متاسفانه، علت دقیق مرگ ویلیام شکسپیر، نمایشنامه‌نویس و شاعر مشهور انگلیسی، برای همیشه یک راز باقی خواهد ماند. با این حال، سرنخ‌ها و اطلاعات وسوسه‌انگیزی وجود دارند که می‌توانند تصویری تقریبی از محتمل‌ترین دلیل مرگ او ارائه دهند. در این مطلب، نگاهی می‌اندازیم به هفته‌های پایانی زندگی شکسپیر، مراسم خاکسپاری او و ترسی که از سرنوشت بقایای جسدش داشت. شکسپیر کیست؟
شکسپیر، به عنوان یکی از بزرگترین نویسندگان تاریخ ادبیات، آثار بی‌شماری از جمله نمایشنامه‌ها و اشعار به یادگار گذاشته است. مرگ ناگهانی او در سن 52 سالگی، همواره موضوع گمانه‌زنی‌ها و بحث‌های فراوانی بوده است.
مرگی زودهنگام برای شکسپیر؟
شکسپیر در سن 52 سالگی درگذشت. با توجه به ثروت و جایگاه اجتماعی او در اواخر عمر، این سن برای مرگ نسبتاً زود به نظر می‌رسد. متاسفانه، تاریخ دقیق تولد و مرگ شکسپیر ثبت نشده است و تنها اسناد موجود، تاریخ غسل تعمید و خاکسپاری او هستند.
بر اساس اسناد کلیسای تثلیث مقدس، شکسپیر در 26 آوریل 1564، سه روز پس از تولد غسل تعمید داده شد و 52 سال بعد، در 25 آوریل 1616 به خاک سپرده شد. در آخرین رکورد این کلیسا، عنوان "ویلیام شکسپیر جنتلمن" برای او به کار رفته که نشان‌دهنده ثروت و منزلت اجتماعی او بوده است.
فقدان اطلاعات دقیق، زمینه را برای شایعات و تئوری‌های توطئه فراهم کرده است. آیا شکسپیر در دوران اقامت خود در لندن به بیماری سیفلیس مبتلا شد؟ آیا او به قتل رسید؟ آیا او همان نمایشنامه‌نویس ساکن لندن بود؟ پاسخ این سوالات برای همیشه نامشخص باقی خواهد ماند. راز مرگ شکسپیر همچنان حل نشده باقی مانده است.
تبی که جان شکسپیر را گرفت؟
خاطرات جان وارد، کشیش سابق کلیسای تثلیث مقدس، اطلاعات اندکی در مورد مرگ شکسپیر ارائه می‌دهد، اگرچه این یادداشت‌ها حدود 50 سال پس از این واقعه نوشته شده‌اند. او از "دیدار شادمانه" شکسپیر با دو دوست نویسنده لندنی، مایکل درایتون و بن جانسون، و نوشیدن بیش از حد آنها سخن می‌گوید. وارد می‌نویسد:
«شکسپیر، درایتون و بن جانسون یک دیدار شادمانه داشتند و ظاهراً آنقدر نوشیدند که شکسپیر در اثر تب ناشی از آن درگذشت.»
مطمئناً دلیلی برای جشن گرفتن وجود داشته است، زیرا جانسون به تازگی به عنوان شاعر دربار منصوب شده بود و شواهد نشان می‌دهد که شکسپیر در طول چند هفته بین این "دیدار شادمانه" و مرگش بیمار بوده است.
برخی از محققان به حصبه مشکوک هستند. این بیماری در زمان شکسپیر قابل تشخیص نبود، اما می‌توانست باعث تب شود و از طریق مایعات آلوده منتقل شود. شاید این یک احتمال باشد، اما همچنان یک گمانه‌زنی محض است. حدس و گمان درباره علت مرگ شکسپیر بسیار است.
خاکسپاری شکسپیر و نفرینی بر قبرش
شکسپیر در زیر کف محراب کلیسای تثلیث مقدس در استراتفورد-آپون-ایون به خاک سپرده شد. روی سنگ قبر او هشداری جدی حک شده است برای هر کسی که قصد جابجایی استخوان‌هایش را داشته باشد:
«ای دوست نیکوکار، به خاطر عیسی مسیح دست نگه دار، از کندن خاکی که اینجا مدفون است. مبارک باد کسی که این سنگ‌ها را در امان نگه دارد و نفرین بر کسی که استخوان‌های مرا جابجا کند.»
اما چرا شکسپیر لازم دانست که برای جلوگیری از نبش قبر، نفرینی بر قبر خود بگذارد؟
یک نظریه، ترس شکسپیر از استخوان‌دان (charnel house) است. در آن زمان، رسم بر این بود که استخوان‌های مردگان را برای ایجاد فضای بیشتر برای دفن اجساد جدید، از قبر خارج می‌کردند. بقایای استخراج‌شده در استخوان‌دان نگهداری می‌شدند. در کلیسای تثلیث مقدس، استخوان‌دان بسیار نزدیک به محل دفن نهایی شکسپیر قرار داشت. ترس از نبش قبر در آن دوران بسیار رایج بوده است.
احساسات منفی شکسپیر در مورد استخوان‌دان بارها و بارها در نمایشنامه‌های او ظاهر می‌شود. در اینجا ژولیت از رومئو و ژولیت وحشت استخوان‌دان را اینگونه توصیف می‌کند:
یا مرا شبانه در یک استخوان‌دان زندانی کن،
کاملاً پوشیده از استخوان‌های متلاشی‌شده مردگان،
با ساق‌های بدبو و جمجمه‌های زرد و بی‌چهره؛
یا مرا به یک قبر تازه ساخته‌شده بفرست
و مرا با یک مرده در کفنش پنهان کن؛
چیزهایی که، شنیدنشان، مرا به لرزه انداخته است.
ایده بیرون آوردن یک مجموعه بقایا برای ایجاد فضا برای دیگری ممکن است امروز وحشتناک به نظر برسد، اما در زمان زندگی شکسپیر کاملاً رایج بود. این را در هملت می‌بینیم، زمانی که هملت به طور اتفاقی با قبرکنی روبرو می‌شود که در حال بیرون آوردن قبر یوریک است. هملت به طور مشهور جمجمه بیرون آورده‌شده دوستش را در دست می‌گیرد و می‌گوید: «آه، یوریک بیچاره، من او را می‌شناختم.»
مرگ شکسپیر: معمای ناگشوده | علت واقعی درگذشت ویلیام شکسپیر چه بود؟ — https://rayeshmand.ir/article/how-did-william-shakespeare-die