همه اتمهای بریلیم دارای چهار پروتون هستند، اما تعداد نوترونهای آنها میتواند بین یک تا ده متغیر باشد. تا کنون ده ایزوتوپ مختلف از بریلیم شناسایی شدهاند که از Be-5 تا Be-14 را شامل میشوند. هر ایزوتوپ بریلیم، رفتارهای هستهای و خواص منحصربهفردی دارد. بسیاری از ایزوتوپهای بریلیم بسته به انرژی هسته و عدد کوانتومی تکانه زاویهای کل خود، مسیرهای واپاشی متعددی دارند.
جدول ایزوتوپهای بریلیم: نیمهعمر و نوع واپاشی
جدول زیر فهرستی از ایزوتوپهای شناختهشده بریلیم، نیمهعمر آنها و نوع واپاشی رادیواکتیو را نشان میدهد. اولین ورودی مربوط به هستهای است که j=۰ یا پایدارترین ایزوتوپ است. ایزوتوپهایی که طرحهای واپاشی متعددی دارند با یک محدوده از مقادیر نیمهعمر بین کوتاهترین و طولانیترین نیمهعمر برای آن نوع واپاشی نشان داده میشوند.
توضیحات انواع واپاشی
- α: واپاشی آلفا
- β-: واپاشی بتا منفی
- D: پرتاب دوتریوم یا هسته هیدروژن-2
- EC: تسخیر الکترون
- 3He: پرتاب هسته هلیوم-3
- IT: انتقال ایزومری
- n: انتشار نوترون
- p: انتشار پروتون
منابع ایزوتوپهای بریلیم: از دل ستارگان تا جو زمین
بریلیم در قلب ستارگان شکل میگیرد، اما ایزوتوپهای رادیواکتیو آن عمر کوتاهی دارند. بریلیم اولیه (Primordial beryllium) به طور کامل از ایزوتوپ پایدار بریلیم-9 تشکیل شده است. بریلیم یک عنصر تکنوکلئیدی و تکایزوتوپی است، به این معنی که به طور طبیعی تنها در یک فرم ایزوتوپی پایدار وجود دارد. ایزوتوپ بریلیم-10، در اثر برخورد پرتوهای کیهانی با اتمهای اکسیژن موجود در جو زمین تولید میشود. این فرایند، که به عنوان "اسپالاسیون پرتو کیهانی" شناخته میشود، باعث شکسته شدن هسته اکسیژن و تولید بریلیم-10 میگردد.
این مقاله در سایت علمی
رایشمند منتشر شده است. خوشحال میشویم اگر
دیدگاه و نظر خود را درباره این موضوع با ما و دیگر خوانندگان در میان بگذارید.