ساعت ها ابزارهایی هستند که زمان را اندازه گیری و نمایش می دهند. انسان ها از هزاران سال پیش زمان را به روش های مختلفی اندازه گیری می کردند، از جمله پیگیری حرکات خورشید با استفاده از ساعت های آفتابی و همچنین استفاده از ساعت های آبی، ساعت های شمعی و ساعت های شنی.

سیستم زمان سنجی مدرن ما که بر اساس سیستم پایه ۶۰ ساخته شده، یعنی ساعتی که شامل ۶۰ دقیقه و ۶۰ ثانیه است، به حدود ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد در سومر باستان برمی گردد.

کلمه "ساعت" در زبان انگلیسی به جای کلمه قدیم انگلسی "داگمال" به معنای "اندازه گیری روز" به کار می رود. کلمه "ساعت" از کلمه فرانسوی "cloche" به معنی زنگ گرفته شده است که در حدود قرن چهاردهم به زبان انگلیسی وارد شد، زمانی که ساعت ها شروع به رایج شدن کردند.

در ادامه، یک تاریخچه مختصر از زمان سنجی آمده است. ادامه دهید تا درباره توسعه روش ها و دستگاه های مختلفی که برای ثبت زمان در طول سال ها اختراع شده اند، از جمله تکامل ساعت ها و ساعت های مچی، بیشتر بدانید.

زمان بندی برای تکامل زمان سنجی

اولین ساعت های مکانیکی در اروپا در حدود آغاز قرن چهاردهم اختراع شدند و تا اختراع ساعت پاندولی در سال ۱۶۵۶، دستگاه های استاندارد زمان سنجی محسوب می شدند. اجزای زیادی با گذشت زمان گرد هم آمدند تا به ما قطعات مدرن زمان سنجی امروز را بدهند. نگاهی به تکامل این اجزا و فرهنگ هایی که به توسعه آن ها کمک کردند، بیندازید.

ساعت های آفتابی و اوبلیسک ها

اوبلیسک های باستانی مصر، که در حدود ۳۵۰۰ سال قبل از میلاد ساخته شده اند، از نخستین ساعت های سایه ای هستند. قدیمی ترین ساعت آفتابی شناخته شده نیز از مصر است و به حدود ۱۵۰۰ سال قبل از میلاد برمی گردد. ساعت های آفتابی از ساعت های سایه ای منشأ گرفته اند که نخستین دستگاه های مورد استفاده برای اندازه گیری قسمت های یک روز بودند.

ساعت های آبی یونانی

یونی ها در حدود سال ۲۵۰ قبل از میلاد یک نمونه اولیه از ساعت زنگ دار را اختراع کردند. آن ها یک ساعت آبی به نام "کلیپسیدرا" ساخته بودند که در آن، آب های بالا رونده زمان را نگه می داشتند و در نهایت با برخورد به یک پرنده مکانیکی زنگ هشدار را به صدا درمی آورد.

کلیپسیدراها از ساعت های آفتابی مفیدتر بودند، چرا که می توانستند در فضاهای داخلی، در شب و همچنین زمانی که آسمان ابری بود، مورد استفاده قرار گیرند، هرچند که به اندازه کافی دقیق نبودند. ساعت های آبی یونانی در حدود ۳۲۵ سال قبل از میلاد دقیق تر شدند و به گونه ای تنظیم شدند که دارای صفحه ای با عقربه ساعت باشند که خواندن ساعت را دقیق تر و راحت تر می کرد.

ساعت های شمعی

اولین اشاره به ساعت های شمعی از یک شعر چینی که در سال ۵۲۰ میلادی نوشته شده است به دست آمده است. طبق این شعر، شمع های اندازه گیری شده که با نرخ مشخصی می سوزند، وسیله ای برای تعیین زمان در شب بودند. شمع های مشابهی نیز در ژاپن تا اوایل قرن دهم استفاده می شدند.

ساعت شنی

ساعت های شنی نخستین دستگاه های اندازه گیری زمان قابل اعتماد، قابل استفاده مجدد، نسبتاً دقیق و به راحتی ساخته شده بودند. از قرن پانزدهم به بعد، ساعت های شنی عمدتاً برای تعیین زمان در دریا استفاده می شدند. یک ساعت شنی شامل دو حباب شیشه ای است که به صورت عمودی توسط یک گردن باریک به هم متصل شده اند و به یک ریختن تنظیم شده از ماده، معمولاً شن، از حباب بالایی به حباب پایینی اجازه می دهد. ساعت های شنی هنوز هم استفاده می شوند و همچنین برای استفاده در کلیساها، صنعت و آشپزی مورد استفاده قرار گرفتند.

