نقشه نگاران از رنگ ها در نقشه ها برای نمایش ویژگی ها و موضوعات خاص استفاده می کنند. استفاده از رنگ ها معمولاً در یک نقشه ثابت است و غالباً در نقشه های مختلف که توسط نقشه نگاران و ناشران متفاوت تهیه شده اند، یکسان است.
بسیاری از رنگ ها در نقشه ها به یک شیء یا ویژگی در زمین مربوط می شوند. به عنوان مثال، رنگ آبی تقریباً همیشه برای نمایش آب انتخاب می شود. اما در سایر نقشه ها، آبی نمایان گر تمایلات حزبی سیاسی است.
در ادامه، با انواع مختلف نقشه ها و رنگ هایی که در آن ها خواهید دید بیشتر آشنا شوید.
نقشه های سیاسی
نقشه های سیاسی، یا نقشه هایی که مرزهای دولتی را نشان می دهند، معمولاً از رنگ های بیشتری نسبت به نقشه هایی که منظره را بدون توجه به تغییرات انسانی نشان می دهند، مانند مرزهای کشور یا ایالت استفاده می کنند.
یک نقشه سیاسی گاهی از چهار رنگ یا بیشتر برای نمایش کشورهای مختلف یا تقسیمات داخلی کشورها، مانند ایالت ها یا استان ها استفاده می کند. آبی در نقشه های سیاسی معمولاً نمایان گر آب است و سیاه یا قرمز گاهی نشان دهنده مکان شهرها، جاده ها و راه آهن ها می باشد. سیاه همچنین مرزها را نشان می دهد، که نوع مرز را با علامات متفاوتی مانند خط های نقطه چین یا خط های پیوسته نشان می دهد: بین المللی، ایالتی، شهرستان یا دیگر تقسیمات سیاسی.
نقشه های فیزیکی
نقشه های فیزیکی از رنگ ها به طور چشم گیری برای نشان دادن تغییرات ارتفاعی استفاده می کنند. یک پالت سبز معمولاً ارتفاعات را نمایش می دهد. سبز تیره معمولاً نشان دهنده زمین های پست است، در حالی که سایه های روشن تر سبز برای ارتفاعات بالاتر استفاده می شوند. در ارتفاعات حتی بالاتر، نقشه های فیزیکی گاهی از پالت قهوه ای روشن تا قهوه ای تیره استفاده می کنند. این نوع نقشه ها معمولاً بالاترین ارتفاعات را با رنگ های قرمز، سفید یا بنفش نشان می دهند.
مهم است به خاطر داشته باشید که رنگ ها معمولاً نشان دهنده پوشش زمینی در نقشه هایی با سایه های سبز، قهوه ای و مانند آن نیستند. به عنوان مثال، نمایش صحرا موهاوی با رنگ سبز به دلیل ارتفاع پایین به این معنا نیست که صحرا با کشت های سبز سرسبز شده است. به همین ترتیب، نشان دادن قله های کوهستانی در سفید به معنای این نیست که کوه ها در تمام طول سال با یخ و برف پوشیده شده اند.
در نقشه های فیزیکی، رنگ آبی نمایان گر آب است و آبی های تیره تر نمایان گر آب های عمیق تر می باشند. رنگ های سبز-خاکستری، قرمز، آبی-خاکستری یا دیگر رنگ ها ارتفاعات زیر سطح دریا را نشان می دهند.
نقشه های عمومی
نقشه های جاده و دیگر نقشه های عمومی معمولاً ترکیب رنگی زیادی دارند که برخی از طرح های زیر را شامل می شوند:
- آبی: دریاچه ها، رودخانه ها، نهرها، اقیانوس ها، ذخایر آب، بزرگراه ها و مرزهای محلی
- قرمز: بزرگراه های اصلی، جاده ها، مناطق شهری، فرودگاه ها، سایت های مورد علاقه، مناطق نظامی، نام مکان ها، ساختمان ها و مرزها
- زرد: مناطق ساخته شده یا شهری
- سبز: پارک ها، زمین های گلف، ذخایر، جنگل، باغ ها و بزرگراه ها
- قهوه ای: صحراها، مکان های تاریخی، پارک های ملی، ذخایر یا پایگاه های نظامی و خطوط هم ارتفاع (ارتفاع)
- سیاه: جاده ها، راه آهن ها، بزرگراه ها، پل ها، نام مکان ها، ساختمان ها و مرزها
- بنفش: بزرگراه ها و در نقشه های توپوگرافی سازمان نقشه برداری ایالات متحده، ویژگی هایی که از زمان نظرسنجی اولیه به نقشه اضافه شده اند
نقشه های کوره پلیت
نقشه های کوره پلیت ویژه از رنگ برای نمایش داده های آماری یک منطقه خاص استفاده می کنند. معمولاً، نقشه های کوره پلیت هر شهرستان، ایالت یا کشور را با رنگی که بر اساس داده های آن منطقه است، نشان می دهند. به عنوان مثال، یک نقشه کوره پلیت متداول ایالات متحده، تفکیک ایالت به ایالت از ایالت هایی که به جمهوری خواه (قرمز) یا دموکرات (آبی) رأی داده اند را نشان می دهد.
نقشه های کرومپلت می توانند اطلاعات مختلفی از جمله جمعیت، سطح تحصیلات، قومیت، چگالی، امید به زندگی، شیوع یک بیماری خاص و موارد دیگر را نشان دهند. وقتی که درصدهای خاصی را نقشه برداری می کنند، نقشه نگاران معمولاً از سایه های مختلف یک رنگ استفاده می کنند که نتیجه ای بصری زیبا به همراه دارد. به عنوان مثال، نقشه ای از درآمد سرانه در هر شهرستان یک ایالت می تواند از دامنه ای از رنگ سبز استفاده کند، به طوری که سبز روشن نمایانگر پایین ترین درآمد سرانه و سبز تیره نشان دهنده بالاترین درآمد سرانه باشد.