براساس گفته های سم شناس مشهور پاراسلوس، "دوز باعث مسمومیت می شود." به عبارت دیگر، هر ماده شیمیایی می تواند به عنوان سم در نظر گرفته شود اگر به اندازه کافی از آن مصرف کنید. برخی مواد شیمیایی، مانند آب و آهن، برای زندگی ضروری هستند اما در مقادیر مناسب می توانند سمی باشند. سایر مواد شیمیایی به قدری خطرناک هستند که به سادگی سم تلقی می شوند.

علاوه بر این، اگرچه بسیاری از سموم کاربرد درمانی دارند، برخی از آن ها عنوان های خاصی در ارتکاب قتل و خودکشی به دست آورده اند. به عنوان مثال، مواد شیمیایی مانند آرسنیک و استریکنین در طول تاریخ به طرز بدنامی برای قتل استفاده شده اند. در اینجا برخی از سموم قابل توجه با پتانسیل کشنده و نمونه هایی از نحوه استفاده آن ها در گذشته آورده شده است.

بلادونا یا شب بو کشنده

بلادونا (Atropa belladona) نام خود را از کلمات ایتالیایی "بلا دونا" به معنای "خانم زیبا" گرفته است، زیرا این گیاه در قرون وسطی یک لوازم آرایشی محبوب بود. آب میوه های توت های آن برای رژگونه استفاده می شد (که احتمالاً انتخاب خوبی برای رنگ لب نیست). رقیق کردن عصاره های این گیاه در آب باعث تولید قطره های چشمی می شد که برای گشاد کردن مردمک ها استفاده می شد و باعث می شد خانم ها به خواستگاران خود جلب توجه کنند (اثری که به طور طبیعی وقتی فردی عاشق است، رخ می دهد).

نام دیگری که برای این گیاه وجود دارد، شب بو کشنده است و به دلایل خوبی. این گیاه حاوی مواد شیمیایی سمی به نام های سولانین، هایوسین (اسکاپولامین) و آتروپین است. آب میوه ی این گیاه یا توت های آن برای آغشته کردن تیرها به سم استفاده می شد. خوردن یک برگ یا ۱۰ عدد از توت ها می تواند باعث مرگ شود، اگرچه گزارشی از یک نفر وجود دارد که حدود ۲۵ توت خورده و زنده مانده است.

افسانه ای وجود دارد که می گوید مکبث از شب بو کشنده برای مسموم کردن دانمارکی هایی که در سال ۱۰۴۰ به اسکاتلند حمله کرده بودند، استفاده کرده است. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد قاتل سریالی لوکستا ممکن است از شب بو برای کشتن امپراتور روم، کلودیوس، تحت قرارداد با آگریپینا جوانتر استفاده کرده باشد. موارد تأیید شده ای از مرگ های تصادفی ناشی از شب بو کشنده وجود ندارد، اما گیاهان رایج مرتبط با بلادونا می توانند شما را بیمار کنند. به عنوان مثال، ممکن است از سیب زمینی دچار مسمومیت با سولانین شوید.

زهر مار

زهر مار یک سم ناخوشایند برای خودکشی و سلاحی خطرناک برای قتل است، زیرا برای استفاده از آن باید زهر را از یک مار سمی استخراج کرد. احتمالاً مشهورترین استفاده ادعایی از زهر مار، خودکشی کلئوپاترا است. تاریخ نگاران مدرن مطمئن نیستند که آیا کلئوپاترا خودکشی کرده یا کشته شده است، علاوه بر این شواهدی وجود دارد که یک پماد سمی ممکن است باعث مرگ او شده باشد، نه یک مار.

اگر کلئوپاترا واقعاً توسط یک مار فرورش (آسپ) نیش زده شده باشد، مرگ او سریع و بدون درد نخواهد بود. مار فرورش نام دیگری برای کبری مصری است، ماری که کلئوپاترا با آن آشنا بوده است. او می داده که نیش این مار بسیار دردناک است، اما همیشه کشنده نیست. زهر مار کبری شامل سم های عصبی و سیتوتوکسیک است. محل نیش دردناک، تاول زده و متورم می شود، در حالی که زهر باعث فلج، سردرد، حالت تهوع و تکان های غیرقابل کنترل می شود. مرگ، اگر اتفاق بیفتد، به خاطر نارسایی تنفسی است، اما این فقط در مراحل پایانی اتفاق می افتد، زمانی که زهر زمان کافی برای تأثیر بر ریه ها و قلب داشته باشد. با این حال، به هر شکلی که این رویداد پیش رفته باشد، بعید است که شکسپیر آن را به درستی به تصویر کشیده باشد.

هملاک سمی

هملاک سمی (Conium maculatum) گیاهی بلند با گل هایی است که ریشه های آن شبیه هویج می باشد. تمام قسمت های این گیاه سرشار از آلکالوئیدهای سمی است که می تواند باعث فلج و مرگ به دلیل نارسایی تنفسی شود. در مراحل پایانی، قربانی مسمومیت با هملاک نمی تواند حرکت کند، با این حال از محیط اطرافش آگاه است.

