در فلسفه اصطلاح استقرایی یا پسینی (A posteriori) به معنی آن چیزی است که بعد از تجربه می آید. به این ترتیب آن چه که به عنوان پسینی شناخته شده بر اساس منطقی است که از تجربه مشتق شده است. معرفت پسینی اغلب با معرفت پیشینی مقایسه می شود. معرفت پیشینی درست بودن را تنها بر پایه استدلال می گذارد.
نمونه معرفت پسینی را می توان در موضوعاتی مانند مدار سیارات یا محتویات یک اتم دید. حتی چیزهایی که به طور غیر مستقیم از طریق استدلال به آنها می رسیم (مانند سیاهچاله ها که به طور مستقیم دیده نمی شوند چراکه هیچ گونه اشعه ای از آنها منتشر نمی شود) هم می توانند پسینی در نظر گرفته شوند چراکه استدلال بر پایه داده های تجربی دیگر استوار شده. اثرات گرانشی یک سیاه چاله بر اجرام مجاور نمونه این داده تجربی است.
امر استقرایی یا پسینی به دوره ای از مطالعه، پس از این که اطلاعات جمع آوری و تجزیه و تحلیل شدند نیز اطلاق می شود. آزمون های پسینی (آزمون های تعقیبی (Post hoc) نیز نامیده می شوند) انجام تجزیه و تحلیل های آماری، پس از انجام تحلیل های اولیه، برای کشف نتایج با عمق بیشترند.
به عنوان مثال آزمایشی انجام می دهیم تا اثرات موسیقی پس زمینه را بر عملکرد حافظه کوتاه مدت بررسی کنیم. برای انجام این آزمایش از سه نوع مختلف موسیقی استفاده می کنیم: پاپ، راک و محلی. یک گروه کنترل هم داریم که برایشان پس زمینه موسیقی گذاشته نمی شود. ما پیش بینی می کنیم که موسیقی پس زمینه، عملکرد حافظه کوتاه مدت را بدتر می کند، اما هیچ پیش بینی خاصی درباره تأثیر نوع موسیقی بخصوصی نداریم.
یافته های ما نشان می دهد که موسیقی واقعاً تأثیر منفی بر عملکرد حافظه کوتاه مدت به جا می گذارد. با این حال بدون انجام آزمایش های اضافی برای مقایسه گروه ها با یکدیگر با اطمینان نمی توانیم بگوییم کدام گروه ها عملکردشان بدتر از بقیه است. تجزیه و تحلیل پسینی در این تحقیق اکتشافی که محققان اطلاعات کافی برای انجام پیش بینی به خصوصی ندارند مفید است اما تجزیه و تحلیل بیشتر نتایج می تواند مسیرهای جدیدی را برای مطالعات آینده بگشاید.