ما انسان‌ها دی‌اكسید كربن تولید می‌كنیم و اغلب به اثرات رفتار خود بر سایر موجودات زنده فكر نمی‌كنیم. در حالی كه دی‌اكسید كربن تولید شده به وسیله ما نه تنها حیات موجودات زنده روی خشكی، بلكه زندگی موجودات زنده دریایی را نیز با مخاطره مواجه كرده است.
امروزه محققان می‌دانند كه از زمان شروع صنعتی شدن جهان، درست در یك قرن پیش، میزان PH آب سطح دریاها، به میزان یك دهم كاهش یافته است.

به لایه میانی اقیانوس های جهان، در طول روز تنها نور ضعیفی می رسد. این به خاطر این است كه آب دریا نور خورشید را جذب می كند. این لایه اقیانوسی فقیر از نور، منطقه تاریك روشن یا دریای میانه نامیده می شود.  این منطقه رنگ آبی تیره تا رنگ سیاه دارد. عمق یا گودی این منطقه به شفافیت یا تیرگی آب بستگی دارد. در آب شفاف منطقه تاریک روشن می تواند از عمق بیش از 600 پایی (تقریباً 183 متری) شروع شود. در آب تیره این منطقه از عمق تنها 50 پایی (15 متری) شروع می شود.

دانشمندان گنجینه عظیم و متنوعی از حیات را در اعماق عمیق ترین گودال جهان و غارهای لبریز از آب آن پیدا كرده اند. این گودال به حدی عمیق است كه حتی نور خورشید به بخش های پایینی آن نمی رسد. كشف موجودات زنده در اعماق گودال زاكوتان واقع در شمال شرقی مكزیك، توانایی توسعه حیات حتی در صعب ترین شرایط آب و هوایی را اثبات می كند. تحقیقی كه برای كشف حیات در این گودال انجام شده، می تواند به پژوهش ها درباره امكان وجود حیات در سایر نقاط منظومه شمسی، ازجمله یكی از ماه های سیاره مشتری به نام اروپا، كمك كند.

اگر بگوییم میوه ها و سبزی هایی كه امروزه می خوریم مواد مغذی خیلی كمی دارند و می توانیم از خوردن آنها صرف نظر كنیم حرفی به گزاف گفته ایم. به ویژه اگر بخواهیم مواد مغذی آنها را با بعضی از غذاهای ناسالمی كه احتمالاً هر روز مصرف می كنیم مقایسه كنیم.

در بیش از 200 میلیون سال پیش، تقریباً همه خشكی های زمین در قالب قاره ای به نام پانگه آ گرد آمده بودند. پانگه آ قاره ای بود كه سیاره ما از آن زمان تاكنون مشابه آن را به خود ندیده است. قاره پانگه آ فضای زیادی برای جولان جانوران داشت و آنها می توانستند آزادانه در این خشكی یكپارچه و بزرگ پرسه بزنند. در این میان تنها چند مانع جغرافیایی نظیر كوه ها یا قله های برفی وجود داشت. با این حال جانوران خود را در مناطق خاصی محدود كرده بودند.

دانشمندان نزدیك به یك قرن است می دانند جانوران خونسرد مانند کرم ها، مگس ها و ماهی ها در محیط های سرد زندگی طولانی تری دارند. آنها برنامه ای ژنتیکی را شناسایی كرده اند كه می گویند طول عمر کرم های گرد را در محیط های سرد افزایش می دهد و این برنامه ژنتیکی در جانوران خونگرم از جمله انسان ها هم وجود دارد.

در این مطلب حقایقی درباره طیف وسیعی از موضوعات از جمله محیط زیست، حیات وحش، بازیافت، گرم شدن کره زمین، اقیانوس ها، آتشفشان ها، گیاهانی که حشرات را می خورند، جانورانی که ایستاده می خوابند و ... بیان می شود.

گونه های مهاجم که به نام هایی مانند گونه های بیگانه نیز شناخته می شوند، گونه های غیر بومی یک اکوسیستم هستند که اکوسیستمی که در آن مستقر می شوند را به طور قابل توجهی تغییر می دهند و یا در آن اختلال ایجاد می کنند.

