دانشمندان رگه‌هایی از غبار کیهانی را روی بام ساختمان‌هایی در پاریس، اسلو و برلین یافته‌اند. این نخستین بار است که پژوهشگران کشف این ذرات ریز را در محیط‌های شهری تأیید می‌کنند.

غبار کیهانی نام مقدار کمی از مواد در فضا است؛ موادی که از تشکیل منظومه‌ی شمسی ما در حدود ۴.۶ میلیارد سال پیش باقی مانده‌اند. پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد که پس از گذشت میلیاردها سال، هنوز هم بارش این سنگ‌های آسمانی خیلی ریز بر سطح زمین ادامه دارد.
 

قرن‌ها است که انسان به دنبال پاسخ این سؤال است: آیا سیاره‌ی زمین در عالم یکتا است یا اینکه سیاره‌های مشابه دیگری در کیهان وجود دارد؟ تا همین یک دهه پیش ما جواب این سؤال را نمی‌دانستیم؛ اما با اکتشافاتی که سفینه‌ی کپلر ناسا انجام داد، شرایط کاملا تغییر کرد. به لطف مأموریت مهم کپلر، اکنون جواب این سؤال مشخص شده است: سیاره‌های مشابه زمین در عالم وجود دارند؛ اما ما تاکنون نتوانسته‌ایم آن‌ها را با چشم خود مشاهده کنیم

امروزه دانشمندان برای اکتشافات بیشتر در اعماق فضا برنامه‌ریزی می‌کنند؛ اما تکنولوژی امروزی موشک‌ها مناسب سفرهای فضایی به مریخ و فراتر از آن نیست. با پیشرانه‌های مرسوم امروزی، رسیدن به نزدیک‌ترین نقطه‌ی سیاره‌ی سرخ بیش از ۵ ماه به طول می‌انجامد. اما پیشرانه‌های نوری می‌توانند گره‌گشای این مسئله باشند. این درواقع ایده‌ای است که دانشمند ناسا، فیلیپ لوبین (Philip Lubin) از دانشگاه کالیفرنیا به آن باور دارد.

 

کد درسدن (Dresden Codex)، قدیمی‌ترین کتاب آمریکایی شناخته شده است. تحلیلی جدید از این متن باستانی مایایی نشان می‌دهد که دانشمندی از اوایل  دوره‌ی مایا احتمالا بیش از هزار سال پیش، کشفی بزرگ کرده است.
 

پژوهشگران با استفاده از اطلاعات به‌دست آمده توسط رصدخانه‌ی LCO، علت به‌وجود آمدن درخشان‌ترین ابرنواختر کیهان را شناسایی کردند.
سال گذشته، نور حاصل از یک انفجار بسیار شدید و درخشان در کهکشانی که در فاصله‌ی تقریبی ۳.۸ میلیارد سال نوری زمین قرار دارد، توسط پژوهشگران مشاهده شد. این رویداد که با نام ASASSN-15lh شناخته می‌شود، در ابتدا به‌عنوان درخشان‌ترین ابرنواختری شناخته شد که تا‌کنون شناسایی شده است؛ چرا که درخشندگی آن ۵۰ برابر کل کهکشان راه شیری است. با این حال محققان با استفاده از اطلاعات به‌دست‌آمده توسط رصدخانه‌ی لاس کامبرس (LCO)، متوجه شده‌اند این انفجار در حقیقت توسط پدیده‌ای مرموزتر از یک ابرنواختر رخ داده است؛ یک ستاره‌ی عظیم در مرکز کهکشان خود به سیاه‌چاله‌‌‌ای از نوع Kerr که به‌سرعت در حال چرخش است، بیش از حد نزدیک شده است.
 

در برخی فیلم‌های علمی تخیلی مانند آرماگدون، اگر زمین توسط یکی از سیارک‌هایی که در حال آمدن به‌سوی آن هستند و به‌طور بالقوه توان نابودی سیاره‌ی ما را دارند، تهدید شود؛ احتمالا خواهید دید یک تیم حفاری بسیار پرمدعا و قدرتمند به رهبری بروس ویلیس به سوی این سنگ فضایی می‌روند و آن را نابود می‌کنند.

حدود یک ماه پیش بود که ما شاهد وقوع انفجاری در حین یکی از پرتاب‌های اسپس ایکس بودیم. در این حادثه، عملیات پرتاب فالکون ۹ (Falcon 9) به فضا در مراحل بسیار اولیه و حتی پیش از اینکه به طور عملی شروع شود در اثر یک انفجار، نیمه‌تمام مانده و موشک مذکور نیز به گلوله‌ای از آتش بدل شده و در نهایت هم از میان رفت. اکنون به نظر می‌رسد که این کمپانی فضایی پس از چند ماه وقفه قصد بازگشت دوباره به عرصه‌ی آزمایش‌های فضایی را دارد و بر این اساس، اعلام شده که قرار است در ماه نوامبر این اتفاق رخ دهد.
 

گروهی از پژوهشگران به سرپرستی تکنولوژیست اصلی و سابق ناسا امیدوار به پرتاب ماهواره‌ای به فضا هستند که در آن از آب به عنوان منبع سوخت استفاده شده باشد. اعضای این تیم از دانشگاه کورنل هستند و توسط میسون پک (Mason Peck) هدایت می‌شوند، آنها قصد دارند تا دستگاه خود را به عنوان نخستین کیوب‌ست (Cubesat) با اندازه‌ی یک جعبه کفش به مدار کره‌ی ماه ارسال کرده و در ادامه نیز بتوانند پتانسیل موجود در آب را برای استفاده به عنوان منبع سوخت در یک فضاپیما به نمایش بگذارند.
 

یک کهکشان دوردست که در فاصله‌ای حدود ۵۵۵ میلیون سال نوری از سیاره‌ی ما فاصله دارد، از مدت‌ها پیش دانشمندان را به علت تغییرات خود در میزان روشنایی درخشش خود به خود جذب کرده است. اما روند تاریک شدن اخیری که در آن کهکشان مشاهده شده، نشان می‌دهد که رویداد عجیب و غیرمعمولی در کهکشان مارکاریان ۱۰۱۸  (Markarian 1018) در حال رخ دادن است.
 

بررسی‌های صورت گرفته در یک مطالعه‌ی جدید نشان می‌دهد که زمان آن رسیده است تا دیگر سیارات قابل سکونت را پیدا کنیم. هر چند که ممکن است این تعداد سیارات بسیار کم‌تر از تصور ما باشند.