همه می دانیم که مردم از تماشای پروانه های رنگارنگ که از گلی به گل دیگر پرواز می کنند، به ویژه در فصل بهار، لذت می برند. اما شما چقدر واقعاً درباره این حشرات اطلاعات دارید؟ در اینجا ۱۰ حقیقت درباره پروانه ها وجود دارد که برای شما جالب خواهد بود.

بال های پروانه شفاف هستند

چگونه ممکن است؟ ما پروانه ها را به عنوان یکی از رنگارنگ ترین و زنده ترین حشرات می شناسیم! بال های پروانه پوشیده از هزاران پولک کوچک هستند و این پولک ها نور را به رنگ های مختلف بازتاب می دهند. اما در زیر تمام این پولک ها، بال پروانه واقعاً از لایه های کیتین تشکیل شده است، همان پروتئینی که اسکلت خارجی حشرات را می سازد. این لایه ها آن قدر نازک هستند که می توان از آن ها دید. با افزایش سن پروانه، پولک ها از بال ها می ریزند و جاهایی از شفافیت را باقی می گذارند که لایه کیتین نمایان می شود.

پروانه ها با پاهایشان طعم غذا را حس می کنند

پروانه ها دارای گیرنده های چشایی در پاهایشان هستند تا به آن ها کمک کنند گیاهان میزبان و منابع غذایی را بیابند. یک پروانه ماده روی گیاهان مختلف می نشیند و با پاهایش برگ ها را ضربه می زند تا شیر گیاه آزاد شود. خارهایی که در پشت پاهایش قرار دارند، گیرنده هایی دارند که ترکیبات شیمیایی صحیح گیاه را شناسایی می کنند. وقتی او گیاه مناسب را شناسایی کند، تخم هایش را در آنجا می گذارد. هر پروانه ای، چه نر و چه ماده، همچنین بر روی غذا می چرخد و از اعضایی که قندهای حل شده را حس می کنند، برای چشیدن منابع غذایی مانند میوه های تخمیر شده استفاده می کند.

پروانه ها تنها بر روی یک رژیم غذایی مایع زندگی می کنند

به غذا خوردن پروانه ها اشاره کردیم، پروانه های بالغ تنها می توانند از مایعات—معمولاً شهد—غذا بخورند. دهان آن ها به گونه ای تغییر یافته که بتوانند بنوشند، اما نمی توانند جامدات را بجوند. خرطومی که مانند یک نی عمل می کند، تا زمانی که به منبع شهد یا تغذیه مایع دیگری برسد، زیر چانه پروانه پیچیده می ماند. این ساختار بلند و لوله ای سپس باز می شود و غذایی را می نوشد. تعدادی از گونه های پروانه ها بر روی شیره درختان تغذیه می کنند و برخی حتی از جنازه ها نیز می نوشند. فرقی نمی کند چه غذایی باشد، آن ها آن را با نی می مکند.

پروانه باید خرطومی خود را به سرعت مونتاژ کند

پروانه ای که نمی تواند شهد بنوشد، محکوم به فناست. یکی از کارهای اولیه اش به عنوان یک پروانه بالغ، مونتاژ کردن دهانش است. زمانی که یک پروانه بالغ جدید از پیله یا خرچنگک خارج می شود، دهانش در دو قسمت است. او از پالم های موجود در کنار خرطومی استفاده می کند تا دو قسمت را به هم متصل کند و یک خرطومی لوله ای تشکیل دهد. شما ممکن است ببینید که یک پروانه تازه خارج شده چندین بار خرطومی اش را می پیچاند و باز می کند و آن را امتحان می کند.

پروانه ها از گل های گل آلود می نوشند

پروانه نمی تواند تنها بر روی قند زندگی کند؛ او همچنین به مواد معدنی نیاز دارد. برای تکمیل رژیم غذایی خود از شهد، پروانه گاهی از گل های گل آلود که غنی از مواد معدنی و نمک ها هستند، می نوشد. این رفتار که به آن «پودلینگ» گفته می شود، بیشتر در پروانه های نر دیده می شود که مواد معدنی را به اسپرم خود اضافه می کنند. این مواد مغذی سپس در حین جفت گیری به پروانه ماده منتقل می شوند و به بهبود زنده مانی تخم های او کمک می کنند.

