مسابقات و رویدادهای المپیک باستان

المپیک باستان، میزبان رقابت‌های گوناگونی بود که با گذشت زمان و در طول دوره‌های مختلف، به این بازی‌ها افزوده شدند. در اینجا، مروری خواهیم داشت بر مهم‌ترین رشته‌های ورزشی المپیک باستان و زمان تقریبی اضافه شدن هر کدام به این رویداد بزرگ. این مسابقات، هسته اصلی المپیک باستان را تشکیل می‌دادند و نمایانگر توانایی‌های بدنی و مهارت‌های جنگی مردان آن دوره بودند.

• بوکس
• پرتاب دیسک (بخشی از پنج‌گانه)
• مسابقات اسب‌سواری
• پرتاب نیزه (بخشی از پنج‌گانه)
• پرش
• پانکراتون (ترکیبی از بوکس و کشتی)
• پنج‌گانه
• دو
• کشتی

نکته: ژیمناستیک در المپیک باستان وجود نداشت. واژه "Gymnos" در یونانی به معنای "برهنه" است و "Gymnastes" به مربیان ورزشی گفته می‌شد که ورزشکاران را برای مسابقات آماده می‌کردند.

مسابقه دو

مسابقه دو، که در ابتدا با نام "استاد" شناخته می‌شد، یک دوی 200 یاردی بود و تنها رشته ورزشی در 13 دوره ابتدایی بازی‌های المپیک به شمار می‌رفت. پس از آن، "دیائولوس"، یک دوی 400 یاردی، در چهاردهمین دوره بازی‌ها معرفی شد. در پانزدهمین المپیاد، "دولیخوس"، یک مسابقه دو با طول متغیر که به طور متوسط 20 استاد بود، به این رقابت‌ها اضافه شد.

استادیون، یک دوی سرعت به طول یک استاد (حدود 192 متر) یا طول استادیوم بود. مسیر مسابقه زنان حدود یک ششم کوتاه‌تر از مسیر مردان بود.

در اولین دوره ثبت شده بازی‌های المپیک، تنها یک رویداد وجود داشت: یک مسابقه دو به نام "استاد" (که واحدی برای اندازه‌گیری طول مسیر نیز بود). در سال 724 قبل از میلاد، یک مسابقه 2 طول اضافه شد. در سال 700 قبل از میلاد، مسابقات مسافت طولانی (ماراتن بعدها اضافه شد) برگزار می‌شد. از سال 720 قبل از میلاد، مردان به صورت برهنه شرکت می‌کردند، به جز مسابقه دو با زره (کلاه خود، ساق‌بند و سپر به وزن 50-60 پوند) که به مردان جوان کمک می‌کرد تا با ایجاد سرعت و استقامت برای جنگ آماده شوند. لقب آشیل، "پای‌تند"، و این باور که آرس، خدای جنگ، سریع‌ترین خدا بود، نشان می‌دهد که توانایی برنده شدن در مسابقه، یک مهارت رزمی بسیار تحسین‌شده بود.

پنج‌گانه

در هجدهمین دوره بازی‌های المپیک، مسابقات پنج‌گانه و کشتی به فهرست رقابت‌ها اضافه شدند. پنج‌گانه شامل پنج رشته اصلی در ژیمناستیک یونانی بود: دو، پرش، کشتی، پرتاب دیسک و پرتاب نیزه. این رشته، ترکیبی از مهارت‌های مختلف بدنی را در بر می‌گرفت و ورزشکاران باید در تمامی این زمینه‌ها توانایی خود را به نمایش می‌گذاشتند.

پرش طول

پرش طول به ندرت به عنوان یک رویداد مستقل در المپیک باستان برگزار می‌شد، بلکه به عنوان یکی از دشوارترین بخش‌های مسابقه پنج‌گانه شناخته می‌شد. این مهارت، با وجود دشواری، برای سربازان بسیار حیاتی بود، زیرا آن‌ها در میدان جنگ نیاز داشتند تا مسافت‌های طولانی را به سرعت طی کنند. پرش طول، نه‌تنها یک آزمون ورزشی، بلکه یک مهارت کاربردی در جنگاوری نیز محسوب می‌شد.

پرتاب نیزه و دیسک

هماهنگی بالا، لازمه‌ی پرتاب نیزه بود، که اغلب بر روی اسب انجام می‌شد. تکنیک پرتاب نیزه در آن زمان، مشابه تکنیک پرتاب نیزه امروزی بود. پرتاب دیسک نیز به همان روشی انجام می‌شد که امروزه انجام می‌شود.

بر اساس گفته‌های کایل، اندازه و وزن دیسک‌های برنزی معمولاً بین 17 تا 35 سانتی‌متر و وزن آن‌ها بین 1.5 تا 6.5 کیلوگرم بود. این دیسک‌ها، ابزاری برای سنجش قدرت و مهارت ورزشکاران در المپیک باستان به شمار می‌رفتند.

