گرت مورگان (۴ مارس ۱۸۷۷ – ۲۷ ژوئیه ۱۹۶۳) مخترع و تاجر اهل کلیولند بود که بیشتر به خاطر اختراع دستگاهی به نام کلاه ایمنی موریس و محافظ دود در سال ۱۹۱۴ شناخته می شود. این اختراع بعدها به ماسک گاز مشهور شد.

• مشهور به: اختراع کلاه ایمنی (ماسک گاز اولیه) و سیگنال ترافیکی مکانیکی
• متولد: ۴ مارس ۱۸۷۷ در کلیسوویل، کنتاکی
• والدین: سیدنی موریس، الیزابت رید
• فوت: ۲۷ ژوئیه ۱۹۶۳ در کلیولند، اوهایو
• تحصیلات: تا کلاس ششم
• آثار منتشر شده: "کلیولند کال"، یک روزنامه هفتگی سیاه پوست که در سال ۱۹۱۶ تأسیس کرد و در سال ۱۹۲۹ به "کلیولند کال و پست" تغییر نام داد.
• جوایز و افتخارات: در جشن صدمین سالگرد آزادی در شیکاگو در آگوست ۱۹۶۳ مورد تقدیر قرار گرفت؛ نام مدارس و خیابان ها به افتخار او گذاشته شد؛ در کتاب "۱۰۰ بزرگ ترین آمریکایی های آفریقایی تبار" از مولفی کته آسانته در سال ۲۰۰۲ شامل شد؛ عضو افتخاری برادران آلفا فی آلفا.
• همسران: مادیج نلسون، ماری هاچک
• فرزندان: جان پی. موریس، گرت آ. موریس، جونیور، و کازمو اچ. موریس
• نقل قول مشهور: "اگر می توانی بهترین باشی، پس چرا سعی نکنی بهترین باشی؟"

زندگی اولیه گرت مورگان

گرت آگوستوس موریس، پسر یک مرد و زن سابقاً برده، در ۴ مارس ۱۸۷۷ در کلیسوویل، کنتاکی به دنیا آمد. مادر او از نژاد بومیان آمریکا، سیاه پوست و سفیدپوست بود (پدرش، کشیشی به نام ریو. گرت رید بود) و پدرش، نیمه سیاه پوست و نیمه سفید به شمار می آمد و پسر سرهنگ کنفدراسیون جان هانت موریس بود که در جنگ داخلی رهبری موریس را بر عهده داشت. گرت هفتمین فرزند از ۱۱ فرزند بود و دوران کودکی خود را به تحصیل و کار در مزرعه خانوادگی گذراند. در حالی که هنوز نوجوان بود، کنتاکی را ترک کرد و به سینسیناتی، اوهایو مهاجرت کرد تا به دنبال فرصت ها باشد.

اگرچه تحصیلات رسمی موریس هرگز فراتر از مدرسه ابتدایی نرفت، او تلاش کرد تا برای خود تحصیلاتی فراهم کند و هنگام زندگی در سینسیناتی، معلم خصوصی استخدام کرد و مطالعات خود را در زمینه grammer انگلیسی ادامه داد. در سال ۱۸۹۵، موریس به کلیولند، اوهایو نقل مکان کرد و به عنوان مکانیک تعمیر ماشین های دوخت برای یک تولیدکننده لباس شروع به کار کرد و به خودآموزی در مورد ماشین های دوخت پرداخت و تجربیات خود را آزمایش کرد. خبر آزمایشات و مهارت او در تعمیرات به سرعت پخش شد و او برای چندین شرکت تولیدی در منطقه کلیولند کار کرد.

در سال ۱۹۰۷، مخترع مغازه تعمیرات و تجهیزات دوخت خود را راه اندازی کرد. این اولین کسب و کار از چندین کسب و کاری بود که او تأسیس کرد. در سال ۱۹۰۹، او این کسب و کار را گسترش داد و یک کارگاه خیاطی تأسیس کرد که ۳۲ نفر در آن مشغول به کار بودند. شرکت جدید انواع کت، دست ساز و لباس تولید می کرد که همه با تجهیزات خود موریس دوخته شده بودند.

ازدواج و خانواده گرت مورگان

موریس دو بار ازدواج کرد؛ اولین بار با مادیج نلسون در سال ۱۸۹۶؛ آنها در سال ۱۸۹۸ از هم جدا شدند. در سال ۱۹۰۸ او با ماری آنا هاچک، یک خیاط از بوهیمیا ازدواج کرد؛ این یکی از اولین ازدواج های بین نژادی در کلیولند بود. آنها سه فرزند داشتند: جان پی، گرت آ، جونیور، و کازمو اچ. موریس.

