پس از جنگ جهانی دوم، شبهجزیره کره که تحت اشغال ژاپن بود، به دو بخش تقسیم شد: کره شمالی تحت نظارت اتحاد جماهیر شوروی و با حکومتی تازه تاسیس کمونیستی، و کره جنوبی تحت نظارت ایالات متحده آمریکا.
جمهوری دموکراتیک خلق کره (کره شمالی) در سال 1948 استقلال خود را به دست آورد و امروزه یکی از معدود کشورهای کمونیستی باقیمانده در جهان است. جمعیت این کشور حدود 25 میلیون نفر و درآمد سرانه سالانه آن تقریباً 1800 دلار تخمین زده میشود.
وضعیت حقوق بشر در کره شمالی
به احتمال زیاد، کره شمالی سرکوبگرترین رژیم حاکم در جهان است. اگرچه نهادهای ناظر حقوق بشر و ارتباطات رادیویی بین شهروندان و دنیای خارج در این کشور ممنوع شدهاند، اما برخی از روزنامهنگاران و فعالان حقوق بشر توانستهاند جزئیاتی از سیاستهای پنهانی این حکومت را فاش کنند. ماهیت حکومت در کره شمالی، یک دیکتاتوری موروثی است که ابتدا توسط کیم ایلسونگ، سپس پسرش کیم جونگایل، و در حال حاضر توسط نوهاش کیم جونگاون اداره میشود.
کیش شخصیت رهبر عالی
اگرچه کره شمالی عموماً به عنوان یک حکومت کمونیستی توصیف میشود، اما میتوان آن را نوعی حکومت دینی نیز دانست. دولت کره شمالی 450,000 "مرکز تحقیقات انقلابی" برای جلسات هفتگی شستشوی مغزی اداره میکند. در این مراکز به شرکتکنندگان آموزش داده میشود که کیم جونگایل شخصیتی الهی بوده که داستانش با تولدی معجزهآسا در بالای یک کوه افسانهای کرهای آغاز شده است (در حالی که کیم جونگایل در واقع در اتحاد جماهیر شوروی سابق به دنیا آمده است). کیم جونگاون، که اکنون (مانند پدر و پدربزرگش) به عنوان "رهبر عزیز" شناخته میشود، نیز در این مراکز تحقیقات انقلابی به عنوان یک موجود برتر اخلاقی با قدرتهای ماوراءالطبیعه توصیف میشود.
دولت کره شمالی شهروندان خود را بر اساس میزان وفاداریشان به "رهبر عزیز" به سه طبقه تقسیم میکند: "هسته" (haeksim kyechung)، "متردد" (tongyo kyechung)، و "متخاصم" (joktae kyechung). بیشتر ثروت در اختیار طبقه "هسته" قرار دارد، در حالی که طبقه "متخاصم" - که شامل تمام پیروان ادیان اقلیت و همچنین فرزندان دشمنان فرضی دولت میشود - از استخدام محروم شده و در معرض گرسنگی قرار میگیرند.
تحمیل وطنپرستی
دولت کره شمالی از طریق وزارت امنیت خلق خود، وفاداری و اطاعت را به اجبار تحمیل میکند. این وزارتخانه شهروندان را موظف میکند تا از یکدیگر، از جمله اعضای خانواده خود، جاسوسی کنند. هر کسی که شنیده شود سخنی انتقادی نسبت به دولت بر زبان میآورد، با کاهش رتبه وفاداری، شکنجه، اعدام یا حبس در یکی از 10 اردوگاه کار اجباری بیرحمانه کره شمالی مواجه خواهد شد.
تمام ایستگاههای رادیویی و تلویزیونی، روزنامهها و مجلات، و خطبههای کلیسا تحت کنترل دولت هستند و بر ستایش "رهبر عزیز" تمرکز دارند. هر کسی که به هر نحوی با خارجیها تماس برقرار کند یا به ایستگاههای رادیویی خارجی گوش دهد (که برخی از آنها در کره شمالی قابل دریافت هستند)، در معرض خطر مجازاتهای ذکر شده قرار میگیرد. سفر به خارج از کره شمالی نیز ممنوع است و میتواند مجازات اعدام را به همراه داشته باشد.
یک دولت نظامی
با وجود جمعیت کم و بودجه نامناسب، دولت کره شمالی به شدت نظامی ش��ه است. ادعا میشود این کشور دارای ارتشی با 1.3 میلیون سرباز (پنجمین ارتش بزرگ جهان) و یک برنامه تحقیقاتی نظامی رو به رشد است که شامل توسعه سلاحهای هستهای و موشکهای دوربرد میشود. کره شمالی همچنین ردیفهای متعددی از توپخانههای سنگین در مرز خود با کره جنوبی مستقر کرده است که برای وارد کردن تلفات سنگین به سئول در صورت بروز درگیری بینالمللی طراحی شدهاند.
