پس از جنگ جهانی دوم، هزاران نازی و همکاران جنگی از فرانسه، کرواسی، بلژیک و دیگر نقاط اروپا به دنبال یک خانه جدید بودند؛ به دورترین نقطه از محاکم نورنبرگ. آرژانتین هزاران نفر از آن ها را پذیرفت: رژیم خوان Domingo Perón به شدت تلاش کرد تا آن ها را به آرژانتین برساند و مامورانی به اروپا فرستاد تا عبور آن ها را تسهیل کند و بسیاری از مواقع، هزینه ها را نیز پوشش داد.

حتی کسانی که به جنایات وحشتناک متهم بودند، مانند آنت پاولیچ (که رژیم کرواسی او صدها هزار صرب، یهودی و کولی را به قتل رساند)، دکتر جوزف منgele (که آزمایش های بی رحمانه اش الهام بخش کابوس ها بود) و آدولف آیشمن (معمار هولوکاست و آدولف هیتلر) نیز با آغوش باز پذیرفته شدند. این سوال را مطرح می کند: چرا آرژانتین به این مردان نیاز داشت؟ پاسخ ها ممکن است شما را شگفت زده کند.

آرژانتینی های مهم نسبت به نازی ها همدلی داشتند

رئیس جمهور آرژانتین خوان پرون.

در طول جنگ جهانی دوم، آرژانتین به وضوح از محور حمایت می کرد به دلیل پیوندهای فرهنگی نزدیک با آلمان، اسپانیا و ایتالیا. این امر غیرمنتظره نیست، زیرا بیشتر آرژانتینی ها از نسل های اسپانیایی، ایتالیایی یا آلمانی بودند.

آلمان نازی این همدلی را پرورش داد و وعده هایی برای امتیازهای تجاری مهم پس از جنگ داد. آرژانتین پر از جاسوسان نازی بود و افسران و دیپلمات های آرژانتینی در موقعیت های مهم در اروپا قرار داشتند. دولت پرون به شدت از جلوه های فاشیستی آلمان نازی از جمله یونیفورم های شیک، راهپیمایی ها، تجمعات و یهودی ستیزی وحشیانه حمایت می کرد.

بسیاری از آرژانتینی های تأثیرگذار، از جمله بازرگانان ثروتمند و اعضای دولت، به طور علنی از دلیل محور حمایت می کردند و هیچ کس به اندازه پرون که در دهه 1930 به عنوان پیوست نظامی به ارتش ایتالیایی بنیتو موسولینی خدمت کرده بود، فعال تر نبود. اگرچه آرژانتین در نهایت یک ماه قبل از پایان جنگ علیه قدرت های محور اعلان جنگ کرد، اما این بخشی از یک دسیسه برای آماده سازی ماموران آرژانتینی برای کمک به فرار نازی های شکست خورده پس از جنگ بود.

ارتباط با اروپا

اینطور نیست که جنگ جهانی دوم یک روز در سال 1945 پایان یافت و ناگهان همه متوجه شدند که نازی ها چه وحشتناکی بودند. حتی پس از شکست آلمان، بسیاری از مردان قدرتمند در اروپا که از دلیل نازی ها حمایت کرده بودند، همچنان به حمایت از آن ادامه دادند.

اسپانیا هنوز تحت سلطه فاشیست فرانسیسکو فرانکو بود و به صورت غیررسمی یک عضو از اتحاد محور محسوب می شد؛ بسیاری از نازی ها در آنجا پناهگاه امنی پیدا می کردند. سوئیس در طول جنگ بی طرف مانده بود، اما بسیاری از رهبران مهم به صراحت از آلمان حمایت می کردند. این افراد پس از جنگ در مقام های خود باقی ماندند و در موقعیتی برای کمک بودند. بانکداران سوئیسی به دلایل حریصانه یا همدلی، به نازی های سابق در جابجایی و پولشویی کمک کردند. کلیسای کاتولیک نیز به شدت یاری رسان بود، زیرا چندین مقام دینی بلندپایه (از جمله پاپ پیوس دوازدهم) به طور فعال در فرار نازی ها کمک کردند.

انگیزه مالی

برای نازی ها انگیزه مالی برای رفتن به آرژانتین وجود داشت و همچنین برای آرژانتین نیز به منظور پذیرش این افراد. بازرگانان ثروتمند آلمانی و آرژانتینی های از نسل آلمانی حاضر بودند هزینه نظارت بر فرار نازی ها را بپردازند. رهبران نازی میلیون ها دلار از یهودیانی که به قتل رسانده بودند دزدی کرده بودند و بخشی از این پول ها آن ها را به آرژانتین همراهی کرد. برخی از افسران و همکاران باهوش نازی متوجه خطر شدند و از سال 1943 شروع به ذخیره طلا، پول، اشیاء قیمتی، نقاشی و غیره کردند، معمولاً در سوئیس. آنت پاولیچ و گروه نزدیکانش چندین جعبه پر از طلا، جواهر و آثار هنری که از قربانیان یهودی و صربی خود دزدیده بودند، در اختیار داشتند که این موضوع به شدت به تسهیل عبور آن ها به آرژنتین کمک کرد. حتی آن ها به افسران بریتانیایی رشوه پرداختند تا اجازه عبورشان را از خطوط متفقین بدهند.

نقش نازی ها در "راه سوم" پرون

تا سال 1945، در حالی که متفقین آخرین بقایای محور را از میان برمی داشتند، مشخص بود که جنگ بزرگ بعدی میان آمریکا سرمایه دار و شوروی کمونیست خواهد بود. برخی، از جمله پرون و برخی مشاورانش، پیش بینی کردند که جنگ جهانی سوم به زودی در سال 1948 آغاز خواهد شد.

