پپتیدها از جمله مولکول های حیاتی در دنیای زیست شناسی،شیمیو پزشکی هستند که نقش های متنوعی در بدن ایفا می کنند. این ترکیبات از اتصال دو یا چند اسید آمینه به وسیله پیوندهای پپتیدی تشکیل می شوند و به عنوان بلوک های سازنده پروتئین ها، هورمون ها،آنزیمها و حتی سموم عمل می کنند. پپتیدها نه تنها در ساختار سلول ها و بافت ها نقش دارند، بلکه در تنظیم فرآیندهای بیولوژیکی و درمان بیماری ها نیز اهمیت فراوانی دارند. در این محتوا، به بررسی تعریف پپتیدها، کارکردهای آن ها، تفاوت هایشان باپروتئین هاو انواع مختلف پپتیدها می پردازیم.
کربن 12 و کربن 14 دوایزوتوپاز عنصر کربن هستند. تفاوت اصلی بین این دو ایزوتوپ در تعداد نوترون‌های موجود در هسته اتم‌هایشان است. هر دو ایزوتوپ، کربن 12 و کربن 14، دارای 6 پروتون هستند، اما تفاوت در تعداد نوترون‌ها باعث تفاوت در جرم اتمی آنها می‌شود.
دانشگاهیان و محققان، علوم را به دو دسته کلی تقسیم می‌کنند: علوم سخت و علوم نرم. درک تفاوت این دو، دیدگاه ما را نسبت به روش‌های تحقیق و نوع دانش حاصل از هر کدام، گسترش می‌دهد.
روتنیوم با نماد شیمیایی Ru، یک فلز واسطه سخت، شکننده و به رنگ سفید نقره‌ای است. این عنصر ارزشمند در گروه فلزات نجیب و فلزات پلاتینیوم در جدول تناوبی قرار دارد. روتنیوم در شرایط عادی به سادگی کدر نمی‌شود، اما در صورت خالص بودن، می‌تواند اکسیدهای واکنش‌پذیری تشکیل دهد که خاصیت انفجاری دارند. در ادامه به بررسی خواص فیزیکی و شیمیایی روتنیوم و نکات جالب دیگر درباره این عنصر می‌پردازیم.
غزل شماره‌ی 240
غزل شماره‌ی 367
واکنش ترمیت یکی از جذاب‌ترین و دیدنی‌ترین واکنش‌های شیمیایی است که می‌توانید امتحان کنید. در واقع، شما در حال سوزاندن فلز هستید، اما با سرعتی بسیار بیشتر از اکسیداسیون معمولی. این واکنش نسبتاً ساده است و کاربردهای عملی نیز دارد (مثلاً، جوشکاری). از امتحان کردن آن نترسید، اما حتماً نکات ایمنی را رعایت کنید، زیرا این واکنش به شدت گرمازا است و می‌تواند خطرناک باشد.
اگر از حباب هایی که به محض دمیدن می ترکند خسته شده اید، این دستور برای ساخت حباب های نشکن را امتحان کنید! البته ممکن است این حباب ها نیز بشکنند، اما آنها بسیار قوی تر از حباب های معمولی صابون هستند. نمونه هایی از حباب هایی که واقعاً نمی ترکند شامل حباب های پلاستیکی هستند که در واقع بالن های کوچک به شمار می آیند. این دستور با استفاده از یک پلیمر قندی، حباب هایی می سازد که تقریباً همان نتیجه را به دست می آورند.