خیلی از ما سعی می کنیم شادی را با جمع کردن هر چه تصور می کنیم زندگی مان را شاد می کند، مانند درآمد بالاتر و یا زندگی خانوادگی پایدار به دست آوریم. یک دلیل علمی وجود دارد که می گوید این استراتژی خوبی نیست.
بخش زیادی از شادی ما ژنتیکی است.
در دهه گذشته مطالعات متعددی انجام شده که نشان می دهد بین 30٪ تا 80٪ شادی ما توسط ژن هایمان دیکته می شود. مطالعه بزرگی که به تازگی بر روی 20،000 جفت دوقلوی همسان انجام شده نشان می دهد حدود 33 درصد از متغیرهای رضایت از زندگی با تفاوت های ژنتیکی توضیح داده می شوند. (استفاده از دوقلوهای همسان در مطالعات ساده ترین راه برای حدف اختلافاتی است که به وسیله طبیعت و تربیت ایجاد می شوند.)
مطالعات دیگر نشان می دهد بین 10٪ تا 60٪ از شادی ما از نگرش ها و چشم انداز کلی مان در زندگی ناشی می شود.
با یک محاسبه ریاضیاتی ساده متوجه می شویم تنها کسری از شادی ما - حدود 10 درصد از آن - از امور بیرونی که برایمان رخ می دهد از جمله بروز تغییرات در زندگی حرفه ای، روابط و یا درآمد ناشی می شود.
برای اولین بار در دهه 1970 میلادی پدیده ای روانی به نام «انطباق لذت گرایانه» یا «تردمیل لذت گرایانه» مطرح شد. این ایده می گوید همه ما یک سطح پایه شادی داریم که غیر قابل تغییر است. (کاری به آن چه در زندگی مان رخ می دهد ندارد.)
این نظریه می گوید: به عنوان مثال اگر نمره خوبی بگیریم یا ارتقای شغلی پیدا کنیم جشن می گیریم و احساس خوبی داریم، اما این احساسات موقتی اند.
در ابتدای دهه 1990 میلادی روانشناسی انگلیسی به نام مایکل آیزنک این پدیده را به تردمیل تشبیه کرد. در نتیجه «انطباق لذت گرایانه» امروزه بیشتر به عنوان «تردمیل لذت گرایانه» شناخته می شود.
در اصطلاح «شادی» شما می دوید اما روی تردمیل هستید و هیچ جا را نمی گیرید.
درنهایت افزایش شادی ناشی از ارتقای شغلی یا پیشنهاد ازدواج فروکش خواهد کرد و ما به همان سطح پایه خوشحالی قبل از تغییر هیجان انگیزی که رخ داده بود برخواهیم گشت.
 
چگونه تغییری در جهت بهتر شدن ایجاد کنیم؟
راه های زیادی وجود دارد که مورد تأیید علم اند و ما با استفاده از آنها می توانیم خوشی و خوشبختی کلی مان را افزایش دهیم و در بلند مدت به شادی بیشتری دست یابیم. در اینجا به چند تا از این راه ها اشاره می کنیم:

1- تعمق (مدیتیشن): مطالعات متعدد نشان می دهد که مراقبه - تمرکز دقیق و همراه با توجه و در سکوت، در یک مکان و برای مدت معینی از زمان - می تواند به کاهش احساس افسردگی و اضطراب کمک کند.
2- بیرون زدن: یک مطالعه نشان داده گروهی از دانشجویان که مدت دو شب به جنگل فرستاده شدند سطوح پایین تری از کورتیزول را در مقایسه با کسانی که همان دو شب را در یک شهر به سر برده بودند داشتند - کورتیزول هورمونی است که اغلب به عنوان شاخصی برای استرس مورد استفاده قرار می گیرد.
3- درگیر شدن در فعالیت های فرهنگی: مطالعه ای بر روی بیش از 50،000 بزرگسال نروژی در زمینه اضطراب، افسردگی و رضایت از زندگی انجام گرفت و این نتیجه منتشر شد: افرادی که در فعالیت های فرهنگی بیشتری شرکت کردند، به عنوان مثال در نمایشی حاضر شدند یا عضو انجمنی شدند سطوح پایین تری از اضطراب و افسردگی و رضایت بیشتری از کیفیت کلی زندگی شان را گزارش کردند.    
4- خرج کردن پول برای دیگران: در سال 2008 در یک مطالعه به 46 داوطلب یک پاکت نامه داده شد که پولی داخل آن بود. این پول برای این بود که نیمی از داوطلبان آن را صرف آموزش خود کنند و نیمی دیگر آن را به عنوان کار خیر به صورت کمک مالی یا هدیه به کسی که می شناسند بدهند.
داوطلبان سطح شادی شان را قبل از دریافت پاکت و پس از هزینه کردن پول در همان روز ثبت کردند. محققان دیدند کسانی که پول شان را برای دیگران خرج کردند در مقایسه با کسانی که پول را صرف خودشان کردند سطح بالاتری از شادی داشتند.
5- فعالیت داوطلبانه: محققان بر اساس بررسی ای که در طول 20 سال گذشته از 40 مطالعه انجام شده، دریافتند که برای بهبود سلامت روان، یک فعالیت به مراتب مهم تر از بقیه فعالیت ها است: آن هم فعالیت داوطلبانه است. محققان گزارش کردند که این نوع فعالیت، در بسیاری از داوطلبان با کاهش خطر افسردگی، میزان بالاتری از رضایت کلی و حتی کاهش خطر مرگ ناشی از یک بیماری جسمی در نتیجه پریشانی روانی در ارتباط بوده است.
نتیجه این که: اگر به دنبال بهتر کردن حالت و خلق و خوی خود هستید این کار مدتی طولانی به طول می انجامد، بر وضعیت ذهنی حال حاضر خود تمرکز کنید، برای آن چه دارید سپاسگزار باشید، و بر روی آن چه از آن لذت می برید متوقف شوید، چند دقیقه و یا سال ها از خودتان متشکر باشید.
طولانی ترین مطالعه ای که درباره شادی انجام شده نشان داده افرادی که این کارها را انجام می دهند زندگی طولانی تری دارند و شادتر زندگی می کنند.