تاریخچه آبکاری به سال 1805 باز میگردد، زمانی که لوییجی بروناتلی، شیمیدان ایتالیایی، این فرآیند را ابداع کرد. او با استفاده از پیل ولتایی (Voltaic Pile) که توسط همکارش الساندرو ولتا در سال 1800 اختراع شده بود، به آبکاری طلا پرداخت. متاسفانه، ناپلئون بناپارت از کار بروناتلی استقبال نکرد و این امر باعث شد تا او از انتشار بیشتر یافتههای خود صرف نظر کند.
با این حال، لوییجی بروناتلی در مجله بلژیکی فیزیک و شیمی درباره آبکاری نوشت: "من اخیراً دو مدال نقرهای بزرگ را به طور کامل با استفاده از یک سیم فولادی که به قطب منفی یک پیل ولتایی متصل بود و غوطهور کردن متوالی آنها در محلول اشباع شده از آمونیورت طلا، آبکاری کردهام." این سند، گواهی بر پیشگامی او در این عرصه است.
نقش جان رایت در توسعه آبکاری
حدود چهل سال بعد، جان رایت از بیرمنگام انگلستان کشف کرد که سیانید پتاسیم یک الکترولیت مناسب برای آبکاری طلا و نقره است. به گفته Birmingham Jewellery Quarter، "این جان رایت، پزشک اهل بیرمنگام بود که برای اولین بار نشان داد میتوان با غوطهور کردن اشیاء در مخزنی از نقره محلول، و عبور دادن جریان الکتریکی از آن، اشیاء را آبکاری کرد."
خاندان الکینگتون و انحصار آبکاری
در همان زمان، مخترعان دیگری نیز به طور مشابه در این زمینه فعالیت میکردند. در سال 1840، چندین حق ثبت اختراع برای فرآیندهای آبکاری صادر شد. با این حال، پسرعم��ها هنری و جورج ریچارد الکینگتون، برای اولین بار فرآیند آبکاری را به نام خود ثبت کردند. شایان ذکر است که الکینگتونها، حق ثبت اختراع فرآیند جان رایت را خریداری کردند. به دلیل همین اختراع، الکینگتونها برای سالهای متمادی انحصار آبکاری را در اختیار داشتند، چرا که روشی ارزان برای آبکاری ابداع کرده بودند.
در سال 1857، پدیده جدیدی در جواهرات ارزانقیمت ظهور کرد: آبکاری. در این سال، برای اولین بار از فرآیند آبکاری در جواهرات بدلی استفاده شد.
این مقاله در سایت علمی
رایشمند منتشر شده است. خوشحال میشویم اگر
دیدگاه و نظر خود را درباره این موضوع با ما و دیگر خوانندگان در میان بگذارید.