کلاه ایمنی (ماسک گاز اولیه)

در سال 1914، موریس دو اختراع برای ماسک گاز اولیه به نام «کلاه ایمنی و محافظ دود» دریافت کرد. او این ماسک را تولید و به طور ملی و بین المللی از طریق شرکت ملی دستگاه های ایمنی (نادسکو) فروخت و از یک استراتژی بازاریابی برای جلوگیری از تبعیض «جیم کلا»، که تاریخ نگار لیسا کوک به آن «ناشناسی با جدایی» می گوید، استفاده کرد. در آن زمان، کارآفرینان اختراعات خود را با انجام نمایش های زنده به فروش می رساندند. موریس در این رویدادها برای عموم مردم و همچنین آتش نشانی ها و مقامات شهری ظاهر می شد و خود را به عنوان دستیارش، مردی بومی به نام «رییس بزرگ میسون» معرفی می کرد. در جنوب، موریس از مردان سفیدپوست استخدام می کرد تا به نمایندگی از او نمایش های زنده ای برگزار کنند. تبلیغات او در روزنامه ها شامل مدل های مرد سفیدپوست به خوبی پوشیده شده بود.

ماسک گاز بسیار محبوب شد: شهر نیویورک به سرعت از این ماسک استفاده کرد و در نهایت 500 شهر دیگر نیز آن را پذیرفتند. در سال 1916، یک مدل بهبود یافته از ماسک گاز موریس مدال طلا در نمایشگاه بین المللی بهداشت و ایمنی و همچنین یک مدال طلا دیگر از انجمن بین المللی روسای آتش نشانی دریافت کرد.

فاجعه کرب لِیک اری

در تاریخ 25 ژوئیه 1916، موریس به دلیل استفاده از ماسک گاز برای نجات مردانی که در حین انفجار در یک تونل زیرزمینی جایی در 250 فوتی زیر دریاچه اری گرفتار شده بودند، در اخبار ملی مطرح شد. هیچ کس نتوانسته بود به این مردان دسترسی پیدا کند: یازده نفر از آن ها جان خود را از دست داده بودند و همچنین ده نفر دیگر که در تلاش برای نجات آن ها بودند. پس از گذشت شش ساعت از حادثه و تماس در اواسط شب، موریس و یک تیم از داوطلبان ماسک های «گاز» جدید را به تن کردند، دو کارگر را زنده بیرون آوردند و جسد 17 نفر دیگر را بازیافتند. او به صورت شخصی به یکی از مردان نجات یافته تنفس مصنوعی ارائه داد.

پس از آن، شرکت موریس درخواست های زیادی از آتش نشانی های سراسر کشور دریافت کرد که تمایل به خرید ماسک های جدید داشتند. با این حال، اخبار ملی عکس هایی از او منتشر کردند و مقامات بسیاری از شهرهای جنوبی پس از اینکه متوجه شدند او سیاه پوست است، سفارش های قبلی خود را لغو کردند.

در سال 1917، کمیسیون جایزه قهرمان کارنگی گزارش های قهرمانی در خلال این فاجعه را بررسی کرد. بر اساس گزارش های خبری که نقش موریس را کم اهمیت جلوه می داد، هیئت کارنگی تصمیم گرفت که جایزه معتبر «قهرمان» را به یک شخصیت ناچیز در تلاش نجات که سفیدپوست بود، اهدا کند و نه به موریس. موریس اعتراض کرد، اما مؤسسه کارنگی گفت که او به اندازه آن شخص دیگر ریسک نکرده است زیرا تجهیزات ایمنی داشت.

برخی گزارش ها می گویند که ماسک گاز موریس اصلاح شده و در جنگ جهانی اول پس از اینکه آلمان ها در 22 آوریل 1915 جنگ شیمیایی را در ایپرس آغاز کردند، استفاده شده است، اگرچه شواهد قوی برای آن وجود ندارد. علیرغم محبوبیت موریس در ایالات متحده، تا آن زمان ده ها ماسک دیگر در بازار وجود داشت و بیشتر ماسک های استفاده شده در جنگ جهانی اول ساخت انگلیس یا فرانسه بودند.

سیگنال ترافیکی موریس

در سال 1920، موریس وارد صنعت روزنامه نگاری شد و «کلیولند کال» را تأسیس کرد. با گذشت سال ها، او به یک کسب وکار موفق و مورد احترام در جامعه تبدیل شد و توانست خانه و خودرویی که توسط هنری فورد در 1903 اختراع شده بود، خریداری کند. در واقع، موریس اولین آفریقایی-آمریکایی بود که در کلیولند خودرو خرید و تجربه او در رانندگی در خیابان های این شهر او را به اختراع سیگنال ترافیکی بهبود یافته ترغیب کرد.

