فمینیسم رادیکال به فلسفه ای اشاره دارد که بر ریشه های پدرسالاری و نابرابری میان مردان و زنان تأکید می کند، یا به عبارتی دیگر، بر سلطه اجتماعی مردان بر زنان. فمینیسم رادیکال پدرسالاری را عاملی می داند که حقوق، امتیازات و قدرت اجتماعی را عمدتاً بر اساس جنسیت تقسیم کرده و به این ترتیب، زنان را تحت فشار قرار می دهد و مردان را در موقعیت های امتیازی قرار می دهد.

این جریان فمینیستی به طور کلی با سازمان دهی های سیاسی و اجتماعی موجود مخالف است، زیرا این سازمان دهی ها به طور ذاتی با پدرسالاری مرتبط هستند. بنابراین، فمینیست های رادیکال معمولاً به اقدام سیاسی در چارچوب سیستم موجود بدبین هستند و بیشتر بر تغییرات فرهنگی که موجب تضعیف پدرسالاری و ساختارهای سلسله مراتبی مرتبط با آن می شوند، تمرکز می کنند.

چه چیزی آن را 'رادیکال' می کند؟

فمینیست های رادیکال معمولاً رویکردی شدیدتر (رادیکال به معنای "رفتن به ریشه") در مقایسه با سایر فمینیست ها دارند. هدف یک فمینیست رادیکال، از بین بردن پدرسالاری است به جای اینکه به ایجاد تغییرات در سیستم از طریق تغییرات قانونی بسنده کند. فمینیست های رادیکال همچنین از کاهش ستم به یک مسئله اقتصادی یا طبقاتی، به ویژه آنطور که فمینیسم سوسیالیستی یا مارکسیستی گاهی انجام می دهد، اجتناب می کنند.

فمینیسم رادیکال علیه پدرسالاری است، نه علیه مردان. یکسان سازی فمینیسم رادیکال با تنفر از مردان به این فرض منجر می شود که پدرسالاری و مردان از لحاظ فلسفی و سیاسی جدایی ناپذیرند. (با این حال، شاعر، روزنامه نگار و فعال رابین مورگان "تنفر از مردان" را به عنوان حق کلاس ستم دیده برای تنفر از کلاسی که آن ها را ستم می کند، دفاع کرده است.)

ریشه های فمینیسم رادیکال

فمینیسم رادیکال ریشه در جنبش های رادیکالی معاصر دارد. زنانی که در جنبش های ضد جنگ و چپ نو در دهه ۱۹۶۰ شرکت کردند، خود را از قدرت برابر مردان موجود در این جنبش ها محروم دیدند، با وجود اینکه ارزش های اساسی این جنبش ها بر توانمندسازی تأکید داشتند. بسیاری از این زنان به گروه های خاص فمینیستی تقسیم شدند، در حالی که هنوز بخش بسیاری از ایده ها و روش های رادیکال سیاسی اصلی خود را حفظ کردند. "فمینیسم رادیکال" اصطلاحی شد که برای توصیف لبه رادیکال تری از فمینیسم استفاده می شود.

فمینیسم رادیکال به خاطر استفاده از گروه های آگاهی بخش برای افزایش آگاهی از ستم بر زنان شهرت دارد. بعدها، فمینیست های رادیکال گاهی بر جنسیت نیز تأکید کردند، که شامل برخی از آن ها می شود که به لزبینیسم سیاسی رادیکال تمایل پیدا کردند.

برخی از فمینیست های کلیدی رادیکال شامل تی-گریس آتکینسون، سوزان براونمیلر، فیلیس چس لر، کوری ن گراد کولمن، ماری دالی، آندره دوورکین، شولامیت فایرستون، جرمن گریر، کارول هنیش، جیل جانستون، کاترین مک کینون، کیت میلیت، رابین مورگان، الن ویلیس و مونییک ویتیک بودند. گروه هایی که بخشی از بال اصلی فمینیسم رادیکال بودند شامل ردستوکینگ ها، زنان رادیکال نیویورک، اتحادیه آزادی زنان شیکاگو، خانه فمینیستی آن آربور، فمنیست ها، ویتچ، زنان رادیکال سیاتل و سل ۱۶ بودند. فمینیست های رادیکال در سال ۱۹۶۸ اعتراضاتی علیه مسابقه ملکه زیبایی آمریکا سازمان دهی کردند.

