هریت کویمبی، پیشگام هوانوردی زنان در آمریکا، در سال 1875 در میشیگان متولد شد و در یک مزرعه بزرگ شد. در سال 1887 به همراه خانواده‌اش به کالیفرنیا نقل مکان کرد. او بعدها ادعا کرد که در اول ماه مه 1884 در آرویو گرانده، کالیفرنیا، به دنیا آمده و والدین ثروتمندی داشته است.

اگرچه در سرشماری سال 1900 سان فرانسیسکو، نام هریت کویمبی به عنوان یک بازیگر ثبت شده است، اما هیچ مدرکی دال بر فعالیت‌های بازیگری او یافت نشده است. با این حال، او برای چندین نشریه در سان فرانسیسکو به عنوان نویسنده فعالیت می‌کرد. این دوران، آغاز ماجراجویی‌های این زن پیشگام بود؛ ماجراجویی‌هایی که او را به اولین زن خلبان دارای مجوز در ایالات متحده و نخستین زنی تبدیل کرد که به تنهایی از کانال مانش عبور می‌کند. هریت کویمبی، نه تنها یک خلبان ماهر، بلکه یک روزنامه‌نگار و نویسنده با استعداد نیز بود.

هریت کویمبی در یک نگاه: حقایقی خواندنی

• شهرت: اولین زن دارای مجوز خلبانی در ایالات متحده آمریکا؛ اولین زنی که به تنهایی از کانال مانش پرواز کرد.
• حرفه: خلبان، روزنامه‌نگار، بازیگر، فیلمنامه‌نویس
• تاریخ تولد و فوت: 11 مه 1875 - 1 ژوئیه 1912
• لقب: بانوی اول آسمان آمریکا

دوران روزنامه‌نگاری در نیویورک

هریت کویمبی در سال 1903 به نیویورک نقل مکان کرد تا در هفته‌نامه‌ی مصور لسلی، یک مجله‌ی محبوب ویژه زنان، مشغول به کار شود. او در این مجله به عنوان منتقد تئاتر، به نوشتن نقد و بررسی نمایش‌ها، سیرک، کمدین‌ها و حتی پدیده‌ی نوظهور آن زمان، تصاویر متحرک (فیلم) می‌پرداخت.

کویمبی علاوه بر این، به عنوان یک فوتوژورنالیست (عکاس خبری) نیز برای لسلی فعالیت می‌کرد و به کشورهای اروپایی، مکزیک، کوبا و مصر سفر می‌کرد. او همچنین مقالاتی در زمینه‌ی مشاوره می‌نوشت، از جمله مقالاتی که به زنان در مورد مشاغلشان، تعمیرات خودرو و نکات خانه‌داری توصیه می‌کرد. فعالیت‌های کویمبی در این مجله، او را به یک چهره‌ی شناخته شده در میان زنان نیویورکی تبدیل کرد و زمینه‌ساز ورود او به دنیای هوانوردی شد.

فیلمنامه‌نویس / زن مستقل

در همین سال‌ها، هریت کویمبی با دی. دبلیو. گریفیت، فیلمساز پیشگام، آشنا شد و برای او هفت فیلمنامه نوشت. این همکاری، نشان از جایگاه او در عرصه‌ی هنر و سینما داشت.

هریت کویمبی، تجسمی از زن مستقل زمان خود بود؛ او به تنهایی زندگی می‌کرد، شغلی داشت، خودش رانندگی می‌کرد و حتی سیگار می‌کشید - حتی قبل از ماموریت سرنوشت‌ساز روزنامه‌نگاری خود در سال 1910. او با اتکا به خود و شکستن هنجارهای جامعه، الگویی برای زنان دیگر بود.

آشنایی هریت کویمبی با دنیای پرواز

در اکتبر 1910، هریت کویمبی برای نوشتن یک گزارش به مسابقات بین‌المللی هوانوردی پارک بلمونت رفت. در آنجا بود که "ویروس پرواز" به جانش افتاد و شیفته‌ی آسمان شد. او با ماتیلد مویزان و برادرش، جان مویزان، دوست شد. جان و برادرش آلفرد، یک مدرسه پرواز را اداره می‌کردند و هریت کویمبی و ماتیلد مویزان در آنجا شروع به یادگیری پرواز کردند (البته ماتیلد پیش از آن هم تجربه‌ی پرواز داشت).

آنها حتی پس از کشته شدن جان در یک حادثه هوایی، به درس‌های خود ادامه دادند. مطبوعات از آموزش‌های هریت کویمبی باخبر شدند - شاید خود او این خبر را درز داده بود - و شروع به پوشش پیشرفت او به عنوان یک خبر جالب کردند. خود هریت نیز شروع به نوشتن درباره پرواز برای مجله لسلی کرد. این اتفاق، نقطه‌ی عطفی در زندگی او بود و سرنوشت او را برای همیشه با آسمان پیوند زد.

نخستین زن آمریکایی دارای گواهینامه خلبانی

در تاریخ 1 اوت 1911، هریت کویمبی با موفقیت در آزمون خلبانی شرکت کرد و گواهینامه شماره 37 خود را از باشگاه هوانوردی آمریکا، که بخشی از فدراسیون بین‌المللی هوانوردی بود و گواهینامه‌های بین‌المللی خلبانی را صادر می‌کرد، دریافت نمود. به این ترتیب، کویمبی دومین زن در جهان بود که موفق به دریافت گواهینامه خلبانی می‌شد؛ پیش از او، بارونس دو لا روش در فرانسه این افتخار را کسب کرده بود. ماتیلد مویزان نیز پس از کویمبی، دومین زنی بود که در ایالات متحده آمریکا گواهینامه خلبانی دریافت کرد. این رویداد، گام مهمی در تاریخ هوانوردی زنان به شمار می‌رفت و راه را برای حضور پررنگ‌تر زنان در این عرصه هموار کرد.