قحطی گسترده و باجگیری جهانی
در طول دهه 1990، حدود 3.5 میلیون نفر از مردم کره شمالی بر اثر گرسنگی جان باختند. تحریمها عمدتاً به این دلیل علیه کره شمالی اعمال نمیشوند که مانع کمکهای اهدایی غلات شده و منجر به مرگ میلیونها نفر دیگر خواهد شد، امکانی که به نظر نمیرسد برای "رهبر عزیز" اهمیتی داشته باشد. سوء تغذیه تقریباً در همه جا به جز در میان طبقه حاکم رایج است. قد متوسط یک کودک 7 ساله کره شمالی حدود 20 سانتیمتر از قد متوسط یک کودک هم سن و سال کره جنوبی کوتاهتر است.
عدم حاکمیت قانون
دولت کره شمالی 10 اردوگاه کار اجباری را اداره میکند که مجموعاً بین 200,000 تا 250,000 زندانی در آنها نگهداری میشوند. شرایط در این اردوگاهها وحشتناک است و نرخ مرگ و میر سالانه تا 25٪ تخمین زده شده است. دولت کره شمالی هیچ سیستم دادرسی عادلانهای ندارد و زندانیان را به میل خود زندانی، شکنجه و اعدام میکند. به ویژه اعدامهای عمومی، منظرهای رایج در کره شمالی هستند.
چشمانداز آینده
به گفته بیشتر ناظران، وضعیت حقوق بشر در کره شمالی در حال حاضر با اقدامات بینالمللی قابل حل نیست. کمیته حقوق بشر سازمان ملل متحد بارها در سالهای اخیر سابقه حقوق بشر کره شمالی را محکوم کرده است، اما هیچ نتیجهای حاصل نشده است.
- تحریمهای سختگیرانه کارایی محدودی دارند، زیرا دولت کره شمالی قبلاً نشان داده است که حاضر است به میلیونها نفر از شهروندان خود اجازه دهد از گرسنگی بمیرند.
- اقدام نظامی امکانپذیر نیست، زیرا استقرار توپخانههای سنگین دولت کره شمالی در امتداد منطقه غیرنظامیشده میتواند منجر به کشته شدن میلیونها نفر در کره جنوبی شود. رهبران کره شمالی وعده "حمله نابودکننده" در صورت حمله ایالات متحده را دادهاند.
- کره شمالی دارای ذخایر سلاحهای شیمیایی است و ممکن است سلاحهای بیولوژیکی نیز در اختیار داشته باشد.
- کره شمالی این تهدید را با توسعه سلاحهای هستهای تقویت کرده است.
- موشکهای کره شمالی که حامل مهمات شیمیایی، بیولوژیکی یا هستهای هستند، میتوانند به کره جنوبی و تقریباً به طور قطع به ژاپن برسند و در حال حاضر برای پرتاب احتمالی به سمت سواحل غربی ایالات متحده آزمایش میشوند.
- دولت کره شمالی به طور مرتب معاهدات را نقض میکند و ارزش دیپلماسی را به عنوان یک استراتژی حقوق بشر کاهش میدهد.
بهترین امید برای پیشرفت حقوق بشر در کره شمالی، عوامل داخلی است - و این امیدی بیهوده نیست.
- بسیاری از شهروندان کره شمالی به رسانههای خارجی و ایستگاههای رادیویی خارجی دسترسی پیدا کردهاند که به آنها دلیلی برای زیر سوال بردن تبلیغات ملی میدهد.
- برخی از شهروندان کره شمالی حتی به طور آشکارا در حال توزیع نشریات انقلابی هستند - زیرا سیستم اجرای وفاداری دولت، با وجود ترسناک بودنش، آنقدر متورم شده است که نمیتواند به طور موثر عمل کند.
- مرگ کیم جونگایل در سال 2012، نسل جدیدی از رهبری را تحت رهبری کیم جونگاون معرفی کرد. در سال 2018، کیم توسعه سلاحهای هستهای کره شمالی را کامل اعلام کرد، توسعه اقتصادی را به عنوان یک اولویت سیاسی اعلام کرد و تعامل دیپلماتیک را افزایش داد. او در سالهای 2018 و 2019 با مون جائهاین، رئیس جمهور کره جنوبی و دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده دیدار ��رد.
این مقاله در سایت علمی
رایشمند منتشر شده است. خوشحال میشویم اگر
دیدگاه و نظر خود را درباره این موضوع با ما و دیگر خوانندگان در میان بگذارید.