پروانه ها نمی توانند اگر سرد باشند پرواز کنند

پروانه ها برای پرواز به دمای بدن ایده آلی در حدود ۸۵ درجه فارنهایت نیاز دارند. زیرا آن ها حیوانات خون سرد هستند، نمی توانند دمای بدن خود را تنظیم کنند. به همین دلیل، دمای هوای اطراف تأثیر زیادی بر توانایی عملکرد آن ها دارد. اگر دمای هوا زیر ۵۵ درجه فارنهایت بیفتد، پروانه ها بی حرکت می شوند و نمی توانند از دست شکارچیان فرار کنند یا غذا بخورند.

زمانی که دما بین ۸۲ تا ۱۰۰ درجه فارنهایت باشد، پروانه ها به راحتی می توانند پرواز کنند. روزهای خنک نیاز دارند که پروانه عضلات پروازی خود را یا با لرزیدن یا با آفتاب گرفتن گرم کند.

پروانه ای که تازه به دنیا آمده نمی تواند پرواز کند

درون پیله، پروانه در حال توسعه منتظر است که با بال های جمع شده اطراف بدنش خارج شود. وقتی که در نهایت از پیله بیرون می آید، با بال های کوچک و چروکیده به جهان سلام می کند. پروانه باید بلافاصله مایعات بدن را از طریق رگ های بال خود پمپ کند تا آن ها را گسترش دهد. پس از اینکه بال هایش به اندازه کامل خود رسید، پروانه باید چند ساعت استراحت کند تا بدنش خشک و سخت شود قبل از اینکه بتواند اولین پرواز خود را انجام دهد.

پروانه ها معمولاً فقط چند هفته زندگی می کنند

وقتی که از پیله به عنوان یک پروانه بالغ بیرون می آید، معمولاً تنها دو تا چهار هفته کوتاه زندگی می کند. در این زمان، تمام انرژی خود را بر روی دو کار متمرکز می کند: خوردن و جفت گیری. برخی از کوچک ترین پروانه ها، مانند پروانه های آبی، ممکن است تنها چند روز زنده بمانند. با این حال، پروانه هایی که در فصل زمستان به عنوان بزرگسالان باقی می مانند، مانند پروانه های مونارک و پروانه های کاغذی، می توانند تا نه ماه زندگی کنند.

پروانه ها نزدیک بین هستند اما می توانند رنگ ها را ببینند

در فاصله حدود ۱۰ تا ۱۲ فوت، بینایی پروانه ها خوب است. اما هر چیزی فراتر از این فاصله کمی نامشخص می شود.

با این حال، پروانه ها می توانند نه تنها برخی از رنگ هایی را که ما می بینیم، بلکه همچنین دامنه ای از رنگ های فرابنفش را که برای چشم انسان قابل مشاهده نیستند، ببینند. پروانه ها ممکن است حتی نشانه های فرابنفش بر روی بال های خود داشته باشند تا به شناسایی یکدیگر و پیدا کردن جفت ها کمک کنند. گل ها نیز نشانه های فرابنفش دارند که به عنوان سیگنال های ترافیکی برای جلب گرده افشان ها مانند پروانه ها عمل می کنند.

پروانه ها با ترفندهایی برای جلوگیری از خوردن خود عمل می کنند

پروانه ها در زنجیره غذایی در جایگاه پایین تری قرار دارند و شکارچیان بسیاری وجود دارند که خوشحال به خوردن آن ها هستند. بنابراین، آن ها به برخی مکانیسم های دفاعی نیاز دارند. برخی از پروانه ها بال های خود را جمع می کنند تا با پس زمینه ترکیب شوند و با استفاده از آرایش ظاهری، خود را تقریباً نامرئی می کنند. دیگران استراتژی مخالف را امتحان می کنند و با رنگ ها و الگوهای زنده که حضورشان را به طرز جسورانه ای اعلام می کنند، ظاهر می شوند. حشرات با رنگ های درخشان معمولاً اگر خورده شوند، سمی هستند، بنابراین شکارچیان یاد می گیرند که از آن ها دوری کنند.