مسائل و استراتژی های کلیدی

مسائل مرکزی که فمینیست های رادیکال به آن پرداخته اند شامل:

• حقوق باروری برای زنان، شامل آزادی برای اتخاذ تصمیمات در مورد زایمان، سقط جنین، استفاده از کنترل زاد و ولد یا عقیم سازی
• ارزیابی و سپس شکستن نقش های جنسیتی سنتی در روابط خصوصی و همچنین در سیاست های عمومی
• درک پورنوگرافی به عنوان یک صنعت و عمل که به زنان آسیب می زند، هرچند برخی از فمینیست های رادیکال با این موضع مخالفت کردند
• درک تجاوز به عنوان ابراز قدرت پدرسالارانه، نه جستجوی جنس
• درک فحشا تحت پدرسالاری به عنوان ستم بر زنان، از لحاظ جنسی و اقتصادی
• انتقاد از مادری، ازدواج، خانواده هسته ای و جنسیت، و مطرح کردن این سؤال که چقدر از فرهنگ ما بر اساس فرضیات پدرسالارانه است
• انتقاد از دیگر نهادها، از جمله دولت و دین، به عنوان نهادهایی که به طور تاریخی در قدرت پدرسالارانه متمرکز شده اند

ابزارهایی که توسط گروه های زنان رادیکال استفاده می شود شامل گروه های آگاهی بخش، ارائه خدمات به طور فعال، سازمان دهی اعتراضات عمومی و برگزاری رویدادهای هنری و فرهنگی است. برنامه های مطالعات زنان در دانشگاه ها معمولاً توسط فمینیست های رادیکال و همچنین فمینیست های بیشتر لیبرال و سوسیالیستی حمایت می شوند.

برخی از فمینیست های رادیکال به ترویج یک نوع سیاسی لزبینیسم یا تجرد به عنوان جایگزین هایی برای سکس هتروسکشوال در یک فرهنگ پدرسالارانه پرداخته اند. در داخل جامعه فمینیستی رادیکال، در مورد هویت ترنس اختلاف نظر وجود دارد. برخی از فمینیست های رادیکال حقوق افراد ترنس را حمایت کرده و آن را یک مبارزه دیگر برای آزادی جنسیتی می دانند؛ برخی دیگر مخالف وجود افراد ترنس، به ویژه زنان ترنس هستند، زیرا آن ها زنان ترنس را به عنوان تجسم و ترویج هنجارهای جنسیتی پدرسالارانه می دانند.

گروه اخیر دیدگاه ها و خود را به عنوان فمینیسم رادیکال غیرترنس (TERF) شناسایی می کنند و با نام های غیررسمی "انتقاد از جنس" و "راد فم" شناخته می شوند.

به دلیل ارتباط با TERFها، بسیاری از فمینیست ها دیگر خود را به عنوان فمینیسم رادیکال شناسایی نمی کنند. هرچند برخی از دیدگاه های آن ها ممکن است با اصول اولیه فمینیسم رادیکال مشابه باشد، بسیاری از فمینیست ها دیگر با این اصطلاح ارتباطی ندارند زیرا به دنبال گنجاندن ترنس ها هستند. TERF تنها فمینیسم ترنس هراسانه نیست؛ این یک حرکت بین المللی ویرانگر است که اغلب مواضع فمینیستی خود را برای همکاری با کنسرواتیوها به خطر می اندازد و هدفش ایجاد خطر و از بین بردن افراد ترنس، به ویژه افراد ترنس زن است.

