داستان نویس مشهور، آیسوپ، جیرجیرک را به عنوان موجودی بی فایده توصیف کرده است که روزهای تابستان خود را سرگرم می کند بدون اینکه به آینده فکر کند، اما در دنیای واقعی، تخریب هایی که جیرجیرک ها بر روی کشاورزی و دامداری به وجود می آورند، بسیار فراتر از یک داستان ساده است. اگرچه جیرجیرک ها بسیار رایج هستند، این موجودات تابستانی بیشتر از آنچه به نظر می رسند، شگفت انگیز هستند. در اینجا لیستی از ۱۰ واقعیت جالب درباره جیرجیرک ها آمده است.

۱. جیرجیرک ها و ملخ ها یکی هستند

وقتی که به جیرجیرک ها فکر می کنیم، اکثر مردم به یاد خاطرات خوش کودکی از تلاش برای گرفتن این حشرات پرشور در مراتع یا حیاط ها می افتند. اما وقتی از ملخ ها صحبت می شود، تصاویری از طاعون های تاریخی که ویرانی بر محصولات زراعی می بارد و هر گیاهی را که در دید است می خورد، به ذهن می آید.

حقیقت این است که جیرجیرک ها و ملخ ها از یک رده حشرات هستند. در حالی که برخی گونه ها به عنوان جیرجیرک و برخی دیگر به عنوان ملخ شناخته می شوند، هر دو موجود متعلق به رده Orthoptera با شاخک های کوتاه هستند. علف خورهای پرشور با شاخک های کوتاه تر در زیردسته Caelifera گروه بندی می شوند، در حالی که اقوام شاخک دار بلندتر (کرک ها و کاتیدیدها) به زیردسته Ensifera تعلق دارند.

۲. جیرجیرک ها گوش هایی در شکم دارند

یکی از شگفت انگیزترین واقعیت های جیرجیرک این است که اندام های شنوایی آن ها نه در سر، بلکه در شکمشان قرار دارد. یک جفت غشا که در پاسخ به امواج صوتی لرزش می کنند، در هر طرف اولین بخش شکمی زیر بال ها قرار دارد. این پرده ساده (که به آن اندام تمپان می گویند) به جیرجیرک این امکان را می دهد که آوازهای هم نوعانش را بشنود.

۳. جیرجیرک ها نمی توانند خوب از نظر میزان صدا را تشخیص دهند

مانند بیشتر حشرات، اندام های شنوایی جیرجیرک ها ساختارهای ساده ای دارند. اگرچه آن ها می توانند صداها را بشنوند و تفاوت های شدت و ریتم را تشخیص دهند، اما نمی توانند میزان صدا را تشخیص دهند. آواز جیرجیرک های نر به ویژه خوش صدا نیست که این از نظر ماده ها خوب است، زیرا آن ها اهمیتی به توانایی آوازخوانی نرها نمی دهند. هر گونه جیرجیرک یک ریتم خاص تولید می کند که آوازش را از دیگر گونه ها متمایز می کند و به نرها و ماده های یک گونه خاص امکان می دهد تا یکدیگر را پیدا کنند.

۴. جیرجیرک ها با ساییدن یا ترق تروق کردن موسیقی تولید می کنند

اگر با این اصطلاحات آشنا نیستید، نگران نباشید؛ این کار خیلی پیچیده نیست. بیشتر جیرجیرک ها با ساییدن پای های عقبی خود بر بال های جلویی خود به صداهای ویژه ای می رسند. لبه های مخصوصی که در داخل پای عقبی قرار دارند شبیه به یک وسیله ضربی عمل می کنند زمانی که با لبه ضخیم بال تماس می گیرند. جیرجیرک های بال دار عملیات ترق تروق را هنگام پرواز انجام می دهند.

۵. جیرجیرک ها خود را به هوا پرتاب می کنند

اگر هرگز سعی کرده اید جیرجیرک را بگیرید، می دانید که آن ها برای فرار از خطر چقدر می توانند بپرند. اگر انسان ها می توانستند مثل جیرجیرک ها بپرند، به راحتی می توانستیم به طول یک زمین فوتبال بجهیم. این حشرات چگونه اینقدر دور می پرند؟ این همه به پاهای عقبی بزرگ آن ها برمی گردد؛ پاهای عقبی جیرجیرک مانند کاتاپولت های کوچک عمل می کنند. برای آماده شدن برای یک پرش، جیرجیرک عضلات فلکسی خود را به آرامی منقبض می کند و پاهای عقبی خود را در مفصل زانو خم می کند. یک قطعه خاص از پوست در زانو مانند یک فنر عمل می کند و تمام انرژی بالقوه را ذخیره می کند. سپس جیرجیرک عضلات پا را رها می کند تا فنر انرژی خود را آزاد کند و موجود را به هوا پرتاب کند.