پس از مشاهده یک تصادف بین یک خودرو و کالسکه ی کشیده شده با اسب، موریس نوبت خود را برای اختراع یک سیگنال ترافیکی گرفت. در حالی که دیگر مخترعان در زمینه ی سیگنال های ترافیکی آزمایش کرده، آنها را به فروش رسانده و حتی ثبت اختراع کرده بودند، موریس یکی از اولین افرادی بود که برای یک راه ارزان برای تولید سیگنال ترافیکی درخواست ثبت اختراع کرد و این ثبت اختراع در 20 نوامبر 1923 به او اعطا شد. موریس همچنین اختراع خود را در بریتانیا و کانادا ثبت کرد.

موریس در ثبت اختراع خود برای سیگنال ترافیکی بیان کرد:

"این اختراع به سیگنال های ترافیکی مربوط می شود و به ویژه به آن هایی که مناسب قرارگیری در کنار چهارراه ها هستند و قابل کنترل دستی برای هدایت جریان ترافیک می باشند..."

سیگنال ترافیکی مورگان یک واحد میله ای به شکل T بود که سه وضعیت را ارائه می داد: توقف، رفتن و حالت توقف در تمام جهات. این "حالت سوم" ترافیک را در تمامی جهات متوقف می کرد تا عبور عابران پیاده از خیابان ها ایمن تر شود.

دستگاه مدیریت ترافیک سیگنال دست چرخ دار مورگان در سراسر آمریکای شمالی مورد استفاده قرار گرفت تا این که تمام سیگنال های ترافیکی دستی با سیگنال های ترافیکی اتوماتیک قرمز، زرد و سبز فعلی جایگزین شدند. مخترع حقوق سیگنال ترافیکی خود را به شرکت جنرال الکتریک به مبلغ ۴۰,۰۰۰ دلار فروخت.

سایر اختراعات گرت مورگان

در طول زندگی اش، مورگان همواره در حال آزمایش و توسعه مفاهیم جدید بود. اگرچه سیگنال ترافیکی در اوج کارنامه اش و تبدیل به یکی از مشهورترین اختراعاتش شد، اما تنها یکی از چندین نوآوری بود که در طول سال ها توسعه، تولید و به فروش رساند.

مورگان یک ضمیمه دوخت زیگزاگی برای ماشین های دوخت دستی اختراع کرد. او همچنین شرکتی تأسیس کرد که محصولات مراقبت شخصی تولید می کرد، مانند پمادهای رنگ مو و شانه با دندانه های منحنی.

با گسترش اخبار اختراعات نجات دهنده مورگان در سراسر آمریکای شمالی و انگلستان، تقاضا برای این محصولات افزایش یافت. او غالباً به کنفرانس ها و نمایشگاه های عمومی دعوت می شد تا نحوه کار اختراعاتش را به نمایش بگذارد.

فوت گرت مورگان

به همراه بسیاری دیگر، مورگان در پی سقوط بازار بورس، بخش زیادی از ثروت خود را از دست داد، اما این موضوع مانع از روحیه اختراعی او نشد. او دچار گلوکوم شد، اما در زمان مرگش هنوز در حال کار بر روی یک اختراع جدید: سیگار خودخاموش شونده بود.

مورگان در تاریخ ۲۷ اوت ۱۹۶۳ در سن ۸۶ سالگی درگذشت. زندگی او طولانی و پربار بود و انرژی های خلاقش هم در زمان حیات و هم بعد از آن مورد认可 قرار گرفت.

میراث گرت مورگان

اختراعات مورگان تأثیر فوق العاده ای بر ایمنی و رفاه انسان ها در سرتاسر جهان داشته اند - از معدنچیان تا سربازان، تا امدادگران و دارندگان عادی خودرو و عابران پیاده. میراث دیگری که از او باقی مانده، روزنامه هفتگی اش است که ابتدا "Cleveland Call" نام داشت و اکنون به "Cleveland Call and Post" معروف است. دستاوردهای او به عنوان فرزند افرادی که قبلاً در بندگی بودند، با وجود تمام سختی ها و در برابر تبعیض های دوران جیم کرو، الهام بخش است.

دانشگاه کیس وسترن به او درجه افتخاری اعطا کرد و اسناد او در آنجا نگهداری می شود.