هریت جیکوبز (1813-1897) نه تنها یک زن برده بود، بلکه یک فعال حقوق بشر، نویسنده، و مصلح اجتماعی پیشرو بود. او از بدو تولد در اسارت بود و سال‌ها مورد آزار جنسی قرار گرفت، اما هرگز امید خود را از دست نداد. جیکوبز در نهایت موفق شد به شمال فرار کند و داستان زندگی خود را در کتابی با عنوان "حوادثی در زندگی یک دختر برده" به رشته تحریر درآورد. این کتاب یکی از معدود روایت‌های بردگی است که توسط یک زن سیاهپوست نوشته شده و به همین دلیل از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

نکات کلیدی

• شهرت: آزادی از بردگی و نوشتن کتاب "حوادثی در زندگی یک دختر برده" (1861)، اولین روایت بردگی زنان در ایالات متحده.
• تاریخ تولد: 11 فوریه 1813، ادنتون، کارولینای شمالی
• تاریخ فوت: 7 مارس 1897، واشنگتن دی سی
• نام والدین: الایجا ناکس و دلیلا هورنیبلو
• نام فرزندان: لوئیزا ماتیلدا جیکوبز، جوزف جیکوبز
• نقل قول برجسته: "من به خوبی آگاه هستم که بسیاری من را به خاطر ارائه این صفحات به عموم متهم به بی بند و باری خواهند کرد، اما عموم باید با جنبه های وحشتناک [برده داری] آشنا شوند و من با کمال میل مسئولیت ارائه آنها را بدون پرده بر عهده می گیرم."

سال‌های نخستین: زندگی در اسارت

هریت جیکوبز در سال 1813 در ادنتون، کارولینای شمالی به دنیا آمد و از همان ابتدا به عنوان برده شناخته شد. پدرش، الایجا ناکس، یک نجار دورگه برده بود که تحت سلطه اندرو ناکس قرار داشت. مادرش، دلیلا هورنیبلو، یک زن سیاهپوست برده بود که توسط صاحب یک میخانه محلی کنترل می‌شد. طبق قوانین آن زمان، وضعیت مادر (آزاد یا برده) به فرزندان منتقل می‌شد. بنابراین، هریت و برادرش جان هر دو از بدو تولد به بردگی گرفته شدند.

پس از مرگ مادرش، هریت با برده‌دارش زندگی کرد که به او خیاطی، خواندن و نوشتن آموخت. هریت امیدوار بود پس از مرگ هورنیبلو آزاد شود، اما در عوض، به خانه خانواده دکتر جیمز نورکام فرستاده شد.

هنوز نوجوان نشده بود که برده‌دارش، نورکام، او را مورد آزار جنسی قرار داد و او سال‌ها رنج روحی و جنسی را تحمل کرد. پس از آنکه نورکام جیکوبز را از ازدواج با یک نجار سیاه‌پوست آزاد منع کرد، او وارد یک رابطه توافقی با یک همسایه سفیدپوست به نام ساموئل تردول سایر شد و از او صاحب دو فرزند (جوزف و لوئیزا ماتیلدا) شد.

جیکوبز بعدها در مورد رابطه‌اش با سایر نوشت: "من می‌دانستم چه می‌کنم و این کار را با حساب و کتاب انجام دادم... در داشتن معشوقی که هیچ کنترلی بر شما ندارد، چیزی شبیه به آزادی وجود دارد." او امیدوار بود که رابطه‌اش با سایر از او محافظت کند.

آزادسازی خود از اسارت

وقتی نورکام از رابطه جیکوبز با سایر باخبر شد، به او خشونت نشان داد. از آنجا که نورکام همچنان جیکوبز را کنترل می‌کرد، فرزندانش را نیز تحت کنترل داشت. او تهدید کرد که اگر از خواسته‌های جنسی او امتناع ورزد، فرزندانش را می‌فروشد و به عنوان کارگر مزرعه بزرگ می‌کند.

اگر جیکوبز فرار می‌کرد، فرزندانش نزد مادربزرگشان باقی می‌ماندند و در شرایط بهتری زندگی می‌کردند. جیکوبز تا حدی برای محافظت از فرزندانش در برابر نورکام، نقشه فرار خود را کشید. او بعدها نوشت: "هر کاری که برده‌داری با من بکند، نمی‌تواند فرزندانم را به زنجیر بکشد. اگر من قربانی شوم، فرزندان کوچکم نجات می‌یابند."

جیکوبز نزدیک به هفت سال در اتاق زیر شیروانی تاریک مادربزرگش پنهان شد، اتاق کوچکی که تنها 9 فوت طول، 7 فوت عرض و 3 فوت ارتفاع داشت. او از آن فضای خزنده کوچک، مخفیانه از طریق شکاف کوچکی در دیوار، بزرگ شدن فرزندانش را تماشا می‌کرد.

