تیمی از ستارهشناسان به سرپرستی توموهارو اوکا، استاد دانشگاه کهیو در ژاپن، موفق به شناسایی تودهی ابری مبهمی موسوم به CO-0.40-0.22 شدهاند که تنها ۲۰۰ سال نوری با مرکز کهکشان راه شیری فاصله دارد. اما چیزی که این توده را غیر عادی جلوه می دهد، پراکندگی سرعت گستردهی آن بواسطهی برخورداری از گازهایی با این ویژگی است. تیم یاد شده این توده را با استفاده از دو رادیوتلسکوپ Nobeyama 45-m در ژاپن و تلسکوپ ASTE در شیلی و زیر نظر رصدخانهی ملی ژاپن یافته است.
گاهی نامهای جذاب و ترسناکی که برای موجودات ماقبلتاریخانتخاب میشوند، قربانی دقتهای علمی میشوند. یکی از این موارد، دائودون (Daeodon) است. این جانور غولپیکر پستاندار، که قبلاً به نام دینوهیوس (Dinohyus) به معنای "خوک وحشتناک" شناخته میشد، حالا به نام قدیمیتر خود بازگشته است؛ نامی که شاید به اندازه نام قبلی رعبآور نباشد. اما دائودون چه موجودی بود و چرا به این نامها معروف شده است؟
یک کهکشان دوردست که در فاصلهای حدود ۵۵۵ میلیون سال نوری از سیارهی ما فاصله دارد، از مدتها پیش دانشمندان را به علت تغییرات خود در میزان روشنایی درخشش خود به خود جذب کرده است. اما روند تاریک شدن اخیری که در آن کهکشان مشاهده شده، نشان میدهد که رویداد عجیب و غیرمعمولی در کهکشان مارکاریان ۱۰۱۸ (Markarian 1018) در حال رخ دادن است.
در دنیای پلیمرها، دو دسته اصلی وجود دارد: ترموپلاستیکها و ترموستها. ترموپلاستیکها، با قابلیت تغییر شکل مجدد با حرارت، راه را برای بازیافت آسانتر هموار میکنند. در مقابل، رزینهای ترموست پس از سخت شدن، پیوندهای قوی ایجاد میکنند و به دلیل قیمت پایین مواد اولیه، مقرونبهصرفهتر هستند. اما نکته قابل توجه اینجاست که کامپوزیتهای ترموست، بر خلاف ترموپلاستیکها، به دلیل عدم امکان تغییر شکل پس از سخت شدن، بازیافت دشوارتری دارند.