برای نخستین بار، دانشمندان مولکول آلی پیچیده‌‌ای از نوع مولکول کایرال در فضای میان‌ستاره‌ای شناسایی کرده‌اند، این اکتشاف تا حد زیادی می‌تواند درک ما را از چگونگی پیدایش حیات بر روی زمین و شاید حتی دورنمای تکامل حیات در نقاط دیگر از کهکشان، بهبود دهد.
مولکول مورد بحث، اکسید پروپیلن، در یک توده ابر گازی غول پیکر به نام Sagittarius B2، واقع در فاصله‌ی حدود ۳۹۰ سال نوری از مرکز کهکشان راه شیری، شناسایی شده است. جرم توده ابر Sagittarius B2 در حدود ۳ میلیون برابر جرم خورشید است و در حال حاضر ما می‌دانیم که این توده‌ی بزرگ حاوی مولکول کایرال در میان خود است، چیزی که پیش از این هرگز در خارج از منظومه‌ی شمسی مشاهده نشده بود.
به دنبال ظواهر نرو؛ شاید فریب بخوری
به دنبال ثروت نرو؛ این هم ماندنی نیست
به دنبال کسی باش که به لبانت لبخند بنشاند.
اتم‌ها، دنیای اطراف ما را به شکل جامد جلوه می‌دهند. اما در حقیقت بیش از ۹۹.۹۹۹۹۹ درصد فضای داخل آنها خالی است. یک اتم شامل هسته بسیار کوچک و متراکمی است، که با ابری از الکترون‌ها، که در منطقه‌ی نسبتاً وسیعی پراکنده هستند، احاطه شده است. همچنین دلیل دیگر وجود این فضای ابرمانند، رفتار موجی شکل الکترون‌ها است.
اگر یک اسب را داخل آب بیندازید، شنا می‌کند. یک گرگ، یک جوجه تیغی و حتی یک خرس گریزلی هم همینطور. شاید اینحیواناتشناگران ماهری نباشند و خیلی زود خسته شوند، اما بلافاصله هم به ته دریاچه یا رودخانه فرو نمی‌روند و غرق نمی‌شوند. به همین دلیل، این سوال که آیا دایناسورها می‌توانستند شنا کنند، ذاتاً سوال جذابی نیست. به احتمال زیاد، دایناسورها هم حداقل کمی شنا بلد بودند، در غیر این صورت، با تمام حیوانات خشکی‌زیتاریخحیات روی زمین تفاوت داشتند. جالب اینجاست که تحقیقات نشان داده دایناسوری به نام اسپینوساروس (Spinosaurus) شناگر فعالی بوده و حتی ممکن است طعمه خود را زیر آب تعقیب می‌کرده است.