دزدان دریایی و کشتی هایشان به وضعیتی افسانه ای دست یافته اند، اما یک کشتی دزدان دریایی در واقع سازمانی شبیه به هر کسب وکار دیگری بود. هر عضو خدمه وظایف خاصی داشت که باید آنها را انجام می داد. زندگی بر روی یک کشتی دزدی نسبت به یک کشتی نیروی دریایی سلطنتی یا کشتی تجاری آن زمان بسیار کمتر سخت و نظام مند بود، اما از همه انتظار می رفت که وظایف خود را به خوبی انجام دهند.

مانند هر کشتی دیگری، ساختار فرماندهی و سلسله مراتب نقش ها وجود داشت. هر چه یک کشتی دزدی بهتر اداره می شد و سازمان دهی شده تر بود، موفق تر بود. کشتی هایی که از انضباط برخوردار نبودند یا رهبری ضعیفی داشتند، عموماً مدت زیادی دوام نمی آوردند. فهرست زیر شامل موقعیت های استاندارد در یک کشتی دزدان دریایی است که نشان دهنده ی این روزها و وظایف آنهاست.

کاپیتان

بر خلاف نیروی دریایی سلطنتی یا خدمات تجاری که در آن کاپیتان مردی با تجربه دریانوردی و قدرت کامل بود، کاپیتان دزدان دریایی توسط خدمه انتخاب می شد و قدرت او تنها در مواقع جنگ یا تعقیب مطلق بود. در زمان های دیگر، خواسته های کاپیتان می توانست توسط رأی اکثریت رد شود.

دزدان دریایی ترجیح می دادند کاپیتان هایشان دارای روحیه متعادل باشند و نه بیش از حد تهاجمی و نه بسیار ضعیف. یک کاپیتان خوب باید بتواند تشخیص دهد که یک کشتی ممکن است آنها را تحت تأثیر قرار دهد و همچنین بداند که کدام هدف آسان تر است. برخی از کاپیتان ها، مانند بلک برد یا بلک بارت رابرتس، دارای جذابیت زیادی بودند و به راحتی دزدان دریایی جدیدی را به صفوف خود جذب می کردند. کاپیتان ویلیام کید به خاطر دستگیری و اعدامش به دلیل دزدی دریایی معروف شد.

ناوبر

در دوره طلایی دزدی دریایی، یافتن یک ناوبر خوب دشوار بود. ناوبران آموزش دیده می توانستند از ستاره ها برای تعیین عرض جغرافیایی کشتی استفاده کنند و بنابراین از شرق به غرب با راحتی نسبی حرکت کنند. اما تعیین طول جغرافیایی بسیار دشوارتر بود، بنابراین حرکت از شمال به جنوب نیاز به حدس و گمان زیادی داشت.

از آنجایی که کشتی های دزدی اغلب در جست وجوی جوایز خود به دور و بر می رفتند، ناوبری دقیق حیاتی بود. (به عنوان مثال، "بلک بارت" رابرتس بخش بزرگی از اقیانوس اطلس، از کارائیب تا برزیل و آفریقا را پوشش می داد.) اگر ناوبر ماهری در یک کشتی جوایز وجود داشت، دزدان دریایی اغلب او را ربوده و مجبور به پیوستن به خدمه خود می کردند. نقشه های دریایی نیز به شدت ارزشمند بودند و به عنوان غنائم به تصرف در می آمدند.

نماینده کاپیتان

بعد از کاپیتان، نماینده کاپیتان بیشترین قدرت را در کشتی داشت. او مسئول اجرا و نظارت بر دستورات کاپیتان و مدیریت عملیات روزمره کشتی بود. هنگامی که غنایم به دست می آمد، نماینده کاپیتان آن را بین خدمه تقسیم می کرد و حق هر یک را تعیین می کرد.

به عنوان مسئول انضباط در کشتی، رُباط مسئول بررسی مسائل جزئی مانند درگیری ها و ترک های ساده وظیفه بود. تخلفات شدیدتر به محاکم دزدان دریایی ارجاع می شد. رُباط ها معمولاً مجازات هایی مانند شلاق زدن را اعمال می کردند. همچنین آن ها مسئول سوار شدن به کشتی های به غنیمت گرفته شده و تعیین اینکه چه چیزی را باید برداشت و چه چیزی را باید رها کرد، بودند. معمولاً رُباط ها سهم دوبرابری از غنائم دریافت می کردند، مانند کاپیتان.

ناخدای چوبی

ناخدای چوبی، یا بوسون، مسئول حفظ وضعیت کشتی برای سفر و نبرد بود و به نگهداری چوب، پارچه و طناب هایی که برای حرکت سریع و ایمن کشتی ضروری بودند، می پرداخت. بوسون به طور معمول گروه هایی را به ساحل می فرستاد تا تأمین ذخایر کنند یا مواد لازم برای تعمیرات را پیدا کنند. او نظارت بر فعالیت هایی مانند پایین انداختن و سنجش لنگر، تنظیم بادبان ها و اطمینان از تمیزی عرشه را بر عهده داشت. یک ناخدای چوبی باتجربه ارزش زیادی داشت و معمولاً سهم یک و نیم از غنائم را دریافت می کرد.

