بر اساس تئوری سیاه چاله‌ها؛ جاذبه یک سیاه‌چاله به‌اندازه‌ای قدرتمند است که حتی نور نمی‌تواند از آن بگریزد و بالطبع ذرات کوانتومی که جذب آن می‌شوند نیز کاملا غیرقابل‌ بازیابی هستند و به دست آوردن هرگونه اطلاعاتی در مورد آن‌ها غیرممکن است. این مسئله هرگونه پیش‌بینی در مورد سیر تکاملی و چرخه حیات سیاه‌چاله و داشتن اطلاعاتی دقیق در مورد آنچه که در درون آن می‌گذرد را به امری محال تبدیل می‌کند.

با گسترش روزافزون علم و ساخت تلسکوپ‌های دقیق، دانشمندان، در اندازه‌گیری ابعاد جهان روز به روز به نتایج جدیدتری نائل می‌شدند. با ساخته شدن و گسترش این وسایل اندازه‌گیری، دید بشر نسبت به جهان نیز تغییر یافت. مثلاً با چشم غیرمسلح تقریباً می‌توانیم در حدود ۶ هزار ستاره را ببینیم؛ اما اختراع تلسکوپ ناگهان آشکار کرد که این فقط جزیی از جهان است.

تصویری که توسط دوربین دید دور کاوشگر فضایی New Horizons در فاصله‌‌ی ۱۷۰۰۰ کیلومتری در سال ۲۰۱۵ گرفته شده، وسعتی با حدود ۸۰ کیلومتر عرض و بیش از ۷۰۰ کیلومتر طول را به نمایش می گذارد. نکته‌‌ی بسیار عجیبی که دانشمندان را نیز درباره‌‌ی این منطقه به تعجب واداشته ظاهر سلول مانند آن است که خود دستمایه‌‌ی ارائه‌‌ی بسیاری از نظریه‌‌های گوناگون برای توصیف آن شده است. در حال حاضر این نظریه‌‌ی غالب آن است که این گودالهای عجیب و غریب که بر روی سطح این سیاره شکل می گیرند در واقع ناشی از پدیده‌‌ای به نام تصعید هستند.

قدرت ابرنواختر ASASSN-15lh حدود ۲۰۰ برابر از متوسط قدرت ابرنواخترهای شناخته‌شده بیشتر است و درخشش باورنکردنی آن از مجموع نور ستاره‌های کهکشان راه شیری ۲۰ برابر بیشتر برآورد می‌شود. جلوه‌های عجیب و ناشناخته نظیر قدرت و درخشش مافوق تصور ASASSN-15lh، ستاره شناسان را به این باور رسانده که شاید انفجار ستاره‌ای بسیار کمیاب و غیرمعمول موسوم به مگنتار، دلیل ایجاد آن است. مگنتار نوعی ستاره‌ی نوترونی به‌شدت متراکم (دارای جرم بسیار زیاد) در حال فروپاشی است که جرم زیاد، سرعت چرخش وضعی آن را به شکلی باورنکردنی افزایش می‌دهد و یک میدان مغناطیسی با قدرتی مافوق تصور ایجاد می‌کند. سرعت خیره‌کننده‌ی چرخش وضعی مگنتار تحت تأثیر میدان مغناطیسی، می‌تواند منبع انرژی مناسبی برای پایداری و افزایش زمان درخشش آن (نسبت به درخشش معمول حاصل از وقوع ابرنواختر) فراهم کند. می‌توان این پدیده را به یک دینام ساده متصل به یک لامپ تشبیه کرد؛ هر چه دینام با سرعت بیشتری به حرکت درآید، لامپ درخشش بیشتری خواهد داشت.

ستاره‌شناسان بر این باورند که بزرگ‌ترین خوشه‌ی کهکشانی جهان در نخستین مراحل پیدایش جهان هستی وجود داشته و جرم تخمینی آن معادل ۵۰۰ تریلیون برابر خورشید بوده است. این خوشه که نام رسمی آن IDCS 1426 است، در فاصله‌ی ۱۰ میلیارد سال نوری از کره‌ی زمین قرار دارد. در حقیقت فاصله‌ی آن با زمین به قدری زیاد است که به عقیده‌ی دانشمندان شروع حرکت پرتوهای نوری که هم اکنون از جانب این خوشه برای ما قابل تشخیص است به زمانی برمی‌گردد که جهان هستی تنها یک چهارم عمر کنونی خود را داشت.

ناسا با تاسیس یک دفتر جدید برای نظارت بر شناسایی و ردیابی اشیاء نزدیک به زمین (NEOs) قصد دارد از تکرار حوادثی مانند برخورد شهاب‌سنگ به روسیه جلوگیری کند. دفتر هماهنگی دفاع از سیاره (PDCO) تمامی پروژه‌های ناسا برای شناسایی و تجزیه و تحلیل سیارک‌ها را زیر یک چتر جمع می‌کند.

از زمان آغاز بررسی‌های ناسا برای مشاهده‌ی سیارک‌ها در سال ۱۹۸۸، بیش از ۱۳۵۰۰ جسم نزدیک زمین کشف شده‌اند و این تعداد با سرعت ۱۵۰۰ عدد در سال در حال افزایش است.