آغاز دوران پرواز

هریت کویمبی بلافاصله پس از دریافت گواهینامه خلبانی خود، به عنوان یک خلبان نمایشی، تورهایی را در ایالات متحده و مکزیک آغاز کرد. او با مهارت و شجاعت خود، تماشاگران را به وجد می‌آورد و الهام‌بخش بسیاری از زنان بود.

هریت کویمبی، لباس پرواز خود را با ساتن پشمی به رنگ آلویی و یک کلاه شال‌دار از همان جنس طراحی کرد. در آن زمان، بیشتر خلبانان زن از نسخه‌های اقتباس شده از لباس مردانه استفاده می‌کردند. طراحی منحصربه‌فرد کویمبی، نه تنها ظاهری شیک و آراسته به او می‌بخشید، بلکه نشان‌دهنده‌ی استقلال و سلیقه‌ی شخصی او نیز بود. او با این کار، استانداردهای جدیدی را در دنیای هوانوردی زنان تعریف کرد.

هریت کویمبی و کانال مانش

در اواخر سال 1911، هریت کویمبی تصمیم گرفت اولین زنی باشد که از کانال مانش پرواز می‌کند. با این حال، یک زن دیگر زودتر از او به این هدف رسید: دوشیزه ترهاوک-دیویس به عنوان مسافر از کانال عبور کرد.

رکورد "اولین خلبان زن" برای کویمبی باقی ماند، اما او می‌ترسید که شخص دیگری زودتر از او این رکورد را بشکند. بنابراین، او مخفیانه در مارس 1912 به انگلستان سفر کرد و یک هواپیمای تک‌باره 50 اسب بخاری را از لوئی بلریو، که اولین فردی بود که در سال 1909 از کانال عبور کرده بود، قرض گرفت.

در 16 آوریل 1912، هریت کویمبی تقریباً همان مسیری را پرواز کرد که بلریو طی کرده بود - اما به صورت معکوس. او در سپیده دم از دوور برخاست. آسمان ابری او را مجبور کرد تا صرفاً برای موقعیت‌یابی به قطب‌نما تکیه کند.

تقریباً پس از یک ساعت، او در نزدیکی کاله در فرانسه، در سی مایلی از محل فرود برنامه‌ریزی شده، فرود آمد و به اولین زنی تبدیل شد که به تنهایی از کانال مانش پرواز می‌کند. این دستاورد، نام او را در تاریخ هوانوردی جاودانه کرد.

از آنجا که چند روز قبل از آن، کشتی تایتانیک غرق شده بود، پوشش خبری رکورد هریت کویمبی در ایالات متحده و بریتانیا اندک بود و در اعماق صفحات روزنامه‌ها دفن شد. این حادثه تلخ، سایه‌ای بر این موفقیت بزرگ انداخت.

هریت کویمبی در بندر بوستون: یک پایان غم‌انگیز

هریت کویمبی به پروازهای نمایشی بازگشت. در 1 ژوئیه 1912، او موافقت کرده بود که در سومین دوره مسابقات سالانه هوانوردی بوستون پرواز کند. او به همراه ویلیام ویلارد، سازمان‌دهنده این رویداد، به عنوان مسافر، به پرواز درآمد و دور فانوس دریایی بوستون چرخید.

ناگهان، در مقابل چشمان صدها تماشاگر، هواپیمای دو سرنشینه که در ارتفاع 1500 پایی پرواز می‌کرد، تکان شدیدی خورد. ویلارد به بیرون پرتاب شد و در گل‌ولای پایین سقوط کرد و جان باخت. لحظاتی بعد، هریت کویمبی نیز از هواپیما سقوط کرد و کشته شد. هواپیما در گل فرود آمد، واژگون شد و به شدت آسیب دید.

بلانش استوارت اسکات، یکی دیگر از خلبانان زن (اما کسی که هرگز گواهینامه خلبانی دریافت نکرد)، شاهد این حادثه از هواپیمای خود در هوا بود.

نظریه‌ها در مورد علت این حادثه متفاوت است:

1. کابل‌ها در هواپیما گیر کرده و باعث تکان خوردن آن شده‌اند.
2. ویلارد ناگهان وزن خود را جابجا کرده و هواپیما را از تعادل خارج کرده است.
3. ویلارد و کویمبی کمربند ایمنی خود را نبسته بودند.

هریت کویمبی در گورستان وودلان در نیویورک دفن شد و سپس به گورستان کنیسکو در والهالا، نیویورک منتقل شد. مرگ نابهنگام او، پایان غم‌انگیزی برای یک زندگی پرماجرا بود.

میراث هریت کویمبی

اگرچه دوران فعالیت هریت کویمبی به عنوان خلبان تنها 11 ماه به طول انجامید، اما او همچنان یک قهرمان و الگویی برای نسل‌های آینده بود - حتی الهام‌بخش آملیا ارهارت. شجاعت و پشتکار او، راه را برای حضور زنان در عرصه‌های مختلف هموار کرد.

هریت کویمبی در سال 1991 بر روی یک تمبر پستی هوایی 50 سنتی به تصویر کشیده شد. این اقدام، ادای احترامی به نقش او در تاریخ هوانوردی آمریکا بود و نام او را برای همیشه زنده نگه داشت.