به لایه میانی اقیانوس های جهان، در طول روز تنها نور ضعیفی می رسد. این به خاطر این است كه آب دریا نور خورشید را جذب می كند. این لایه اقیانوسی فقیر از نور، منطقه تاریك روشن یا دریای میانه نامیده می شود.  این منطقه رنگ آبی تیره تا رنگ سیاه دارد. عمق یا گودی این منطقه به شفافیت یا تیرگی آب بستگی دارد. در آب شفاف منطقه تاریک روشن می تواند از عمق بیش از 600 پایی (تقریباً 183 متری) شروع شود. در آب تیره این منطقه از عمق تنها 50 پایی (15 متری) شروع می شود.
اما لایه میانی اقیانوس معمولاً جایی بین این دو شروع می شود. منطقه تاریک روشن تا عمق حدود 3300 پایی (حدود 1000 متری) گسترش می یابد. این جا جایی است كه منطقه تاریك شروع می شود. به طور متوسط این منطقه از 660 تا 3300 پا (200 تا 1000 متر) عمق دارد.
در منطقه تاریك روشن، ‌نور كافی وجود دارد تا در طول روز آن را ببینیم، اما برای فتوسنتز نور كافی وجود ندارد. بنابراین هیچ گیاهی در این منطقه زندگی نمی كند. مقدار نور با عمق كاهش می یابد. به خاطر همین، غذا در این منطقه فراوان نیست.
آب در منطقه تاریك روشن سرد است (تنوع دما از 39 تا 41 درجه فارنهایت یا چهار تا پنج درجه سانتی گراد است) و با عمق كاهش می یابد. در این منطقه فشار بالا است-می تواند به بیش از 1470 پوند در اینچ مربع (تقریباً 1033 تن بر متر مربع) برسد- و با افزایش عمق افزایش می یابد. مقدار اكسی‍ژن حل نشده در آب كمتر از منطقه نور خورشید است.
كاشفان زیر دریا، ویلیام بیب و اتیس بارتون William Beebe and Otis Barton، اولین كسانی بودند كه (در یك ژرفناپیما) به این منطقه دور از دسترس سفر كردند و در آن جا زندگی جانوری را مشاهده کردند. بعداً رابرت بالارد كشف های گسترده تری انجام داد.
جانوران: جانورانی كه در منطقه تاریك روشن زندگی می كنند با زندگی در تاریكی، آب سرد و فشار بالا تطبیق یافته اند. بسیاری از جانورانی كه در این منطقه هستند چشم های بزرگی دارند كه به آنها كمك می كند تا در آب های تاریك تقریباً ببینند. بیشتر آنها كوچك، تیره و لاغرند (این شکل به آنها كمك می كند تا خود را استتار كنند) و بسیاری از آنها دندان ها و آرواره های بزرگی دارند.
بسیاری از جانورانی كه در منطقه تاریك روشن زندگی می كنند،‌ شب تاب هستند. آنها می توانند نور مورد نیازشان را بسازند. بعضی از جانوران شب تاب اندام های مخصوصی دارند كه با واكنش های شیمیایی نور تولید می كند. جانوران شب تاب دیگر، باكتری تابانی دارند كه روی آنها زندگی می كند. بیشتر اندام های شب تابی كه فوتوفورز photophores نامیده می شوند یك نور سبز آبی كدر خارج می كنند. استثنای نادر، ماهی Malacosteidae یا ماهی Loosejaw هستند كه نوری قرمز برای ارتباطات درون گونه ای بین خودشان تولید می كنند (قرمز برای بیشتر موجودات زنده شناور در دریای عمیق غیر قابل مشاهده است. بیشتر موجودات زنده دریای عمیق اصولاً آبی ها و سبزها را می بینند). جانوران نورشان را مورد استفاده قرار می دهند تا طعمه پیدا كنند و یا شكارچیان را گیج كنند و به اشتباه بیندازند (آنها این کار را به وسیله استتار خودشان یا پرت كردن حواس شكارچیان انجام می دهند).
بعضی از جانوران یك روش استتار دیگر هم به کار می برند. به این ترتیب که نوری در سطح زیرین جانور شب تاب تولید می شود كه به جانور كمك می كند تا از چشم شكارچیانی كه زیرش هستند ناپدید شوند. بخش بالایی جانور روشن نیست تا جانوران دیگر از بالا نتوانند آن را بینند. به این ترتیب جانور كاملاً در زمینه سیاه محو می شود و در محیط تاریكش غیرقابل مشاهده است.
بعضی از جانوران (مثل میگوی دریای عمیق) موقعی كه جریان شب تابیشان حمله می كنند، برمی گردد و این حواس حمله كننده را پرت و او را گیج می كند.
جانورانی كه در این منطقه زندگی می كنند از مواد گیاهی و جلبك هایی كه از منطقه با نور خوب به داخل این منطقه می افتند تغذیه می كنند. جانورانی هم به دنبال این مواد گیاهی به این منطقه تاریك روشن می آیند و به جانوران ساکن این منطقه می رسند. بعضی از جانوران به طور عمودی مهاجرت می كنند (بالا و پایین) تا غذایشان را از بالای سرشان و از منطقه روشن با وفور نعمت به دست بیاورند. بیشتر جانورانی كه جانوران دیگر را در این منطقه می خورند، شكارشان را تعقیب نمی كنند. آنها طعمه شان را فریب می دهند و آنها را شكار كنند یا به سادگی منتظر می مانند تا شكار به سوی آنها بیاید. بعضی از شكارچیان با شب تابی شکارشان را فریب می دهند (با اندام پرتوافكن گوشتالویی نزدیك دهان) چراکه به این ترتیب خودشان را شبیه به جانوران کوچک نشان می دهند.
مثال های جانوران منطقه تاریك روشن، جلبک، انواع خرچنگ و سایر سخت پوستان، انواع ماهی، مارماهی، ستاره دریایی، پلانکتون، خیار دریایی، نهنگ اسپرم، حلزون، میگو و اختاپوس است.