این کهکشان کاملا تاریک است و به همین دلیل برای دهه‌ها از نظرها به دور مانده است. در حال حاضر تیم پژوهشی که پشت این کشف جالب قرار دارند، پی برده‌اند که چرا این کهکشان با داشتن چنین کمبود ستاره‌ای، از هم متلاشی نمی‌شود. نکته‌ی کلیدی این است که ۹۹.۹۹ درصد این کهکشان از ماده‌ی تاریک ساخته شده است.
 

غارها خانه بسیاری از جانوران هستند. بعضی از جانوران فقط در غارها زندگی می كنند. آنها troglobites (به معنی اقامت كنندگان در غار) نامیده می شوند. این جانوران با زندگی در تاریكی تطبیق پیدا كرده اند (اغلب آنها بی رنگ هستند و بسیاری از آنها نمی توانند ببینند) و نمی توانند در خارج از غار به زندگیشان ادامه دهند. نمونه های این جانوران کور عبارتند از: سمندر كور تكزاس، كرم های پهن كور، میگوی بی چشم، ماهی بی چشم، سوسك های غار، ماهی خاردار کور و بعضی از سخت پوستان.

در فاصله‌‌ی ۳۰۰ سال نوری زمین، ستاره‌ای به اسم HIP68468 قرار دارد؛ این ستاره شباهت زیادی به خورشید دارد و می‌تواند آینده‌ی خورشید را به نمایش بگذارد. تیمی از ستاره‌شناس‌ها که چندین سال است در حال پایش این ستاره هستند، در مطالعه‌ی جدید خود، اعلام کردند ستاره‌ی یادشده در گذشته سیاره‌های مجاور خود را بلعیده است. آنچه سبب نتیجه‌گیری اخیر آن‌ها شده است، مقدار لیتیوم موجود در ستاره‌ی HIP68468 است؛ مقدار این فلز ۴ برابر چیزی است که از ستاره‌‌ای به قدمت ۶ میلیارد سال می‌توان انتظار داشت. از آنجا که ستاره‌ها معمولا لیتیوم خود را می‌سوزانند، از این‌رو مقدار مازاد این عنصر در ستاره‌ی یاد‌شده در کنار وجود فلزات مقاوم در برابر حرارتی که به‌طور معمول در سیاره‌های سنگی یافت می‌شوند، تنها از طریق بلعیده‌شدن سیاره‌ها توسط این ستاره قابل توجیه هستند.