روندی در تکامل بیولوژیکی موجودات زنده وجود دارد که نتیجه انتخاب طبیعی است و بر اساس آن یک گونه بهتر با شرایط زندگی در محیط زیستش (دما، منابع غذایی و شکارچیان) انطباق پیدا می کند. این روند سازگاری یا سازش پذیری نام دارد.

دو مکان رایج برای زندگی جوامع آبزیان آب شیرین وآب شور دریاها هستند.

جنگل های بارانی آمازون، بزرگ ترین جنگل های روی زمین اند. این جنگل ها حدود 40 درصد قاره آمریکای جنوبی را می پوشانند. این جنگل درختان عظیم پهن برگ، در 9 کشور مختلف وجود دارد. این کشورها شامل برزیل، بولیوی، پرو، اکوادرو، کلمبیا، ونزوئلا، سورینام و گویان فرانسه می شوند. بیش از نیمی از جنگل های بارانی آمازون ( در واقع 60 درصد از آن) در سراسر برزیل گسترده شده است. 

دانشمندان دقیقاً نمی دانند كه طول عمر دایناسورها چه قدر بوده، اما حدس می زنند كه بر اساس نوع گونه ها، حدود 75 تا 300 سال زندگی می كردند.

در حالی که بسیاری می گویند که ممکن است برخورد یک سیارک باعث انقراض دایناسورها بین دوره های کرتاسه- ترشیاری شده باشد، تئوری های دیگری هم درباره علت انقراض دسته جمعی دایناسورها وجود دارد.

هیچ کس نمی داند که واقعاً دایناسورها چگونه منقرض شده اند. در این زمینه نظریات مختلفی وجود دارد. مشهورترین نظریه، نظریه برخورد ستاره های دنباله دار با زمین است.

به نظر می رسد که بعضی از گونه های دایناسورها در گله ها زندگی می کرده اند. این موضوع به وسیله شواهد فسیلی اثبات شده است.

بسیاری از دایناسورها با سلاح هایی مسلح شده بودند كه به درد كشتن و خوردن شكار، کرکری خواندن برای رقبای درون گونه خودشان و یا حمایت از همقطاران گوشتخوار می خورد.

سرها (و مغزها)ی دایناسورهای گردن بلند، خیلی بالای قلب هایشان نگه داشته می شد. در سوروپودهای بزرگ، سر می توانست هشت متر بالای قلب باشد! این امر در مهندسی جریان خون مشکلاتی ایجاد می کرد. دیرینه شناسان زرافه را به عنوان مدلی برای حدس زدن درباره جریان خون گونه برچیوسوروس به کار می برند. مفصل بندی گردن برچیوسوروس مثل زرافه، عمودی تر از تعداد زیادی از سوروپودهای دیگر بود و او می توانست از ارتفاع هشت متری هم غذا به دست آورد.

EQ راه ساده اندازه گیری هوش یك حیوان است. EQ نسبت وزن مغز حیوان به وزن مغز یك حیوان نمونه با همان وزن بدن است.

خیلی مشكل است تعیین كنیم كه كدام فسیل، ماده و كدام فسیل نر است. بعضی از دیرینه شناسان این تئوری را ارایه كرده اند كه نرهای بعضی از گونه ها ممكن است تاج های بزرگ تر، تزیینات و حاشیه ها یا ساختمان های زرق و برق دار دیگری داشته اند كه همانند بسیاری از جانوران امروزی در تشریفات جفت گیری و یا رقابت های بین گونه ای (مسابقات میان اعضای یک گونه،‌ مثل دعوا برسر محل و رقابت جفت گیری)، مورد استفاده قرار می داده اند.گسترش این ساختمان ها با بلوغ جنسی انجام می شده است. برای همین بچه های این حیوانات یا این ساختمان ها را ندارند یا مقدار کمی از آنها را دارند.

هیچ کس نمی داند که دایناسورها چه رنگ ها یا طرح هایی داشته اند.