چرخه ساز

از آنجا که بشکه های چوبی بهترین راه برای نگهداری غذا، آب و سایر نیازهای زندگی در دریا بودند، بسیار مهم بودند و هر کشتی به یک چرخه ساز نیاز داشت - فردی ماهر در ساخت و نگهداری بشکه ها. بشکه های موجود باید به طور مرتب بازرسی می شدند تا از سلامت آن ها اطمینان حاصل شود. بشکه های خالی برای ایجاد فضا در مناطق بار محدود می شدند. چرخه ساز آن ها را دوباره سرهم بندی می کرد تا در صورت توقف کشتی برای دریافت غذا، آب یا سایر ذخایر، مورد استفاده قرار گیرد.

نجار

نجار که معمولاً به ناخدای چوبی پاسخگو بود، مسئول اطمینان از سلامت ساختاری کشتی بود. او وظیفه اصلاح حفره ها پس از نبرد، انجام تعمیرات پس از طوفان، نگهداری از دکل ها و بادبان ها و دانستن زمان نیاز کشتی به توقف برای نگهداری یا تعمیرات بر عهده داشت.

از آنجا که دزدان دریایی معمولاً نمی توانستند از داک های خشک رسمی در بنادر استفاده کنند، نجارهای کشتی باید از منابع موجود استفاده می کردند. آن ها معمولاً باید تعمیرات را در یک جزیره خالی یا نوار ساحلی انجام می دادند و تنها با آنچه جمع آوری می کردند یا از سایر بخش های کشتی به دست می آوردند، کار می کردند. نجارهای کشتی اغلب به عنوان جراح نیز فعالیت می کردند و اندام هایی که در نبرد زخمی شده بودند را قطع می کردند.

پزشک یا جراح

اکثر کشتی های دزدان دریایی ترجیح می دادند یک پزشک در کشتی داشته باشند وقتی که چنین فردی در دسترس بود. پزشکان آموزش دیده به سختی یافت می شدند و وقتی کشتی ها مجبور به ادامه همراهی بدون پزشک بودند، اغلب یک ملوان باتجربه به جای او خدمت می کرد.

دزدان دریایی اغلب با قربانیان و یکدیگر درگیر می شدند و جراحات جدی رایج بودند. آن ها همچنین از طیف وسیعی از بیماری ها رنج می بردند، از جمله بیماری های مقاربتی مانند سیفلیس و بیماری های استوایی مانند مالاریا. همچنین آن ها در معرض سرطان نیز بودند، بیماری ای که ناشی از کمبود ویتامین C است و معمولاً زمانی اتفاق می افتد که یک کشتی برای مدت طولانی در دریا بماند و از میوه های تازه محروم شود.

داروها از طلا نیز با ارزش تر بودند. در واقع، زمانی که بلک برد بندر چارلستون را محاصره کرده بود، تنها چیزی که درخواست کرده بود یک جعبه بزرگ دارو بود.

تیرانداز اصلی

شلیک به توپ یکی از فرآیندهای بسیار پیچیده و خطرناک بود هنگامی که دزدان دریایی در دریاها قایق سواری می کردند. همه چیز باید دقیقاً در جای خود قرار می گرفت؛ از محل قرارگیری گلوله، مقدار مناسب باروت، فتیله و قسمت های مختلف توپ گرفته تا هدف گیری درست. در اواخر قرن هفدهم، وزن توپ های ۱۲ پوندی (که به وزن گلوله هایی که شلیک می کردند نامیده می شدند) بین ۳۰۰۰ تا ۳۵۰۰ پوند بود.

یک تیرانداز ماهر جزو اعضای بسیار ارزشمند هر تیم دزدان دریایی بود. آنها معمولاً تحت آموزش نیروی دریایی سلطنتی بودند و از کارگران جوان حمل باروت به نام "مکث زن ها" که در نبردها به جابجایی باروت بین توپ ها می پرداختند، به مقام تیراندازان ارشد برگزیده می شدند. تیراندازان ارشد مسئول تمام توپ ها، باروت، گلوله ها و هر چیز دیگری بودند که به نگهداری توپ ها مربوط می شد.

موسیقی دانان

موسیقی دانان در کشتی های دزدان دریایی به دلیل زندگی خسته کننده آنها بسیار محبوب بودند. کشتی ها هفته ها در دریا منتظر می ماندند تا جوایز مناسب برای چپاول پیدا کنند. موسیقی دانان به گذشته گذرانی کمک می کردند و داشتن مهارت در نواختن سازهای موسیقی به همراه خود امتیازاتی مانند نواختن در حالی که دیگران مشغول کار بودند یا حتی سهم های بیشتری را فراهم می آورد. موسیقی دانان اغلب به زور از کشتی هایی که به آنها حمله می شد، گرفته می شدند. در یک مورد، هنگامی که دزدان دریایی به یک مزرعه در اسکاتلند حمله کردند، دو زن جوان را جا گذاشتند و به جای آنها یک نوازنده دوتار را با خود آورده بودند.