دکتر سیاوش شهشهانی در سال ۱۳۸۲ به عنوان چهره ماندگار ریاضیات کشور معرفی شد. دکتر سیاوش میرْشَمس شَهْشَهانی (متولّد ۱۰ خرداد ۱۳۲۱ در تهران)، محقق و استاد ایرانی ریاضیات است. وی در حالحاضر استاد دانشکده علوم ریاضی دانشگاه صنعتی شریف و رپیس واحد ثبت دامنه اینترنتی ir.است .
زمینهٔ فعالیت و تحقیقات او در ریاضیات، عموماً سیستمهای دینامیکی است.
وی در سال ۱۳۲۱ در تهران متولّد شد. طی سالهای ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۹، دورههای اول و دوم تحصیلات متوسطه را در «دبیرستان اندیشه» و «دبیرستان هدف ۱» گذراند و در سال ۱۳۳۹ تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی در رشتهٔ ریاضیات در کالج هوپ در ایالت میشیگان در کشور امریکا آغاز نمود و سپس از سال ۱۳۴۰ تحصیل در این رشته را در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی ادامه داد. او مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۳۴۳ (۱۹۶۴ (میلادی)) دریافت نمود و در همان سال شرکت در دورهٔ تحصیلات تکمیلی را در همان دانشگاه آغاز کرد.
این ویدیو کلاس درس جبر 1 دانشگاه شریف در ترم بهار 1391 میباشد که توسط استاد سیاوش شهشهانی تدریس میگردد. منبع این سریهای آموزشی که از جبر ۱ و دکتر شهشهانی قرار داده میشود سایت دانشگاه شریف میباشد.
برای نخستین بار، دانشمندان مولکول آلی پیچیدهای از نوع مولکول کایرال در فضای میانستارهای شناسایی کردهاند، این اکتشاف تا حد زیادی میتواند درک ما را از چگونگی پیدایش حیات بر روی زمین و شاید حتی دورنمای تکامل حیات در نقاط دیگر از کهکشان، بهبود دهد.
مولکول مورد بحث، اکسید پروپیلن، در یک توده ابر گازی غول پیکر به نام Sagittarius B2، واقع در فاصلهی حدود ۳۹۰ سال نوری از مرکز کهکشان راه شیری، شناسایی شده است. جرم توده ابر Sagittarius B2 در حدود ۳ میلیون برابر جرم خورشید است و در حال حاضر ما میدانیم که این تودهی بزرگ حاوی مولکول کایرال در میان خود است، چیزی که پیش از این هرگز در خارج از منظومهی شمسی مشاهده نشده بود.
ناسا به عنوان بزرگترین سازمان فضایی جهان، پروژههای متعددی برای ارسال افراد به کرهی مریخ دارد. به منظور انجام چنین پروژههایی، این سازمان باید بتواند شرایط جوی و آب و هوایی مناطق فرود افراد را پیشبینی کند تا از وقوع حوادث ناخواسته جلوگیری شود. این سازمان یک قدم به پیشبینی شرایط آب و هوایی نزدیکتر شده است و توانسته ساختار مناطق طوفانی این سیاره را ترسیم کند.
گوئندولین ایدی فیزیکدانی است که زمینهی مطالعاتیاش محاسبهی جرم کل کهکشان است.
قطعا وظیفهی ایدی بسیار دشوار است، اما بر اساس آخرین تخمینهای این دانشمند، ما در حال حاضر مقدار جدیدی را برای جرم کهکشان راه شیری در اختیار داریم؛ یک عدد بسیار بزرگ. بر اساس محاسبات ایدی، کهکشان راه شیری جرمی برابر با جرم خورشیدی دارد. به عبارت دیگر جرم کهکشان راه شیری ۷۰۰ میلیارد برابر جرم خورشید است و به گفتهی ایدی، کهکشان ما حتی بزرگترین کهکشان جهان هستی نیست.
کیتی بومن (Katie Bouman) فارغالتحصیل دانشگاه MIT است که به تازگی به همراه تیم تحقیقاتیاش توانسته الگوریتمی ابداع کند که میتواند تصویری واقعی از یک سیاهچاله را نشان دهد. تمامی تصاویری که تا کنون از سیاهچالهها منتشر شدهاند (مانند تصویر این مطلب)، طراحیهای هنری هستند که آن چیزی را نشان میدهند که افراد در مورد این پدیدههای نجومی تصور میکنند.
برای به تصویر کشیدن یکی از سیاهچالههای غولپیگری که در مرکز کهکشان ما قرار دارد، به یک تلسکوپ نیاز داریم که قطر لنز آن برابر با قطر سیارهی زمین است. به طور حتم، ساخت چنین تلسکوپی ممکن نیست.
برای سالها، فیزیکدانان تلاش کردهاند تا ماهیت انرژی تاریک را توضیح دهند. این انرژی در واقع به اثر مرموزی اطلاق میشود که میتواند فضا را سریعتر گسترش دهد. اما سریعتر از چه چیزی؟ باید بگوییم سریعتر از آن مقداری که نیروی گرانش موجود در جهان بتواند همهی کاینات را در خود ببلعد. اما از سوی دیگر، علم فیزیک همیشه لزوما در مورد دانستن ماهیت پدیدهها و اشیاء نیست. در بسیاری از موارد نیز باید به چرایی رخ دادن پدیدهها پاسخ دهیم.
در مقالهای که اخیرا منتشر شده، گروهی از فیزیکدانان این سوال اساسی را در مورد انرژی تاریک مطرح کردهاند و نیز پی بردهاند که در برخی موارد، ممکن است این انرژی باعث پیش رفتن زمان به سمت جلو شود.
کاوشگر نیو هورایزنز (New Horizons) از طرف ناسا برای انجام تحقیقات فضایی جدید اعزام شده است. به تازگی تیم تحقیقاتی این کاوشگر، تصاویری با کیفیت و با جزئیات بالا به همراه اطلاعاتی تکمیلی در مورد سیارهی آخر منظومهی شمسی یعنی پلوتو ارسال کردهاند. این اطلاعات به صورت یک سند ۵ صفحهای در مجلهی Science نیز چاپ شده است.
طبق اطلاعات بدست آمده، عمر پلوتو به ۴ میلیارد سال میرسد و منطقهی نرمی که در غرب منطقهی قلبی شکل آن قرار دارد و با نام Sputnik Planum شناخته میشود، عمری حدود ۱۰ میلیون سال دارد. طبق گفتهی دانشمندان، دلیل نرم بودن این منطقه این است که سیارهی پلوتو نیتروژن کمتری نسبت به آنچه پیش از این تصور میشد را در اتمسفر متساعد میکند. دلیل آن نیز سرد بودن ناحیهی بالایی اتمسفر است.