برای سال‌ها، فیزیکدانان تلاش کرده‌اند تا ماهیت انرژی تاریک را توضیح دهند. این انرژی در واقع به اثر مرموزی اطلاق می‌شود که می‌تواند فضا را سریعتر گسترش دهد. اما سریع‌تر از چه چیزی؟ باید بگوییم سریع‌تر از آن مقداری که نیروی گرانش موجود در جهان بتواند همه‌ی کاینات را در خود ببلعد. اما از سوی دیگر، علم فیزیک همیشه لزوما در مورد دانستن ماهیت پدیده‌ها و اشیاء نیست. در بسیاری از موارد نیز باید به چرایی رخ دادن پدیده‌ها پاسخ دهیم.

 در مقاله‌ای که اخیرا منتشر شده، گروهی از فیزیکدانان این سوال اساسی را در مورد انرژی تاریک مطرح کرده‌اند و نیز پی برده‌اند که در برخی موارد، ممکن است این انرژی باعث پیش رفتن زمان به سمت جلو شود.

کیتی بومن (Katie Bouman) فارغ‌التحصیل دانشگاه MIT است که به تازگی به همراه تیم تحقیقاتی‌اش توانسته الگوریتمی ابداع کند که می‌تواند تصویری واقعی از یک سیاه‌چاله را نشان دهد. تمامی تصاویری که تا کنون از سیاه‌چاله‌ها منتشر شده‌اند (مانند تصویر این مطلب)، طراحی‌های هنری هستند که آن چیزی را نشان می‌دهند که افراد در مورد این پدیده‌های نجومی تصور می‌کنند.

برای به تصویر کشیدن یکی از سیاه‌چاله‌های غول‌پیگری که در مرکز کهکشان ما قرار دارد، به یک تلسکوپ نیاز داریم که قطر لنز آن برابر با قطر سیاره‌ی زمین است. به طور حتم، ساخت چنین تلسکوپی ممکن نیست.

گوئندولین ایدی فیزیکدانی است که زمینه‌ی مطالعاتی‌اش محاسبه‌ی جرم کل کهکشان است.

قطعا وظیفه‌ی ایدی بسیار دشوار است، اما بر اساس آخرین تخمین‌های این دانشمند، ما در حال حاضر  مقدار جدیدی را برای جرم کهکشان راه شیری در اختیار داریم؛ یک عدد بسیار بزرگ. بر اساس محاسبات ایدی، کهکشان راه شیری جرمی برابر با جرم خورشیدی دارد. به عبارت دیگر جرم کهکشان راه شیری ۷۰۰ میلیارد برابر جرم خورشید است و به گفته‌ی ایدی، کهکشان ما حتی بزرگترین کهکشان جهان هستی نیست.

ناسا به عنوان بزرگ‌ترین سازمان فضایی جهان، پروژه‌های متعددی برای ارسال افراد به کره‌ی مریخ دارد. به منظور انجام چنین پروژه‌هایی، این سازمان باید بتواند شرایط جوی و آب و هوایی مناطق فرود افراد را پیش‌بینی کند تا از وقوع حوادث ناخواسته جلوگیری شود. این سازمان یک قدم به پیش‌بینی شرایط آب و هوایی نزدیک‌تر شده است و توانسته ساختار مناطق طوفانی این سیاره را ترسیم کند.

برای نخستین بار، دانشمندان مولکول آلی پیچیده‌‌ای از نوع مولکول کایرال در فضای میان‌ستاره‌ای شناسایی کرده‌اند، این اکتشاف تا حد زیادی می‌تواند درک ما را از چگونگی پیدایش حیات بر روی زمین و شاید حتی دورنمای تکامل حیات در نقاط دیگر از کهکشان، بهبود دهد.

مولکول مورد بحث، اکسید پروپیلن، در یک توده ابر گازی غول پیکر به نام Sagittarius B2، واقع در فاصله‌ی حدود ۳۹۰ سال نوری از مرکز کهکشان راه شیری، شناسایی شده است. جرم توده ابر Sagittarius B2  در حدود ۳ میلیون برابر جرم خورشید است و در حال حاضر ما می‌دانیم که این توده‌ی بزرگ حاوی مولکول کایرال در میان خود است، چیزی که پیش از این هرگز در خارج از منظومه‌ی شمسی مشاهده نشده بود.