ساعت های صومعه و برج های ساعت

زندگی کلیسایی و به ویژه فراخوانی راهبان به نماز، دستگاه های زمان سنجی را به یک نیاز در زندگی روزمره تبدیل کرد. اولین سازندگان ساعت های قرون وسطایی در اروپا، راهب های مسیحی بودند. نخستین ساعت ثبت شده توسط پاپ آینده سیلوستر دوم در حدود سال ۹۹۶ ساخته شد. راهب های بعدی ساعت ها و برج های ساعتی بسیار پیشرفته تری ساختند. پیتر لایت فوت، یک راهب قرن چهاردهم از گلاستونبری، یکی از قدیمی ترین ساعت های موجود را ساخت که هنوز هم در موزه علم لندن استفاده می شود.

ساعت مچی

در سال ۱۵۰۴، نخستین زمان سنج قابل حمل در شهر نورنبرگ آلمان توسط پیتر هینلین اختراع شد. این ساعت چندان دقیق نبود.

نخستین فردی که واقعاً ساعت را بر روی مچ خود می پوشید، ریاضی دان و فیلسوف فرانسوی، بلیز پاسکال (۱۶۲۳-۱۶۶۲) بود. او با یک تکه نخ، ساعت جیبی اش را به مچ خود وصل کرد.

عقربه دقیقه

در سال ۱۵۷۷، یوست بورگی عقربه دقیقه را اختراع کرد. اختراع بورگی بخشی از ساعتی بود که برای تیکو براخه، یک ستاره شناس که به یک ساعت دقیق برای رصد ستاره ها نیاز داشت، ساخته شده بود.

ساعت پاندولی

در سال ۱۶۵۶، ساعت پاندولی توسط کریستین هایگنس اختراع شد و ساعات را دقیق تر کرد.

ساعت زنگ دار مکانیکی

نخستین ساعت زنگ دار مکانیکی در سال ۱۷۸۷ توسط لِوی هچینز آمریکایی از کنکورد، نیوهمپشایر اختراع شد. با این حال، زنگ هشدار ساعت او فقط می توانست در ساعت ۴ صبح زنگ بزند.

در سال ۱۸۷۶، یک ساعت زنگ دار مکانیکی با قابلیت تنظیم برای هر زمان ثبت اختراع شد (شماره ۱۸۳,۷۲۵) توسط ست ای. توماس.

زمان استاندارد

سر سنفورد فلیمیگ در سال ۱۸۷۸ زمان استاندارد را اختراع کرد. زمان استاندارد به همگام سازی ساعت ها در یک منطقه جغرافیایی با یک استاندارد زمانی واحد اشاره دارد. این نیاز زمانی به وجود آمد که پیش بینی وضعیت آب و هوا و سفرهای ریلی اهمیت بیشتری یافت. در قرن بیستم، مناطق جغرافیایی به طور مساوی به مناطق زمانی تقسیم شدند.

ساعت کوارتز

در سال ۱۹۲۷، وارن ماریسون، یک مهندس مخابرات متولد کانادا، در حال جستجوی معیارهای فرکانس قابل اعتماد در آزمایشگاه های بل تلفن بود. او نخستین ساعت کوارتز را توسعه داد که ساعتی بسیار دقیق بر اساس ارتعاشات منظم یک بلور کوارتز در یک مدار الکتریکی بود.

بیگ بن

در سال ۱۹۰۸، شرکت ساعت سازی وست کلاکس برای ساعت زنگ دار بیگ بن در لندن پتنتی صادر کرد. ویژگی برجسته این ساعت زنگ پشتی است که به طور کامل بدنه داخلی ساعت را در بر می گیرد و بخشی جدایی ناپذیر از casing است. زنگ پشتی صدای بلندی تولید می کند.

ساعت های باتری دار

شرکت ساعت سازی وارن در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد و نوع جدیدی از ساعت های مبتنی بر باتری تولید کرد. قبل از آن، ساعت ها یا با فنر کوک می شدند یا با وزنه ها کار می کردند.

ساعت خودکار

مخترع سوئیسی جان هارود در سال ۱۹۲۳ نخستین ساعت خودکار را توسعه داد.