سان مارینو، کشوری کوچک و مستقل، همچون جواهری در شبه جزیره ایتالیا می‌درخشد. این کشور که به طور کامل در دل ایتالیا جای گرفته، با مساحتی حدود 61 کیلومتر مربع و جمعیتی در حدود 33,779 نفر (آمار 2018)، یکی از کوچکترین کشورهای جهان به شمار می‌رود.
شهر سان مارینو پایتخت این کشور است، اما بزرگترین شهر آن دُگانا نام دارد. سان مارینو به عنوان قدیمی‌ترین جمهوری قانون اساسی مستقل در جهان شناخته می‌شود و تاریخ پرفراز و نشیبی را پشت سر گذاشته است.
اطلاعات کلیدی درباره سان مارینو:
- نام رسمی: جمهوری سان مارینو
- پایتخت: سان مارینو
- جمعیت: 33,779 نفر (2018)
- زبان رسمی: ایتالیایی
- واحد پول: یورو (EUR)
- نوع حکومت: جمهوری پارلمانی
- آب و هوا: مدیترانه‌ای با زمستان‌های معتدل تا خنک و تابستان‌های گرم و آفتابی
- مساحت کل: 61 کیلومتر مربع
- بالاترین نقطه: مونته تیتانو با ارتفاع 739 متر
- پایین‌ترین نقطه: تورنت اوسا با ارتفاع 55 متر
تاریخچه سان مارینو: از پناهگاه تا جمهوری مستقل
بر اساس روایات، سان مارینو در سال 301 میلادی توسط "مارینوس دالماسیایی"، یک سنگ‌تراش مسیحی، بنیان نهاده شد. مارینوس برای فرار از آزار و اذیت‌های "دیوکلتیانوس"، امپراتور روم که مخالف مسیحیان بود، از جزیره آربه گریخت و در کوه تیتانو پنهان شد. او پس از مدتی، یک اجتماع کوچک مسیحی در این منطقه تشکیل داد که بعدها به جمهوری "سرزمین سان مارینو" به افتخار مارینوس، تبدیل شد. این رویداد، سرآغاز تاریخ کهن سان مارینو به عنوان یک نهاد مستقل بود.
در ابتدا، اداره سان مارینو بر عهده مجمعی بود که از سران خانواده‌های ساکن در منطقه تشکیل می‌شد. این مجمع "آرنگو" نام داشت. این سیستم تا سال 1243 میلادی ادامه داشت تا اینکه مقام "کاپیتان ریجنت" به عنوان روسای مشترک کشور انتخاب شدند. در آن زمان، قلمرو سان مارینو تنها شامل کوه تیتانو می‌شد. اما در سال 1463، سان مارینو به اتحادیه‌ای علیه "زیگیسموندو پاندولفو مالاتستا"، حاکم ریمینی، پیوست. این اتحاد زیگیسموندو پاندولفو مالاتستا را شکست داد و پاپ پیوس دوم پیکولومینی، شهرهای فیورنتینو، مونتجیاردینو و سراواله را به سان مارینو اعطا کرد. در همین سال، فائتانو نیز به جمهوری پیوست و مساحت آن به اندازه کنونی یعنی 61 کیلومتر مربع افزایش یافت.
سان مارینو در طول تاریخ خود دو بار مورد تهاجم قرار گرفت: یک بار در سال 1503 توسط چزاره بورجیا و بار دیگر در سال 1739 توسط کاردینال آلبرونی. اشغال سان مارینو توسط بورجیا با مرگ او چند ماه پس از تصرف پایان یافت. اشغال آلبرونی نیز پس از آن پایان یافت که پاپ استقلال جمهوری را احیا کرد، استقلالی که از آن زمان تاکنون حفظ شده است. این استقلال پایدار، نشان از عزم و اراده مردم سان مارینو در حفظ هویت و سرزمین خود دارد.
ساختار حکومت در سان مارینو
جمهوری سان مارینو امروزه دارای یک نظام جمهوری است که در آن قوه مجریه از دو رئیس کشور (co-chiefs of state) و یک رئیس دولت تشکیل شده است. قوه مقننه این کشور از یک شورای بزرگ و عمومی تک‌مجلسی (unicameral Grand and General Council) تشکیل می‌شود و قوه قضائیه آن نیز "شورای دوازده" نام دارد.
به منظور اداره امور محلی، سان مارینو به 9 شهرداری (municipality) تقسیم شده است. این کشور در سال 1992 به سازمان ملل متحد پیوست.
اقتصاد و کاربری اراضی در سان مارینو
اقتصاد سان مارینو به طور عمده بر گردشگری و صنعت بانکداری متمرکز است. با این حال، این کشور برای تامین بیشتر مواد غذایی مورد نیاز شهروندان خود به واردات از ایتالیا وابسته است. از دیگر صنایع مهم سان مارینو می‌توان به نساجی، الکترونیک، سرامیک، سیمان و شراب‌سازی اشاره کرد.
کشاورزی نیز در سطح محدودی در این کشور انجام می‌شود و محصولات اصلی این بخش شامل گندم، انگور، ذرت، زیتون، گاو، خوک، اسب، گوشت گاو و چرم است.
جغرافیا و آب و هوای سان مارینو
سان مارینو در جنوب اروپا و در شبه جزیره ایتالیا واقع شده است. این کشور به صورت یک محصور در خشکی (landlocked enclave) است و کاملاً توسط ایتالیا احاطه شده است.
توپوگرافی سان مارینو عمدتاً از کوه‌های ناهموار تشکیل شده و بالاترین نقطه آن مونته تیتانو با ارتفاع 755 متر است. پایین‌ترین نقطه در سان مارینو تورنت اوسا با ارتفاع 55 متر است.
آب و هوای سان مارینو مدیترانه‌ای است و به همین دلیل زمستان‌های معتدل یا خنک و تابستان‌های گرم تا داغ دارد. بیشتر بارش سان مارینو نیز در ماه‌های زمستان رخ می‌دهد.
جغرافیای سان مارینو: سفری به قلب کوچکترین جمهوری جهان — https://rayeshmand.ir/article/geography-of-san-marino