رنگ بنفش به پادشاهان و ملکه ها گره خورده. تاریخچه این پیوند هم به دنیای باستان برمی گردد. در آن دوران این رنگ به خاطر هیبت جسورانه اش ارزشمند بوده و اغلب، قشر بالای اجتماع حق استفاده از آن را تنها برای خودشان محفوظ می دانستند.
بهرام (وِرِثرَغنَه) در اصل خدایی مربوط به جنگ است و بنابراین نزد سربازان ایرانی محبوب بوده است. احتمال دارد که سربازان نیز آیین نیایش او را به سرزمین های دوردست برده باشند. چراکه بهرام به شکل هرکول در شمال شرق سوریه و به صورت هگن در ارمنستان ظاهر می شود.
در همه ادیان باستانی سرچشمه حیات و باروری به صورت موجودی ماده یا یک زن به تصویر کشیده می شود. در ایران ایزد بانو اردوی سورا آناهیتا (به معنی آب های نیرومند بی آلایش) این جایگاه را داشته است.
تیشتر (تیشتریَه) ایجاد کننده باران، دریاها و دریاچه ها است، سرچشمه دایمی آب ها است، تیشتر حامی سرزمین های آریایی است.
در آغاز آفرینش، زمین خشک و بی آب بود و دریایی وجود نداشت. آنگاه تیشتر ابر را در مشرق زمین پدید آورد و نیروی باد، ابر را در آسمان روان کرد و 30 شبانه روز باران بارید. هر قطره آن باران به بزرگی تشت آب بود. بارش این باران سبب شد آبی به ارتفاع قد یک مرد کل زمین را فراگیرد.
یکی از شخصیت های اصلی اساطیری ایرانیان و هندوایرانیان وای نام دارد. وای یا وَیو (vayu) احتمالاً از ریشه ایرانی واته (vata) یا باد مشتق شده. وای بر باد نظارت دارد.
وای به تیشتر (الهه آب و باران) کمک می کند باران و آب دریاها و دریاچه ها را به وجود آورد. وای هم چهره ای شوم دارد و هم چهره ای نیکوکار. با ابر باران زا زندگی به همراه می آورد ولی با توفان، مرگ می آفریند. وای دلیر، نیرومند، سرسخت و ستبر است.
ایرانی ها یکی از شعبه های آریان ها محسوب می شوند. آریان ها نیز یکی از هشت شعبه نژاد هندواروپایی هستند. آریان ها به همراه شعبه های دیگر هندواروپایی از بیش از 4 هزار سال قبل از میلاد در مکانی که کاملاً مشخص نیست (احتمالاً آسیای مرکزی یا ساحل رود ولگا و یا سواحل دریای بالتیک) در کنار یکدیگر زندگی می کردند.
باستان شناسی آموختن درباره مردمان گذشته است، این که چگونه زندگی می کردند، چه شکلی بودند و چه ابزاری را مورد استفاده قرار می دادند. با کمک باستان شناسی درباره فرهنگ مردم دنیای باستان هم اطلاعاتی کسب می کنیم. به این ترتیب باستان شناسان دانشمندانی هستند که به مطالعه بقایای تمدن ها یا گروه های انسانی می پردازند.
سازمان ملل متحد در شصت و چهارمین نشست عمومی خود (23 فوریه 2010)، روز بین المللی نوروز (Nowruz) را یک فستیوال (عید) بهاری با منشأ پارسی شناخت.
"سه تار" یکی از قدیمی ترین سازهای ایرانی است و صدایی ظریف و دلنشین دارد. به نظر می رسد که این ساز از خانواده "تنبور" بوده با این تفاوت که تنبور را با چهار انگشت دست راست (بدون شست) به صدا می آورند ولی در سه تار، ناخن سبابه عمل مضراب را انجام می دهد. سه تار در شکل کنونی آن از بعد از اسلام در ایران رواج یافته و پرده بندی و تکنیک خاص آن با موسیقی دستگاهی شکل گرفته است.
رنسانس در قرن 14 میلادی در ایتالیا شروع شد. اما به انگلیس، آلمان، فرانسه، اسپانیا، لهستان و هلند نیز گسترش یافت. در طول دوره رنسانس، هنرمندان توانستند هنری ایجاد كنند كه حتی واقع گراتر از هنر رومی ها و یونانیان قدیم بود. هنرمندان عصر رنسانس اولین كسانی بودند كه درباره پرسپكتیو و نحوه استفاده از آن در هنرشان فكر كردند.
مرحوم روح الله خالقی، کتاب "سرگذشت موسیقی ایران" را به منظور شناساندن تاریخچه و چهره های شاخص موسیقی کشورمان به رشته تحریر در آورد. اسماعیل نواب صفا در کتاب قصه شمع (خاطرات هنری)، آثار خالقی را به دو دسته آثار موسیقی و آثار قلمی تقسیم می کند. در مورد آثار قلمی خالقی، نواب صفا بیان می کند که استاد خالقی در تحریر مطالب و وقایع شیوه ای روان و قلمی جذاب و محکم دارد.
نقاشان غار تعداد كمی از رنگ ها را در اختیار داشتند تا با آنها كار كنند. چون آنها رنگ هایشان را با کوبیدن سنگ هایی مشخص و با اضافه كردن آب به این پودر درست می كردند تا نوعی رنگ بسازند.