رزین ABS از نظر شیمیایی در خانواده ای از ترموپلاستیک ها یا گرمانرم ها به نام ترپلیمر (terpolymers) است. (گرمانرم ها به پلیمرهایی گفته می‌شود که با افزایش دما بدون تغییر شیمیایی ذوب می‌شوند.)
رزین ABS از سه مونومر مختلف ساخته شده است: اکریلونیتریل، بوتادین و استایرن. بهترین ویژگی های این سه، یک ماده بسیار مفید و پر کاربرد را به وجود آورده است. (مونومرها مولکول هایی با ساختار نسبتاً ساده و با وزن مولکولی پایین اند که از آنها می توان پلیمر، رزین های مصنوعی و یا الاستومرها را ساخت.)
در طول سال های جنگ جهانی دوم تلاش های زیادی برای ایجاد لاستیک های مصنوعی انجام گرفت که نتیجه آن معرفی ABS در سال 1948 بود. ABS مقاومت فوق العاده ای در برابر ضربه دارد و از استحکام مکانیکی بالایی برخوردار است که آن را برای استفاده در کالاهای مصرفی و صنعتی بادوام مانند لوازم خانگی، قطعات خودرو، لوله، ماشین آلات و اجزای تلفن مناسب می سازد.
ABS با وجود غیر فلز بودن قابلیت این را دارد که بر رویش فلزکاری انجام شود. (به عنوان مثال از روکش فلزی مانند کروم برای پلاستیک استفاده می شود.) همین باعث شد ABS در دهه 1960 بازار فروش گسترده ای پیدا کند و در محصولاتی مانند سر دوش، دستگیره در، دسته شیر آب و گریل جلوی اتومبیل ظاهر شود. طبقه ای از ترپلیمرهای گرمانرم شامل طیفی از رزین ها است که همه معمولاً با بیش از 50٪ استایرن [C6H5CHCH2]  و مقادیر مختلفی از اکریلونیتریل [CH2CHCN] و بوتادین [CH2CHCHCH2]  آماده می شوند. این سه جزء با انواع روش ها شامل پلیمریزه شدن (بسپارش)، کوپلیمریزه شدن پیوندی (همبسپار پیوندی)، مخلوط های فیزیکی و آمیزه ای از این روش ها ترکیب می شوند.