هر ساله در تاریخ ۱۰ دسامبر، سالگرد درگذشت آلفرد نوبل (۱۸۳۳-۱۸۹۶)، جایزه صلح نوبل در مراسمی باشکوه در تالار شهر اسلو اهدا می‌شود. این بنا که در قلب شهر اسلو، پایتخت نروژ، قرار دارد، در سایر روزهای سال نیز به صورت رایگان پذیرای بازدیدکنندگان است. دو برج بلند و یک ساعت بزرگ، یادآور سبک معماری سنتی تالارهای شهر در شمال اروپا هستند. ناقوس‌های داخل یکی از برج‌ها، طنین دلنشین زنگ‌ها را در فضا می‌پراکنند، صدایی که با پخش الکترونیکی ساختمان‌های مدرن امروزی تفاوت چشمگیری دارد.

نروژی‌ها به تالار شهر، "Rådhuset" می‌گویند که ترجمه لغوی آن "خانه مشورت" است. معماری این بنا کاملاً کاربردی است و فعالیت‌هایی که در تالار شهر اسلو انجام می‌شود، مشابه مراکز دولتی در سایر شهرها است: از توسعه کسب‌وکار و شهرسازی گرفته تا خدمات عمومی مانند ثبت ازدواج و جمع‌آوری زباله. اما مهم‌تر از همه، یک بار در سال و درست قبل از انقلاب زمستانی، تالار شهر اسلو میزبان مراسم اهدای جایزه صلح نوبل است.

با این حال، "Rådhuset" پس از اتمام، یک سازه مدرن بود که تاریخ و فرهنگ نروژ را در خود جای داده بود. نمای آجری آن با نقوش و مضامین تاریخی تزئین شده و نقاشی‌های دیواری داخلی، تصویری از گذشته نروژی را به نمایش می‌گذارند. آرنستین آرنبرگ، معمار نروژی، از جلوه‌های مشابه نقاشی دیواری در طراحی اتاق شورای امنیت سازمان ملل متحد در سال ۱۹۵۲ نیز استفاده کرد.

موقعیت مکانی: Rådhusplassen 1, Oslo, Norway

تکمیل: ۱۹۵۰

معماران: آرنستین آرنبرگ (۱۸۸۲-۱۹۶۱) و مگنوس پولسون (۱۸۸۱-۱۹۵۸)

سبک معماری: کارکردگرایی (Functionalist)، گونه‌ای از معماری مدرن

هنر نروژی در تالار شهر اسلو: تلفیقی از سنت و مدرنیته

طراحی و ساخت تالار شهر اسلو، دوره‌ای سی ساله و پر فراز و نشیب را در تاریخ نروژ در بر گرفت. در این دوران، سبک‌های معماری در حال تغییر و تحول بودند. معماران با هوشمندی، رومانتیسم ملی را با ایده‌های مدرنیستی ترکیب کردند. کنده‌کاری‌ها و تزئینات ظریف به کار رفته در این بنا، هنر و استعداد برجسته‌ترین هنرمندان نروژی در نیمه اول قرن بیستم را به نمایش می‌گذارند. تالار شهر اسلو، نه تنها یک ساختمان اداری، بلکه گنجینه‌ای از هنر نروژی است که بازدیدکنندگان را به تحسین وا می‌دارد.

سال‌های توسعه در تالار شهر اسلو: فضایی برای مردم

طرح سال ۱۹۲۰ برای شهر اسلو، ساخت تالار شهر جدید را به عنوان نقطه شروعی برای ایجاد فضاهای عمومی در Rådhusplassen در نظر گرفت. آثار هنری بیرونی ساختمان، به جای پادشاهان، ملکه‌ها و قهرمانان نظامی، فعالیت‌های شهروندان عادی را به تصویر می‌کشند. ایده ایجاد میدان‌های عمومی، در سراسر اروپا رواج داشت و جنبش "شهر زیبا" شور و اشتیاق زیادی را در شهرهای آمریکایی برانگیخت. اگرچه جدول زمانی توسعه مجدد برای اسلو با موانعی روبرو شد، اما امروزه پارک‌ها و میدان‌های اطراف تالار شهر با صدای دلنشین ناقوس‌ها پر شده‌اند. میدان تالار شهر اسلو به مقصدی جذاب برای رویدادهای عمومی، از جمله جشنواره غذای Matstreif که هر ساله به مدت دو روز در ماه سپتامبر برگزار می‌شود، تبدیل شده است.

گاهشمار تالار شهر اسلو: از استقلال تا افتتاح

• ۱۹۰۵: نروژ از سوئد اعلام استقلال می‌کند.
• ۱۹۲۰: آرنستین آرنبرگ و مگنوس پولسون به عنوان معماران پروژه انتخاب می‌شوند.
• ۱۹۳۰: نقشه‌های طراحی تالار شهر به تصویب می‌رسند.
• ۱۹۳۱: سنگ بنای تالار شهر گذاشته می‌شود.
• ۱۹۳۶: هنرمندان برای طراحی نقاشی‌های دیواری و مجسمه‌ها به رقابت می‌پردازند.
• ۱۹۴۰-۱۹۴۵: جنگ جهانی دوم و اشغال نروژ توسط آلمان، ساخت و ساز را به تاخیر می‌اندازد.
• ۱۹۵۰: مراسم افتتاح رسمی تالار شهر در تاریخ ۱۵ می برگزار می‌شود.

دروازه‌های باشکوه تالار شهر اسلو: ورودی به قلب سیاست و فرهنگ

تالار شهر، مقر دولت اسلو، نروژ است و همچنین مرکز مهمی برای رویدادهای مدنی و تشریفاتی مانند مراسم اهدای جایزه صلح نوبل به شمار می‌رود.