در سال ۲۰۲۰، یکی از سازمان های مشهور TERF در ایالات متحده با جمهوری خواهان داکوتای جنوبی همکاری کرد، با وجود اختلاف نظر در مورد سقط جنین، به منظور ممنوع کردن مداخلات پزشکی برای جوانان ترنس.

فمینیسم رادیکال در اوج خود پیشرو بود، اما این جنبش کمبود نگاه تقاطعی دارد، زیرا جنس را به عنوان مهم ترین محور ستم می بیند. مانند بسیاری از جنبش های فمینیستی پیش و پس از آن، این جنبش تحت سلطه زنان سفیدپوست قرار داشت و از منظر عدالت نژادی بی بهره بود.

از آن زمان که کیمبرل کرنشاو اصطلاح تقاطع گرایی را مطرح کرد و به نوشته ها و شیوه های زنان سیاه پوست قبل از او نام داد، فمینیسم به سمت حرکتی برای پایان دادن به همه ستم ها حرکت کرده است. فمینیست های بیشتری به فمینیسم تقاطع گرایی شناسایی می کنند.

نوشته های فمینیسم رادیکال

• ماری دالی. "کلیسا و جنس دوم: به سوی فلسفه آزادی زنان." ۱۹۶۸.
• ماری دالی. "جین/اکولوژی: فراأخلاق فمینیسم رادیکال." ۱۹۷۸.
• آلیس اچهلس و الن ویلیس. "جرأت بد بودن: فمینیسم رادیکال در آمریکا، ۱۹۶۷–۱۹۷۵." ۱۹۹۰.
• شولامیت فایرستون. "دیالکتیک جنس: موردی برای انقلاب فمینیستی." تجدید چاپ ۲۰۰۳.
• اف. مکی. "فمینیسم رادیکال: فعالیت فمینیستی در حرکت." ۲۰۱۵.
• کیت میلیت. "سیاست جنسی." ۱۹۷۰.
• دنیس تامپسون، "فمینیسم رادیکال امروز." ۲۰۰۱.
• نانسی ویتیئر. "نسل های فمینیستی: پایداری جنبش زنان رادیکال." ۱۹۹۵.

نقل قول هایی از فمینیست های رادیکال

"من برای اینکه زنان را از پشت جاروبرقی ها بیرون بیاورم مبارزه نکردم تا آن ها را به هیئت مدیره هوور برسانم." — جرمن گریر

"تمام مردان بعضی از زنان را بعضی از اوقات و برخی از مردان تمام زنان را تمام اوقات نفرت دارند." — جرمن گریر

"واقعیت این است که ما در یک جامعه به طور عمیق ضد زن زندگی می کنیم، یک 'تمدن' misogynistic که در آن مردان به طور جمعی زنان را قربانی می کنند و به عنوان تجسم های ترس های پارانویید خود به ما حمله می کنند، به عنوان دشمن. در این جامعه، این مردان هستند که تجاوز می کنند، انرژی زنان را تحلیل می برند و به زنان قدرت اقتصادی و سیاسی را انکار می کنند." — ماری دالی

"من احساس می کنم که 'تنفر از مردان' یک عمل سیاسی محترم و معتبر است، که ستم دیدگان حق دارند از کلاسی که آنها را ستم می کند، نفرت داشته باشند." — رابین مورگان

"در درازمدت، آزادی زنان البته مردان را نیز آزاد خواهد کرد—اما در کوتاه مدت، این برای مردان هزینه زیادی از امتیاز خواهد داشت، که هیچ کس به طور داوطلبانه یا آسان از آن می گذرد." — رابین مورگان

"فمینیست ها اغلب مورد پرسش قرار می گیرند که آیا پورنوگرافی موجب تجاوز می شود. واقعیت این است که تجاوز و فحشا پورنوگرافی را ایجاد کرده و همچنان موجب آن می شوند. به طور سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، جنسی و اقتصادی، تجاوز و فحشا پورنوگرافی را به وجود آورده اند؛ و پورنوگرافی برای ادامه وجودش به تجاوز و فحشا بر زنان متکی است." — آندره دوورکین