دکتر سیاوش شهشهانی در سال ۱۳۸۲ به عنوان چهره ماندگار ریاضیات کشور معرفی شد. دکتر سیاوش میرْشَمس شَهْشَهانی (متولّد ۱۰ خرداد ۱۳۲۱ در تهران)، محقق و استاد ایرانی ریاضیات است. وی در حال‌حاضر استاد دانشکده علوم ریاضی دانشگاه صنعتی شریف و رپیس واحد ثبت دامنه اینترنتی ir.است .

زمینهٔ فعالیت و تحقیقات او در ریاضیات، عموماً سیستم‌های دینامیکی است.

وی در سال ۱۳۲۱ در تهران متولّد شد. طی سال‌های ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۹، دوره‌های اول و دوم تحصیلات متوسطه را در «دبیرستان اندیشه» و «دبیرستان هدف ۱» گذراند و در سال ۱۳۳۹ تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی در رشتهٔ ریاضیات در کالج هوپ در ایالت میشیگان در کشور امریکا آغاز نمود و سپس از سال ۱۳۴۰ تحصیل در این رشته را در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی ادامه داد. او مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۳۴۳ (۱۹۶۴ (میلادی)) دریافت نمود و در همان سال شرکت در دورهٔ تحصیلات تکمیلی را در همان دانشگاه آغاز کرد.

این ویدیو کلاس درس جبر 1 دانشگاه شریف در ترم بهار 1391 می‌باشد که توسط استاد سیاوش شهشهانی تدریس می‌گردد. منبع این سری‌های آموزشی که از جبر ۱ و دکتر شهشهانی قرار داده‌ می‌شود سایت دانشگاه شریف می‌باشد.

 بر اساس تئوری نسبیت عام تلاقی دو جسم بسیار بزرگ - مثل دو سیاهچاله- می‌تواند باعث ایجاد انحنا در گستره‌ی درهم‌ تنیده‌ی فضا - زمان شود. برای درک بهتر این نظریه، فضا - زمان را مانند یک پارچه‌ی پهن‌شده روی یک سطح نرم در نظر بگیرید. اگر دو توپ بولینگ روی این پارچه شروع به چرخیدن در اطراف یکدیگر کنند. باعث چین خوردن آن خواهند شد. به گفته‌ی انیشتین، برخورد و یکی شدن دو سیاهچاله تأثیری مشابه در فضا - زمان خواهد داشت.

 تولید و شناسایی میدان‌های گرانشی تحت کنترل با استفاده از میدان‌های مغناطیسی، کنترل این میدان‌ها به واسطه‌ی مطالعه‌ی آن‌ها و کار کردن با آن‌ها برای تولید فناوری‌های جدید به نظر کارهای غیرممکنی می‌آیند، اما این همان چیزی‌ست که اخیرا پرفسور آندره فوزفا (André Füzfa) از دانشگاه نامور (Namur University) در مقاله‌ای جدید پیشنهاد داده است، که این مقاله در مجله‌ی علمی Physical Review D منتشر شده است. اگر این پیشنهاد پیگیری شود، می‌تواند فیزیک و نظریه‌ی نسبیت انیشتین را متحول کنند.

نظریه‌ی گسیختگی جهان هستی جزو مهم‌ترین نظریات نابودی جهان است که بحث‌ها و تحقیقات زیادی را در بین دانشمندان به راه انداخته است. طبق این نظریه، جهان هستی که در حال منبسط شدن است، زمانی به حد نهایی انبساط می‌رسد و در نتیجه تمامی فواصل جهان هستی به بی‌نهایت تبدیل می‌شوند و تمامی مواد موجود از بین می‌روند.

با توجه به مطالعاتی که روی سوپرنوا انجام شد، نظریه‌ی انبساط جهان هستی ثابت شده است. سرعت این انبساط همواره در حال افزایش است و احتمالا روزی به حد نهایی خود برسد. دلیل این انبساط، انرژی سیاه است که دانشمندان به فرمول‌هایی برای محاسبه‌ی آن دست یافته‌اند. طبق محاسبات دانشمندان که با توجه به فرمول‌های انرژی سیاه و نرخ انبساط جهان هستی انجام شده است، اگر نظریه‌ی گسیختگی جهان درست باشد، این اتفاق در حدود ۲.۸ میلیارد سال دیگر (یعنی ۱.۲ برابر عمر کنونی جهان هستی) اتفاق خواهد افتاد. محاسبات قبلی زمانی حدود ۲۲ میلیارد سال را تخمین زده بودند. این زمان قبل از زمان تخمین زده شده برای مرگ خورشید در ۵ میلیارد سال آینده یا زمان ۴ میلیارد سالی تا برخورد کهکشان راه شیری با کهکشان همسایه یعنی آندرومدا است.

پدیده‌ای که در حال حاضر با آن روبرو هستیم چیزی است که هنوز درباره‌ی دلیل و توجیه علمی‌اش دانش دقیقی نداریم. اما دانشمندان پی برده‌اند که ۴۸ مورد از باکتری‌های بی‌ضرری که در ایستگاه فضایی بین‌المللی و در محیطی تقریبا ۴۰۰ کیلومتر بالاتر از کره‌ی زمین پرورش می‌داده‌اند، نه تنها خود را با شرایط آن محیط تطبیق داده‌اند، بلکه در برخی موارد عملکرد بهتری نسبت به کره‌ی زمین داشته‌اند.

بر پایه‌ی بررسی‌های تازه، رشته‌ای موسوم به باسیلوس سیفنسیس JPL-MERTA-8-2-a که برای نخستین بار بر روی یکی از کاوشگرهای فرودگر روی مریخ و در مرکز فضایی کندی ایالت فلوریدا و پیش از پرتاب آن در سال ۲۰۰۴ کشف شده بود، در فضا نسبت به کره‌ی زمین از رشدی به میزان ۶۰ درصد بهتر برخوردار بود. دلیل این رویداد هنوز مشخص نشده است.

کاوش‌گر نیو هورایزنز (New Horizons) از طرف ناسا برای انجام تحقیقات فضایی جدید اعزام شده است. به تازگی تیم تحقیقاتی این کاوش‌گر، تصاویری با کیفیت و با جزئیات بالا به همراه اطلاعاتی تکمیلی در مورد سیاره‌ی آخر منظو‌مه‌ی شمسی یعنی پلوتو ارسال کرده‌اند. این اطلاعات به صورت یک سند ۵ صفحه‌ای در مجله‌ی Science نیز چاپ شده است.

طبق اطلاعات بدست آمده، عمر پلوتو به ۴ میلیارد سال می‌رسد و منطقه‌ی نرمی که در غرب منطقه‌ی قلبی شکل آن قرار دارد و با نام Sputnik Planum شناخته می‌شود، عمری حدود ۱۰ میلیون سال دارد. طبق گفته‌ی دانشمندان، دلیل نرم بودن این منطقه این است که سیاره‌ی پلوتو نیتروژن کمتری نسبت به آنچه پیش از این تصور می‌شد را در اتمسفر متساعد می‌کند. دلیل آن نیز سرد بودن ناحیه‌ی بالایی اتمسفر است.