بازدیدکنندگان و مقامات عالی‌رتبه‌ای که به تالار شهر اسلو می‌آیند، از طریق این دروازه‌های عظیم و با تزیینات پیچیده وارد می‌شوند. پنل مرکزی (مشاهده تصویر جزئیات)، به حفظ تم نقوش برجسته روی نمای ساختمان ادامه می‌دهد و به نوعی ادای احترام به معماری باشکوه بناست.

تالار مرکزی تالار شهر اسلو: شکوه هنر و صلح

مراسم اهدای جایزه صلح نوبل و سایر مراسم مهم در تالار مرکزی باشکوه تالار شهر اسلو برگزار می‌شوند. این تالار با نقاشی‌های دیواری هنرمند برجسته، هنریک سورنسن، تزئین شده است که بر جلوه و شکوه آن می‌افزایند.

نقاشی‌های دیواری هنریک سورنسن در تالار شهر اسلو: روایتی از تاریخ و حماسه

نقاشی‌های دیواری تالار مرکزی تالار شهر اسلو، با عنوان "اداره و جشن"، صحنه‌هایی از تاریخ و افسانه‌های نروژی را به تصویر می‌کشند.

هنرمند، هنریک سورنسن، این نقاشی‌ها را بین سال‌های ۱۹۳۸ و ۱۹۵۰ خلق کرد. او در این آثار، تصاویر متعددی از جنگ جهانی دوم را گنجانده است. نقاشی‌های دیواری نمایش داده شده در اینجا، در دیوار جنوبی تالار مرکزی قرار دارند.

برندگان نوبل در نروژ: تالار مرکزی، جایگاه تجلیل از صلح

همین تالار مرکزی است که کمیته نروژی برای اهدای جایزه صلح نوبل و تجلیل از برندگان این جایزه انتخاب کرده است. جایزه صلح نوبل، تنها جایزه نوبلی است که در نروژ اهدا می‌شود. نروژ در زمان زندگی آلفرد نوبل، تحت حاکمیت سوئد بود. بنیانگذار سوئدی این جوایز در وصیت‌نامه خود قید کرده بود که جایزه صلح به طور خاص توسط یک کمیته نروژی اهدا شود. سایر جوایز نوبل (به عنوان مثال، پزشکی، ادبیات، فیزیک) در استکهلم، سوئد اهدا می‌شوند.

برنده جایزه (Laureate) کیست؟ ریشه‌های تاریخی یک افتخار

شاید برای علاقه‌مندان به معماری، عبارت "برنده پریتزکر" آشنا باشد. این عبارت در وب‌سایت‌های مختلف برای تمایز قائل شدن بین برندگان جایزه پریتزکر، بالاترین افتخار در دنیای معماری، به کار می‌رود. در واقع، پریتزکر اغلب "جایزه نوبل معماری" نامیده می‌شود. اما چرا به برندگان جوایز پریتزکر و نوبل، "برنده" (Laureate) گفته می‌شود؟ این توضیح ریشه در سنت و اسطوره‌شناسی یونان باستان دارد.

تاج گل لور یا "Laurea" نمادی رایج است که در سراسر جهان، از گورستان‌ها گرفته تا استادیوم‌های المپیک، یافت می‌شود. برندگان بازی‌های ورزشی یونان و روم باستان، با قرار دادن حلقه‌ای از برگ‌های درخت لور بر سرشان، به عنوان بهترین‌ها شناخته می‌شدند، همان‌طور که امروزه برای برخی از دوندگان ماراتن این کار را انجام می‌دهیم. آپولو، خدای یونانی که اغلب با تاج گل لور به تصویر کشیده می‌شود و به عنوان کماندار و شاعر شناخته می‌شود، سنت شاعر برگزیده (poet laureate) را به ما هدیه داده است - افتخاری که در دنیای امروز، بسیار کمتر از افتخاراتی که توسط خانواده‌های پریتزکر و نوبل اعطا می‌شود، ارزش دارد.

چشم‌انداز آبی از میدان تالار شهر: احیای یک منطقه متروکه

منطقه Pipervika در اطراف تالار شهر اسلو، روزگاری محل فرسودگی شهری بود. محله‌های فقیرنشین تخریب شدند تا میدانی با ساختمان‌های مدنی و یک منطقه ساحلی جذاب ساخته شود. پنجره‌های تالار شهر اسلو مشرف به خلیج اسلو فیورد هستند و منظره‌ای تماشایی را پیش روی بازدیدکنندگان قرار می‌دهند.

غرور مدنی در Rådhuset: اسلو، پیشگام مدرنیته در اروپا

شاید تصور شود که تالار شهر باید به سبک نئوکلاسیک، با ستون‌ها و طاق‌ها بازسازی شود. اما اسلو از سال 1920 به سمت مدرنیته حرکت کرده است. خانه اپرای اسلو، نمونه‌ای از مدرنیسم امروزی است که مانند قندیلی در آب فرو می‌رود. دیوید آجایه، معمار تانزانیایی‌تبار، یک ایستگاه راه‌آهن قدیمی را بازطراحی کرد تا به مرکز صلح نوبل تبدیل شود، نمونه‌ای عالی از استفاده مجدد تطبیقی، که نمای بیرونی سنتی را با فضای داخلی الکترونیکی پیشرفته ترکیب می‌کند.

توسعه مداوم اسلو، این شهر را به یکی از مدرن‌ترین شهرهای اروپا تبدیل کرده است.