مشهورترین مورد مسمومیت با هملاک، مرگ فیلسوف یونانی سقراط است. او به دلیل کفر به مرگ محکوم و ناچار به نوشیدن هملاک به دست خود شد. طبق نوشته های افلاطون در "فایدون"، سقراط سم را نوشید، کمی راه رفت و سپس متوجه شد که پاهایش سنگین شده اند. او به پشت دراز کشید و از فقدان احساس و سرما که از پاهایش به سمت بالا حرکت می کرد، گزارش داد. در نهایت، سم به قلبش رسید و او مرد.

استریکنین

سم استریکنین از دانه های گیاه Strychnos nux vomica به دست می آید. شیمیدانی که سم را برای اولین بار جداسازی کرد، همچنین کینیین را از همان منبع به دست آورد که برای درمان مالاریا استفاده می شود. مانند آلکالوئیدهای موجود در هملاک و بلادونا، استریکنین باعث فلج می شود که به مرگ از طریق نارسایی تنفسی منجر می گردد. هیچ پادزهر برای این سم وجود ندارد.

یک حساب تاریخی مشهور از مسمومیت با استریکنین، مورد دکتر توماس نیل کریم است. از سال ۱۸۷۸، کریم حداقل هفت زن و یک مرد—همه بیمارانش—را کشت. پس از گذراندن ده سال در زندان آمریکایی، کریم به لندن بازگشت و افراد بیشتری را مسموم کرد. او در نهایت در سال ۱۸۹۲ به جرم قتل اعدام شد.

استریکنین به عنوان یک ماده فعال رایج در سم موش ها مورد استفاده قرار می گرفت، اما از آنجا که هیچ پادزهر ندارد، به طور عمده با سموم ایمن تر جایگزین شده است. این بخشی از تلاش مداوم برای حفاظت از کودکان و حیوانات خانگی در برابر مسمومیت تصادفی است. دوزهای کم استریکنین را می توان در مواد مخدر خیابانی یافت، جایی که این ترکیب به عنوان یک توهم زا ملایم عمل می کند. شکل بسیار رقیق شده ای از این ترکیب به عنوان یک تقویت کننده عملکرد برای ورزشکاران عمل می کند.

آرسنیک

آرسنیک یک عنصر متالوئید است که با جلوگیری از تولید آنزیم ها کشنده است. این عنصر به طور طبیعی در تمام محیط زیست و همچنین در غذاها یافت می شود. همچنین در برخی محصولات رایج، از جمله آفت کش ها و چوب های تحت فشار استفاده می شود. آرسنیک و ترکیب های آن در قرون وسطی به دلیل دسترسی آسان و شباهت علائم مسمومیت با آرسنیک (اسهال، سردرگمی و تهوع) به بیماری وبا، سم محبوبی بودند. این باعث می شد که قتل آسان به نظر برسد، اما اثبات آن دشوار باشد.

خانواده بورژیا به خاطر استفاده از آرسنیک برای از بین بردن رقبایشان و دشمنان شهرت داشتند. لوکرزیا بورژیا به ویژه به عنوان یک سم پاش ماهر شناخته می شود. در حالی که مسلم است که خانواده بورژیا از سم استفاده می کردند، بسیاری از اتهامات علیه لوکرزیا به نظر می رسد که دروغین بوده اند. افراد مشهور دیگری که به خاطر مسمومیت با آرسنیک مرده اند شامل ناپلئون بناپارت، جورج سوم انگلیس و سیمون بولیوار هستند.

آرسنیک در جامعه مدرن گزینه خوبی برای سلاح قتل نیست زیرا اکنون تشخیص آن آسان است.

پلیونیوم

پلیونیوم، مانند آرسنیک، یک عنصر شیمیایی است. اما بر خلاف آرسنیک، این عنصر به شدت رادیواکتیو است. اگر استنشاق یا بلعیده شود، می تواند در دوزهای بسیار کم کشنده باشد. برآورد شده است که یک گرم پلیونیوم بخار شده قادر به کشتن بیش از یک میلیون نفر است. این سم به طور فوری نمی کشد. بلکه قربانی از سردرد، اسهال، ریزش مو و سایر علائم مسمومیت با تابش رنج می برد. درمانی برای آن وجود ندارد و مرگ طی چند روز یا هفته رخ می دهد.

مشهورترین مورد مسمومیت با پلیونیوم، استفاده از پلیونیوم-210 برای قتل جاسوس الکساندر لیتویننکو بود که این ماده رادیواکتیو را در یک فنجان چای سبز نوشید. او سه هفته طول کشید تا بمیرد. بر این باورند که ایرنه کوری، دختر ماری و پیر کوری، احتمالاً به سرطان ناشی از شکست یک شیشه پلیونیوم در آزمایشگاهش مرده است.

انواع دیگر سموم

برای مشاهده لیست کامل تری از سموم، از جمله برخی که حتی برای زندگی ضروری هستند، به این مطلب مراجعه کنید که ده ها سم اضافی، مقدار مرتبط با دوز کشنده و قسمت های هدف انسان را جزئیات می دهد.