در این درگیری "حتمی" آینده، کشورهایی مانند آرژانتین می توانستند تعادل را به این طرف یا آن طرف جابجا کنند. پرون تصوری جز این نداشت که آرژانتین باید به عنوان یک عنصر دیپلماتیک مهم در این جنگ ظاهر شود و به یک ابرقدرت و رهبر نظم نوین جهانی تبدیل گردد. جنایتکاران جنگی نازی و همکارانشان قصابانی بودند که به شدت ضد کمونیست بودند. پرون معتقد بود که این مردان در درگیری "آینده دار" بین آمریکا و شوروی مفید خواهند بود. با گذشت زمان و ادامه جنگ سرد، این نازی ها در نهایت به عنوان دایناسورهای تشنه خون شناخته خواهند شد.

آمریکایی ها و بریتانیایی ها نمی خواستند آن ها را به کشورهای کمونیستی بسپارند

پس از جنگ، رژیم های کمونیستی در لهستان و یوگسلاوی ایجاد شدند و این کشورها درخواست استرداد بسیاری از جنایتکاران جنگی را از زندان های متفقین کردند. چند نفر از آن ها، مانند ژنرال ولادیمیر کرن از اوستاشه، در نهایت به وطن خود بازگشتند و محاکمه و اعدام شدند. بسیاری دیگر به جای آن به آرژانتین فرستاده شدند، زیرا متفقین reluctant بودند که آن ها را به رقبای کمونیستی جدید خود بسپارند که نتیجه محاکمات آن ها به طور حتمی به اعدام ختم می شد.

کلیسای کاتولیک همچنین به شدت از عدم استرداد این افراد حمایت کرد. متفقین نمی خواستند خودشان این مردان را محاکمه کنند (تنها 22 متهم در اولین محاکمه های معروف نورنبرگ محاکمه شدند؛ به طور کلی، 199 متهم محاکمه شدند که از این تعداد، 161 محکوم و 37 نفر به اعدام sentenced شدند) و نمی خواستند آن ها را به کشورهای کمونیستی که درخواست آن ها را داشتند، بفرستند، بنابراین به خطوط جابه جایی که آن ها را به صورت انبوه به آرژانتین می بردند، چشم پوشی کردند.

میراث نازی های آرژانتین

در نهایت، این نازی ها تأثیر چندانی بر آرژانتین نداشتند. آرژانتین تنها جایی در آمریکای جنوبی نبود که نازی ها و همکاران را پذیرفت، زیرا بسیاری از آن ها در نهایت به برزیل، شیلی، پاراگوئه و مناطق دیگر قاره راه پیدا کردند. بسیاری از نازی ها پس از سقوط دولت پرون در سال 1955 پخش شدند، زیرا از این می ترسیدند که دولت جدید، که به شدت مخالف پرون و تمام سیاست هایش بود، ممکن است آن ها را به اروپا بازگرداند.

بسیاری از نازی هایی که به آرژانتین رفتند، زندگی آرامی را سپری کردند و از عواقب ناشی از اینکه خیلی صریح یا قابل مشاهده باشند، می ترسیدند. این موضوع به خصوص پس از سال 1960 صادق بود، زمانی که آدولف آیشمن، معمار برنامه نسل کشی یهودیان، از خیابانی در بوئنوس آیرس توسط تیمی از مأموران موساد ربوده شد و به اسرائیل منتقل گردید، جایی که او محاکمه و اعدام شد. دیگر جنایتکاران جنگی مورد تعقیب به حدی محتاط بودند که پیدا نشدند: دکتر جوزف منgele در سال 1979 در برزیل غرق شد پس از اینکه دهه ها هدف یک تعقیب گسترده بود.

تاریخ 22 ژوئن 1961 در اورشلیم در یک غرفه شیشه ای محافظتی ایستاده است که توسط پلیس اسرائیلی احاطه شده است." width="1500" height="1240" loading="lazy" />

آدولف آیشمن، جنایتکار جنگی نازی، در دادگاه در تاریخ 22 ژوئن 1961 در اورشلیم در یک غرفه شیشه ای محافظتی ایستاده است که توسط پلیس اسرائیلی احاطه شده است.

با گذشت زمان، حضور این همه جنایتکار جنگ جهانی دوم به یک منبع شرمندگی برای آرژانتین تبدیل شد. تا دهه 1990، بیشتر این مردان سالخورده به طور علنی با نام های واقعی خود زندگی می کردند. تعدادی از آن ها در نهایت شناسایی و به اروپا برای محاکمه فرستاده شدند، مانند جوزف شوامبرگر و فرانز استنگل. دیگران، مانند دینکو شاکیچ و اریخ پریبکه، مصاحبه های ناپخته ای انجام دادند که توجه عموم را جلب کرد. هر دو نفر به کشورهای خود (به ترتیب به کرواسی و ایتالیا) استرداد، محاکمه و محکوم شدند.

در مورد باقی مانده نازی های آرژانتینی، اکثر آن ها به طور طبیعی در جامعه بزرگ آلمانی آرژانتین جا گرفتند و به اندازه کافی باهوش بودند که هرگز درباره گذشته خود صحبت نکنند. برخی از این مردان حتی از نظر مالی موفقیت های قابل توجهی کسب کردند، مانند هربرت کوله مان، یک فرمانده سابق جوانان هیتلر که به یک بازرگان برجسته تبدیل شد.