توسعه پایدار، یک اصل اساسی است که بر این باور استوار است که تمام تلاش‌های بشر باید به حفظ طولانی مدت سیاره زمین و ساکنان آن کمک کند. به عبارت دیگر، هر آنچه که انسان می‌سازد، نباید به زمین آسیب برساند یا منابع آن را به اتمام برساند. معماران، سازندگان، طراحان، برنامه‌ریزان شهری و توسعه‌دهندگان املاک، همگی در تلاشند تا ساختمان‌ها و جوامعی را خلق کنند که منابع طبیعی را هدر ندهند و اثرات مخربی بر عملکرد زمین نداشته باشند.
هدف نهایی توسعه پایدار، برآورده کردن نیازهای امروز با استفاده از منابع تجدیدپذیر است، به گونه‌ای که نسل‌های آینده نیز بتوانند نیازهای خود را برآورده کنند. این رویکرد به دنبال کاهش گازهای گلخانه‌ای، مبارزه با گرمایش جهانی، حفظ منابع محیطی و ایجاد جوامعی است که به افراد امکان می‌دهد تا به بالاترین پتانسیل خود دست یابند.
در حوزه معماری، توسعه پایدار با نام‌های مختلفی شناخته می‌شود، از جمله: طراحی پایدار، معماری سبز، طراحی اکولوژیک، معماری سازگار با محیط زیست، معماری دوستدار زمین، معماری محیطی و معماری طبیعی. همه این اصطلاحات، بر اهمیت حفظ محیط زیست و استفاده از مصالح و روش‌های ساخت و ساز پایدار تاکید دارند.
گزارش برونتلند: نقطه عطفی در مفهوم توسعه پایدار
در دسامبر 1983، دکتر گرو هارلم برونتلند، پزشک و نخست‌وزیر وقت نروژ، به عنوان رئیس کمیسیون سازمان ملل متحد برای بررسی "برنامه جهانی برای تغییر" انتخاب شد. گزارش "آینده مشترک ما" که در سال 1987 منتشر شد، برونتلند را به عنوان "مادر توسعه پایدار" مشهور کرد. این گزارش، تعریف دقیقی از توسعه پایدار ارائه داد و به مبنایی برای بسیاری از ابتکارات جهانی در این زمینه تبدیل شد.
«توسعه پایدار، توسعه‌ای است که نیازهای کنونی را بدون به خطر انداختن توانایی نسل‌های آینده در برآوردن نیازهای خود، تامین می‌کند... در اصل، توسعه پایدار فرآیند تغییری است که در آن بهره‌برداری از منابع، جهت سرمایه‌گذاری‌ها، جهت‌گیری توسعه فناوری و تغییرات نهادی، همگی در هماهنگی با یکدیگر، پتانسیل کنونی و آتی را برای برآوردن نیازها و آرزوهای بشر تقویت می‌کنند.» - آینده مشترک ما، کمیسیون جهانی محیط زیست و توسعه سازمان ملل متحد، 1987
پایداری در محیط ساخته شده: معماری و شهرسازی سبز
هنگام ساخت و ساز، فرآیندهای متعددی برای تحقق یک طرح انجام می‌شود. هدف یک پروژه ساختمانی پایدار، استفاده از مصالح و فرآیندهایی است که کمترین تاثیر را بر عملکرد مداوم محیط زیست داشته باشند. به عنوان مثال، استفاده از مصالح ساختمانی بومی و نیروی کار محلی، اثرات آلودگی ناشی از حمل و نقل را محدود می‌کند. روش‌های ساخت و ساز و صنایع غیرآلاینده نیز باید کمترین آسیب را به زمین، دریا و هوا وارد کنند.
حفاظت از زیستگاه‌های طبیعی و احیای مناظر تخریب‌شده یا آلوده، می‌تواند خسارات ناشی از نسل‌های گذشته را جبران کند. همچنین، هر منبعی که استفاده می‌شود، باید جایگزینی برای آن در نظر گرفته شود. این‌ها از جمله ویژگی‌های کلیدی توسعه پایدار در محیط ساخته شده هستند.
معماران باید مصالحی را مشخص کنند که در هیچ مرحله از چرخه عمر خود - از تولید اولیه تا بازیافت در پایان عمر - به محیط زیست آسیب نرسانند. مصالح ساختمانی طبیعی، زیست تخریب‌پذیر و بازیافتی به طور فزاینده‌ای رایج شده‌اند. توسعه‌دهندگان نیز به منابع تجدیدپذیر آب و انرژی مانند انرژی خورشیدی و باد روی آورده‌اند. معماری سبز و شیوه‌های ساخت و ساز سازگار با محیط زیست، توسعه پایدار را ترویج می‌کنند.
ایجاد جوامع پیاده‌محور و جوامع با کاربری مختلط که فعالیت‌های مسکونی و تجاری را ترکیب می‌کنند، از دیگر جنبه‌های توسعه پایدار هستند که با مفاهیمی مانند رشد هوشمند و شهرسازی نوین همسو هستند.
جالب است بدانید که وزارت کشور ایالات متحده در دستورالعمل‌های مصور خود در مورد پایداری، اشاره می‌کند که "ساختمان‌های تاریخی ذاتاً پایدار هستند" زیرا در طول زمان دوام آورده‌اند. البته این بدان معنا نیست که نمی‌توان آنها را ارتقا داد و حفظ کرد. استفاده مجدد تطبیقی از ساختمان‌های قدیمی و استفاده از مصالح ساختمانی بازیافتی نیز فرآیندهای ذاتاً پایداری هستند.
