افزایش تولید مواد پلاستیكی و دفع نامناسب آنها، انبوهی از این مواد را در اقیانوس ها و دریاها شناور كرده است. این درحالی است كه بخش عمده ای از آلاینده های پلاستیكی موجود در بدنه های بزرگ آبی جهان به خاطر ریز بودن مورد توجه قرار نمی گیرند.

سیارکهای سرگردان، مدارگردهای رها شده در ورای جو زمین، ذرات به جای مانده از دنباله دارها و ... همگی اجرامی هستند که احتمال برخوردشان با زمین و مناطق مسکونی وجود دارد. همین چند وقت پیش بود که دو تلسکوپ از کار افتاده از کنترل مرکز هدایتشان خارج شدند و با زمین برخورد کردند. یکی از این تلسکوپ ها، تلسکوپ فضایی ROSAT بود که با وزنی در حدود سه تن به سوی زمین سقوط کرد. این سقوط در حالی رخ داد که کسی نمی توانست محل دقیق برخورد این تلسکوپ را با زمین پیش بینی کند و همه نگران حوادث مخربی بودند که امکان داشت در اثر این برخورد رخ دهد. اگرچه تیم هدایت این تلسکوپ های فضایی، محاسبه همه جا را کرده بودند و احتمال سقوط آن در مناطق مسکونی نزدیک به صفر بود اما در این گونه موارد کوچتکرین خطا نیز لطمات بسیاری را منجر خواهد شد.