۶. جیرجیرک ها می توانند پرواز کنند

بیشتر افراد می دانند که جیرجیرک ها پاهای پرش قدرتمندی دارند، اما آن ها همچنین بال هایی دارند که کمتر شناخته شده است. آن ها از توانایی پرش خود برای افزایش بلندی به هوا استفاده می کنند، اما بیشتر آن ها پرنده های قوی هستند و به خوبی از بال های خود برای فرار از شکارچیان استفاده می کنند.

۷. جیرجیرک ها می توانند محصولات غذایی را ویران کنند

یک جیرجیرک تنها نمی تواند آسیب زیادی وارد کند، هر چند که روزانه حدود نیمی از وزن بدنش را از گیاهان می خورد—اما وقتی ملخ ها به صورت گروهی فعالیت می کنند، عادات تغذیه ای آن ها می تواند به طور کامل یک منطقه را خالی از گیاه کند و کشاورزان را بدون محصول و مردم را بدون غذا بگذارد. در سال ۲۰۰۶، محققان گزارشی از یک مطالعه قبلی ارائه دادند که تخمین می زد، هر ساله به مبلغ ۱.۵ میلیارد دلار آسیب به محصولات علوفه ای توسط جیرجیرک ها وارد می شود. در سال ۱۹۵۴، یک دسته از ملخ های بیابانی بیش از ۷۵ مایل مربع از گیاهان وحشی و کشت شده در کنیا را خوردند.

۸. جیرجیرک ها منبع مهمی از پروتئین هستند

مردم برای قرن ها ملخ ها و جیرجیرک ها را مصرف کرده اند؛ واقعیتی که ممکن است برای برخی افراد عجیب به نظر برسد. اما از آنجا که جیرجیرک ها سرشار از پروتئین هستند، یک جزء غذایی مهم محسوب می شوند. بر اساس کتاب مقدس، یحیی در بیابان جیرجیرک و عسل می خورد. ملخ ها و جیرجیرک ها در رژیم های غذایی محلی در بسیاری از مناطق آفریقا، آسیا و قاره آمریکا به عنوان یک جزء معمولی غذایی وجود دارند.

۹. جیرجیرک ها خیلی قبل از دایناسورها وجود داشتند

جیرجیرک های امروزی از نیاکان باستانی که خیلی قبل از ظهور دایناسورها در زمین زندگی می کردند، نشأت می گیرند. رکورد فسیل ها نشان می دهد که جیرجیرک های اولیه برای اولین بار در دوره کربونیفر به وجود آمده اند، بیش از ۳۰۰ میلیون سال پیش. بیشتر جیرجیرک های باستانی به صورت فسیل حفظ شده اند، اگرچه نوزادان جیرجیرک (مرحله دوم در چرخه زندگی جیرجیرک پس از مرحله اولیه تخم گذاری) به طور گاه به گاه در کهربا پیدا می شوند.

۱۰. جیرجیرک ها ممکن است مایعی "تف" کنند تا از خود دفاع کنند

اگر هرگز جیرجیرک ها را دست کاری کرده اید، احتمالاً چند تا از آن ها مایع قهوه ای رنگی را به نشانه اعتراض بر روی شما تف کرده اند. دانشمندان معتقدند که این رفتار یک روش دفاعی است و مایع به جیرجیرک ها کمک می کند تا از شکارچیان دور شوند. برخی افراد می گویند جیرجیرک ها "آب زرشکی" تف می کنند، احتمالاً به این دلیل که از لحاظ تاریخی، جیرجیرک ها با محصولات توتون مرتبط بوده اند. اما مطمئن باشید که جیرجیرک ها شما را به عنوان یک تفکنده استفاده نمی کنند.

منابع اضافی

• "ملخ ها." علوم زمین و سیارات Science Direct. الزویر.
• ژانگ، لانگ و همکاران. "مدیریت ملخ و جیرجیرک." مرور سالانه Entomology 64.1 (۲۰۱۹): ۱۵–۳۴. doi:10.1146/annurev-ento-011118-112500