در معماری و طراحی، تاکید بر توسعه پایدار، بر حفظ منابع محیطی است. با این حال، مفهوم توسعه پایدار اغلب گسترده‌تر شده و شامل حفاظت و توسعه منابع انسانی نیز می‌شود. جوامعی که بر اساس اصول توسعه پایدار بنا شده‌اند، ممکن است تلاش کنند تا منابع آموزشی فراوان، فرصت‌های توسعه شغلی و خدمات اجتماعی را فراهم کنند. اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد، فراگیر هستند و همه جنبه‌های زندگی را در بر می‌گیرند.
اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد: چشم‌اندازی جامع برای آینده‌ای بهتر
مجمع عمومی سازمان ملل متحد در 25 سپتامبر 2015 قطعنامه‌ای را به تصویب رساند که 17 هدف را برای تلاش همه کشورها تا سال 2030 تعیین کرد. در این قطعنامه، مفهوم توسعه پایدار بسیار فراتر از تمرکز معماران، طراحان و برنامه‌ریزان شهری - به ویژه هدف 11 در این فهرست - گسترش یافته است. هر یک از این اهداف دارای شاخص‌هایی هستند که مشارکت جهانی را تشویق می‌کنند:
هدف 1: پایان دادن به فقر؛ 2: پایان دادن به گرسنگی؛ 3: زندگی سالم و با کیفیت؛ 4: آموزش با کیفیت و یادگیری مادام‌العمر؛ 5: برابری جنسیتی؛ 6: آب پاک و بهداشت؛ 7: انرژی پاک و مقرون به صرفه؛ 8: کار شایسته؛ 9: زیرساخت‌های مقاوم؛ 10: کاهش نابرابری؛ 11: ایجاد شهرها و سکونتگاه‌های انسانی فراگیر، ایمن، مقاوم و پایدار؛ 12: مصرف مسئولانه؛ 13: مبارزه با تغییرات آب و هوایی و اثرات آن؛ 14: حفاظت و استفاده پایدار از اقیانوس‌ها و دریاها؛ 15: مدیریت جنگل‌ها و توقف از دست دادن تنوع زیستی؛ 16: ترویج جوامع صلح‌آمیز و فراگیر؛ 17: تقویت و احیای مشارکت جهانی.
حتی پیش از هدف 13 سازمان ملل متحد، معماران متوجه شدند که "محیط ساخته شده شهری مسئول بیشتر مصرف سوخت‌های فسیلی و انتشار گازهای گلخانه‌ای در جهان است." Architecture 2030 این چالش را برای معماران و سازندگان تعیین کرد: "تمام ساختمان‌های جدید، توسعه‌ها و بازسازی‌های اساسی باید تا سال 2030 از نظر کربنی خنثی باشند."
نمونه‌هایی از توسعه پایدار در عمل: از معماری تا اکو ویلیج‌ها
گلن مورکات، معمار استرالیایی، اغلب به عنوان یک معمار برجسته در زمینه طراحی پایدار شناخته می‌شود. پروژه‌های او با در نظر گرفتن دقیق عناصر طبیعی مانند باران، باد، خورشید و زمین طراحی و ساخته می‌شوند. به عنوان مثال، سقف خانه Magney به طور خاص برای جمع‌آوری آب باران و استفاده از آن در داخل ساختمان طراحی شده است.
روستاهای Loreto Bay در Loreto Bay مکزیک، به عنوان یک مدل از توسعه پایدار معرفی شدند. این جامعه ادعا می‌کرد که بیش از مصرف خود، انرژی تولید می‌کند و آب بیشتری نسبت به مصرف خود ذخیره می‌کند. با این حال، منتقدان معتقد بودند که ادعاهای توسعه‌دهندگان اغراق‌آمیز است. این جامعه در نهایت با مشکلات مالی مواجه شد. جوامع دیگری با اهداف خوب، مانند Playa Vista در لس‌آنجلس، نیز با چالش‌های مشابهی روبرو شده‌اند.
پروژه‌های مسکونی موفق‌تر، اکو ویلیج‌هایی هستند که در سراسر جهان در حال ساخت هستند. شبکه جهانی اکو ویلیج‌ها (GEN) یک اکو ویلیج را به عنوان "یک جامعه آگاهانه یا سنتی که از فرآیندهای مشارکتی محلی برای ادغام جامع ابعاد زیست محیطی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی پایداری به منظور احیای محیط‌های اجتماعی و طبیعی استفاده می‌کند" تعریف می‌کند. یکی از مشهورترین آنها EcoVillage Ithaca است که توسط لیز واکر تأسیس شده است.
در نهایت، یکی از مشهورترین داستان‌های موفقیت، تبدیل یک منطقه متروکه در لندن به پارک المپیک برای بازی‌های المپیک تابستانی 2012 لندن است. از سال 2006 تا 2012، سازمان تحویل المپیک که توسط پارلمان بریتانیا ایجاد شده بود، بر پروژه پایداری تعیین شده توسط دولت نظارت داشت. توسعه پایدار زمانی موفق‌ترین است که دولت‌ها با بخش خصوصی برای تحقق اهداف همکاری کنند. با حمایت بخش دولتی، شرکت‌های انرژی خصوصی مانند Solarpark Rodenäs به احتمال زیاد پانل‌های فتوولتائیک انرژی تجدیدپذیر خود را در جایی قرار می‌دهند که گوسفندان بتوانند با خیال راحت چرا کنند - و در کنار هم در زمین زندگی کنند.
توسعه پایدار: راهی برای حفظ سیاره زمین و رفاه انسان — https://rayeshmand.ir/article/introduction-to-the-goals-of-sustainable-development