است در یک پرش تقریباً به ۳۰ فوت بپرند.

کانگوروی خاکستری شرقی، پارک ملی مورا مارانگ، نیو ساوت ولز، استرالیا.

زیستگاه و توزیع کانگورو

کانگوروها در استرالیا، تاسمانیا و جزایر اطراف در انواع مختلفی از زیستگاه ها مانند جنگل ها، جنگل های انبوه، دشت ها و ساواناها زندگی می کنند. بسته به گونه، کانگوروها در نیش های مختلفی در اکوسیستم قرار می گیرند.

رژیم غذایی و رفتار

کانگوروها گیاه خوار هستند و رژیم غذایی آن ها عمدتاً شامل تنوعی از گیاهان مانند علف ها، درختچه ها و گل ها است. برخی از گونه ها ممکن است همچنین قارچ و خزه را در زیستگاه کانگوروی خود بخورند. این کیسه داران در گروه هایی به نام "موب" زندگی می کنند که به آن ها "گروه" یا "گله" نیز گفته می شود. این موب ها معمولاً تحت رهبری نر غالب در گروه قرار دارند.

مشابه گاوها، کانگوروها ممکن است غذاهای خود را دوباره برگردانده و به عنوان کَدو بجوند و سپس دوباره آن را ببلعند. با این حال، این رفتار در کانگوروها نسبت به حیوانات نشخوارکننده کمتر شایع است. معده کانگوروها با معده گاوها و حیوانات مشابه متفاوت است؛ در حالی که هر دو گونه معده های چند بخشی دارند، اما فرآیند تخمیر در معده هایشان متفاوت است. فرآیند هضم در کانگوروها متان کمتری نسبت به دام ها تولید می کند، بنابراین کانگوروها به طور قابل توجهی در تولید گازهای گلخانه ای جهانی مشارکت ندارند.

کانگوروها معمولاً در شب و ساعات اولیه صبح فعال هستند، اما الگوی فعالیت کلی آن ها متنوع است. دوره های استراحت آن ها تقریباً به طور انحصاری به یک الگوی روزانه محدود می شود. مشابه شترها، کانگوروها ممکن است به دلیل عدم فعالیت نسبی در طول روز که گرم تر است، برای مدت های طولانی بدون آب بمانند. از آنجا که رژیم غذایی آن ها شامل گیاهان است، نیازهای هیدراتاسیون آن ها می تواند به طور عمده از محتوای آب موجود در گیاهانی که مصرف می کنند، تأمین شود.

تولید مثل و نوزادان

کانگوروی خاکستری شرقی با جوی در کیسه.

فصل زاد و ولد کانگوروها متنوع است. تولید مثل در تمام طول سال در زیستگاه کانگورو انجام می شود، اما ماه های تابستان استرالیا از دسامبر تا فوریه معمولاً رایج ترین زمان هستند. نرهای کانگورو ممکن است برای جذب ماده ها عضلات خود را به نمایش بگذارند و برای حق زاد و ولد با ماده ها بجنگند. ماده ها معمولاً یک جوی تولید می کنند.

پس از باردار شدن، کانگوروی ماده پس از یک دوره بارداری کمی بیشتر از یک ماه (حدود ۳۶ روز) نوزادش را به دنیا می آورد. جوی تازه متولد شده وزنی حدود ۰.۰۳ اونس و طولی کمتر از یک اینچ دارد، تقریباً به اندازه یک انگور. پس از تولد، جوی از اندام های جلویی خود استفاده می کند تا از طریق خز مادرش به کیسه او برود، جایی که برای اولین بخش از زندگی اش باقی خواهد ماند. بسته به گونه، بعد از پنج تا نه ماه، جوی معمولاً برای مدت های کوتاه از کیسه خارج می شود. پس از حدود نه تا یازده ماه، جوی برای همیشه کیسه مادرش را ترک می کند.