کشتی

در هجدهمین دوره از بازی‌های المپیک، کشتی به همراه پنج‌گانه به مسابقات اضافه شد. کشتی‌گیران قبل از مسابقه با روغن چرب شده و با پودر پوشانده می‌شدند. گاز گرفتن و ضربه زدن به چشم در این رقابت ممنوع بود. کشتی به عنوان یک تمرین نظامی بدون سلاح دیده می‌شد. وزن و قدرت در این رشته اهمیت ویژه‌ای داشتند زیرا دسته‌بندی وزنی وجود نداشت.

به گفته کایل، در سال 708 قبل از میلاد، کشتی (Pale) به المپیک معرفی شد. این سال، همچنین سال معرفی پنج‌گانه بود. در سال 648 قبل از میلاد، پانکراتون (کشتی تمام‌عیار) معرفی شد. این رشته، ترکیبی از کشتی و بوکس بود و به دلیل خشونت بالا، از محبوبیت خاصی برخوردار بود.

بوکس

نویسنده ایلیاد، معروف به هومر، یک رویداد بوکس را توصیف می‌کند که به افتخار پاتروکلوس (پاتروکلوس)، همراه کشته شده آشیل، برگزار شده بود. بوکس در سال 688 قبل از میلاد به بازی‌های المپیک باستان اضافه شد. بر اساس افسانه‌ها، آپولو آن را اختراع کرد تا فورباس را بکشد، مردی که مسافران را مجبور می‌کرد از دلفی از طریق فوکیس عبور کنند تا با او تا حد مرگ بجنگند.

در ابتدا، بوکسورها تسمه‌های محافظتی دور دست‌ها و بازوهای خود می‌پیچیدند. بعداً از تسمه‌های از جنس پوست گاو که از قبل پیچیده شده بودند و زمان کمتری می‌برد، به نام himantes استفاده می‌کردند که با تسمه‌های چرمی به ساعد بسته می‌شدند. تا قرن چهارم، دستکش وجود داشت. هدف ترجیحی، صورت حریف بود.

مسابقات ارابه‌رانی

در سال 648 قبل از میلاد، مسابقات ارابه‌رانی (بر اساس استفاده از ارابه‌ها در جنگ) به رویدادهای المپیک باستان اضافه شد. این مسابقات، نمایشی از مهارت رانندگان و قدرت اسب‌ها بود و یکی از پرطرفدارترین و هیجان‌انگیزترین بخش‌های المپیک به شمار می‌رفت.

پانکراتون

"پانکراتیاست‌ها... باید از فنون پرتابی به عقب استفاده کنند که برای کشتی‌گیر ایمن نیست... آن‌ها باید در روش‌های مختلف خفه کردن مهارت داشته باشند. آن‌ها همچنین با مچ پای حریف کشتی می‌گیرند و بازوی او را می‌پیچانند، علاوه بر ضربه زدن و پریدن روی او، زیرا همه این اعمال متعلق به پانکراتون است، تنها گاز گرفتن و ضربه زدن به چشم ممنوع است."
فیلوستراتوس، درباره ژیمناستیک از راهنمای مطالعه بازی‌های المپیک

در سال 200 قبل از میلاد، پانکراتون اضافه شد، اگرچه خیلی زودتر، احتمالاً توسط تسئوس، در نبرد خود با مینوتور توسعه یافته بود. پانکراتون ترکیبی از بوکس و کشتی بود، جایی که دوباره، ضربه زدن به چشم و گاز گرفتن ممنوع بود. با این حال، این یک ورزش بسیار خطرناک بود. وقتی یک شرکت‌کننده به زمین می‌افتاد، حریفش (بدون دستکش) می‌توانست ضربات متعددی به او وارد کند. حریف افتاده می‌توانست لگد بزند.

بازی‌های المپیک میدان‌های اثبات برای نبرد واقعی نبودند. صرف اینکه مهارت‌های موجود در المپیک با مهارت‌های رزمی ارزشمند مطابقت داشته باشد، به این معنا نیست که یونانیان فرض می‌کردند بهترین کشتی‌گیر بهترین جنگجو را می‌سازد. بازی‌ها بیشتر نمادین، مذهبی و سرگرم‌کننده بودند. بر خلاف جنگ به سبک تیمی هوپلیت، المپیک باستان ورزش‌های انفرادی بود که به یک یونانی اجازه می‌داد تا به تنهایی به افتخار برسد. المپیک امروزی، در دنیایی که به عنوان خودشیفته توصیف می‌شود، جایی که جنگ دور است و فقط شامل گروه‌های کوچکی از مردم است، بخشی از یک تیم برنده طلا بودن، درست به اندازه قبل افتخار به ارمغان می‌آورد. ورزش مناسکی، چه تیمی و چه انفرادی، همچنان یک دریچه یا راهی برای تصعید پرخاشگری بشریت است.