نورکام اطلاعیه فرار جیکوبز را منتشر کرد و برای دستگیری او 100 دلار جایزه تعیین کرد. نورکام در این اطلاعیه به طرز طعنه‌آمیزی اظهار داشت که "این دختر بدون هیچ دلیل یا تحریکی از مزرعه پسرم فرار کرده است."

در ژوئن 1842، یک ناخدای کشتی، جیکوبز را به ازای دریافت پول به صورت قاچاقی به شمال، به فیلادلفیا برد. سپس به نیویورک رفت و در آنجا به عنوان پرستار برای نویسنده، ناتانیل پارکر ویلیس کار کرد. بعدها، همسر دوم ویلیس، 300 دلار به داماد نورکام پرداخت کرد تا جیکوبز را آزاد کند. سایر دو فرزند خود را از نورکام خرید، اما از آزاد کردن آنها خودداری کرد. جیکوبز که قادر به دیدار مجدد با فرزندانش نبود، با برادرش جان که او نیز خود را از بردگی آزاد کرده بود، در نیویورک دوباره ارتباط برقرار کرد. هریت و جان جیکوبز به بخشی از جنبش الغای برده‌داری نیویورک تبدیل شدند و با فردریک داگلاس ملاقات کردند.

«حوادثی در زندگی یک دختر برده»

امی پست، یک طرفدار الغای برده‌داری، جیکوبز را تشویق کرد تا داستان زندگی خود را برای کمک به کسانی که هنوز در اسارت هستند، به ویژه زنان، بازگو کند. اگرچه جیکوبز در دوران اسارت خواندن را آموخته بود، اما هرگز در نوشتن مهارت نداشت. او شروع به یادگیری نوشتن کرد و با کمک امی پست، چندین نامه ناشناس در "نیویورک تریبون" منتشر کرد.

جیکوبز در نهایت نسخه خطی خود را با عنوان "حوادثی در زندگی یک دختر برده" به پایان رساند. انتشار این کتاب، جیکوبز را به اولین زنی تبدیل کرد که یک روایت بردگی در ایالات متحده نوشته است. لیدیا ماریا چایلد، یکی از برجسته‌ترین طرفداران سفیدپوست الغای برده‌داری، به جیکوبز در ویرایش و انتشار کتابش در سال 1861 کمک کرد. با این حال، چایلد ادعا کرد که تغییرات کمی در متن ایجاد کرده است و گفت: "فکر نمی‌کنم 50 کلمه در کل کتاب را تغییر داده باشم." زندگینامه جیکوبز "توسط خود او نوشته شده است"، همانطور که زیرنویس کتاب او بیان می‌کند.

موضوع متن، از جمله سوء استفاده جنسی و آزار و اذیت زنان برده، در آن زمان بحث‌برانگیز و تابو بود. برخی از نامه‌های منتشر شده او در "نیویورک تریبون" خوانندگان را شوکه کرد. جیکوبز با دشواری افشای گذشته خود دست و پنجه نرم کرد و بعداً تصمیم گرفت کتاب را با نام مستعار (لیندا برنت) منتشر کند و نام‌های ساختگی به افراد در روایت بدهد. داستان او به یکی از اولین بحث‌های علنی درباره آزار و اذیت جنسی و سوء استفاده‌ای تبدیل شد که زنان برده متحمل می‌شدند.

سال‌های پایانی

پس از جنگ داخلی آمریکا، جیکوبز با فرزندانش دوباره متحد شد. در سال‌های بعد، او زندگی خود را وقف توزیع کمک‌های امدادی، تدریس و ارائه خدمات بهداشتی به عنوان یک مددکار اجتماعی کرد. او در نهایت به خانه دوران کودکی خود در ادنتون، کارولینای شمالی بازگشت تا به حمایت از بردگان آزاد شده زادگاهش کمک کند. او در سال 1897 در واشنگتن دی سی درگذشت و در کنار برادرش جان در کمبریج، ماساچوست به خاک سپرده شد.

میراث

کتاب جیکوبز، «حوادثی در زندگی یک دختر برده»، در زمان خود تأثیر زیادی بر جامعه طرفداران الغای برده‌داری گذاشت. با این حال، پس از جنگ داخلی آمریکا، در تاریخ به فراموشی سپرده شد. بعدها، پژوهشگری به نام جین فاگان یلین، این کتاب را دوباره کشف کرد. یلین که تحت تأثیر این واقعیت قرار گرفته بود که این کتاب توسط یک زن برده سابق نوشته شده است، از آثار جیکوبز دفاع کرد. این کتاب در سال 1973 دوباره چاپ شد.

امروزه، داستان جیکوبز در مدارس در کنار سایر روایات مهم بردگی، از جمله "روایت زندگی فردریک داگلاس، یک برده آمریکایی" و "دویدن هزار مایل برای آزادی" نوشته ویلیام و الن کرافت، تدریس می‌شود. این روایات در کنار هم نه تنها به وضوح شرارت‌های برده‌داری را به تصویر می‌کشند، بلکه شجاعت و تاب‌آوری بردگان را نیز به نمایش می‌گذارند.