ماده ها بعد از زایمان می توانند وارد مرحله گرمی شوند، بنابراین ممکن است در حالی که جوی هنوز در کیسه اش شیر می خورد، باردار شوند. نوزاد در حال رشد وارد یک حالت خواب آلودگی می شود که همزمان با ترک کردن خواهر بزرگترش از کیسه مادر است. زمانی که خواهر بزرگتر کیسه را ترک می کند، بدن مادر سیگنال های هورمونی به نوزاد در حال رشد ارسال می کند تا به توسعه خود ادامه دهد. یک فرآیند مشابه نیز وقتی اتفاق می افتد که مادر باردار باشد و جوی بزرگتر در کیسه اش بمیرد.

وضعیت حفاظت

کانگوروها توسط اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) به عنوان کمترین نگرانی طبقه بندی شده اند. جمعیت آن ها در زیستگاه های کانگورویی خود بسیار فراوان است و برآوردهای بیشتر حاکی از آن است که تعداد کانگوروها در استرالیا بیش از جمعیت انسان ها است. برآوردها حاکی از جمعیت ۴۰ تا ۵۰ میلیون کانگورو است که همچنان در حال افزایش است.

انسان ها تهدید اصلی برای کانگوروها هستند، چرا که به دلیل گوشت و پوستشان شکار می شوند. انسان ها همچنین ممکن است به از دست رفتن زیستگاه کانگوروها به دلیل تصرف زمین برای توسعه کمک کنند. تهدیدهای شکارچی شامل دنگوها و روباه ها هستند. کانگوروها از دندان ها، چنگال ها و پاهای عقبی قوی خود به عنوان مکانیسم های دفاعی در برابر چنین شکارچیانی استفاده می کنند.

گونه ها

چهار گونه اصلی از کانگوروها وجود دارد. کانگوروی قرمز (Macropus rufus) بزرگ ترین آن هاست. نرهای این گونه دارای خز قرمز/قهوه ای هستند. سایر گونه ها شامل کانگوروی خاکستری شرقی (Macropus giganteus)، کانگوروی خاکستری غربی (Macropus fuliginosus) و کانگوروی آنتیل پین (Macropus antilopinus) هستند. کانگوروی خاکستری شرقی به عنوان بزرگ ترین گونه خاکستری شناخته می شود، در حالی که کانگوروی خاکستری غربی به خاطر رنگ صورت متمایز خود به عنوان کانگوروی صورت سیاه نیز شناخته می شود. نام آنتیلوپین به معنای شبیه آنتلوپ است و آن ها در شمال استرالیا یافت می شوند. برخی از دانشمندان شش گونه کانگورو از جمله دو گونه والاروی (Macropus robustus و Macropus bernardus) را در نظر می گیرند. والاروس ها به عنوان نزدیک ترین خویشاوندان والابی ها و کانگوروها در نظر گرفته می شوند.

گله کانگورو در غروب (دریاچه کوئومبا، QLD، استرالیا).

کانگوروها و انسان ها

انسان ها و کانگوروها الگوی تعامل طولانی و متنوعی با یکدیگر دارند. انسان ها از دیرباز کانگوروها را برای مواد غذایی، لباس و برخی انواع پناهگاه ها استفاده کرده اند. با افزایش تعداد کانگوروها، آن ها به عنوان آفت در نظر گرفته می شوند، به ویژه توسط کشاورزان زمانی که کانگوروها برای فضای چرا رقابت می کنند. مراتع و مناطقی که معمولاً زمین های کشاورزی هستند، همچنین زیستگاه کانگوروها نیز هستند، بنابراین رقابت بر سر منابع می تواند رخ دهد. کانگوروها معمولاً هنگام چراگری تهاجمی نیستند. وضعیت کشاورزانی که کانگوروها را به عنوان آفت می بینند، مشابه دیدگاه بسیاری از مردم در ایالات متحده است که گوزن ها را به عنوان آفت می نگرند.