تیمی از ستاره‌شناسان به سرپرستی توموهارو اوکا، استاد دانشگاه که‌یو در ژاپن، موفق به شناسایی توده‌ی ابری مبهمی موسوم به CO-0.40-0.22 شده‌اند که تنها ۲۰۰ سال نوری با مرکز کهکشان راه شیری فاصله دارد. اما چیزی که این توده را غیر عادی جلوه می دهد، پراکندگی سرعت گسترده‌ی آن بواسطه‌ی برخورداری از گازهایی با این ویژگی است. تیم یاد شده این توده را با استفاده از دو رادیوتلسکوپ Nobeyama 45-m در ژاپن و تلسکوپ ASTE در شیلی و زیر نظر رصدخانه‌ی ملی ژاپن یافته است.

زندگی روی سیاره‌های دیگر ممکن است در یک بازه‌ی کوتاه وجود داشته و به سرعت هم ناپدید شده باشد. در واقع این نظری است که زیست‌شناسان ستاره‌ای دانشگاه ملی استرالیا به آن اعتقاد دارند. دانشمندان در پژوهشی که به منظور پی بردن به چگونگی گسترش حیات روی یک سیاره شکل گرفت به این نتیجه رسیدند که ممکن است حیات روی یک سیاره اندکی پس از پیدایشش در آن سیاره به صورت ناخواسته و در اثر سرمایش یا گرمایش شدید روی سیاره از میان رفته باشد.

هنگامی که سخن از سیاه‌چاله‌ها به میان می‌آید معمولا به عنوان گزینه‌های چندان محبوبی برای وجود حیات به نظر نمی‌آیند. به طور قطع می‌توان گفت که سیاه‌چاله‌ها با داشتن افق رویدادی که فراتر از آن حتی نور هم نمی‌تواند از سیاه‌چاله فرار کند و همچنین داشتن یک دیسک گردان با دمای بسیار بالا و متشکل از گازها و غبار به هیچ وجه مکان زیست‌پذیری به نظر نمی‌رسند.
 

ستاره‌شناسانی که در حال تحقیق درباره‌ی نحوه‌ی شکل‌گیری ماه بودند، موفق به یافتن شواهدی شده‌‌اند که نشان می‌دهند ماه بر اثر برخورد یک سیاره‌ی کوچک با کره‌ی زمین در حدود ۴.۵ میلیارد سال قبل شکل گرفته است. پژوهشگران معتقدند شدت برخورد به قدری بوده است که این سیاره‌ی کوچک به طور کامل با کره‌ی زمین و ماه ادغام شده است. لازم به ذکر است که این سیاره‌ی کوچک ثیا نامیده می‌شود.

گروهی از دانشمندان به شواهدی از برخورد یک سیارک غول پیکر در چند میلیارد سال پیش به زمین دست یافته‌اند. آنها باور دارند که احتمالا تاثیر این برخورد بسیار ویران‌کننده‌تر از برخوردی بوده که گفته‌ می‌شود در ۶۶ میلیون سال پیش منجر به شروع روند تدریجی کاهش تعداد دایناسورها یا تسریع آن شده است.

کمتر کسی تصور می‌کرد که آلودگی نوری روزی خطری برای بشر به حساب بیاید. اما تحقیقات جدید نشان می‌دهد که این آلودگی‌ها باعث شده‌‌اند تا یک‌سوم از جمعیت جهان قادر به دیدن کهکشان راه شیری نباشند.

دانشمندان با استفاده از آنتن فضایی تداخل‌سنج لیزری (LISA) پتفایندر که یک فضاپیمای آزمایشی طراحی شده برای مطالعه‌ی گرانش است، اعلام کرده‌اند که موفق به اندازه‌گیری دقیق مقادیر بسیار ناچیزی از جنبش‌هایی با مقدار کوچکتر از عرض یک اتم شده‌اند.

به تازگی یک سیارک کوچک در مداری به دور خورشید شناسایی شده که آن را به عنوان یک همراه ثابت برای کره‌ی زمین قلمداد می‌کنند و آن طور که به نظر می‌رسد، تا قرن‌های آینده نیز به همین روال باقی خواهد ماند.

ستاره‌ی درخشانی که در تصویر بالا می‌بینید CVSO 30 نام دارد، که ۱۲۰۰ سال نوری از زمین فاصله داشته و در واقع در فاصله‌ی بسیار اندکی ار شمال کمربند جبار واقع شده است. اما اگر یک بار دیگر با دقت نگاه کنیم، می‌بینیم که نقطه‌ی قهوه‌ای کوچکی بالای CVSO 30 قرار دارد. این نقطه‌ی قهوه‌ای، سوژه‌ی هیجان و کنجکاوی‌های زیادی در جهان نجوم بوده است. این یک نقطه‌ی قهوه‌ای ویژه است.
 

سیاه‌چاله‌ها چگالی بسیار بالایی دارند و به این دلیل حتی نور را نیز می‌بلعند. به این دلیل و با توجه به دیده نشدن سیاه‌چاله‌ها، تحقیق در مورد آن‌ها دشوار است به این منظور محققان اشعه‌های ایکس ساطع شده از موادی که در این سیاه‌چاله‌ها گرفتار شده‌اند را دریافت کرده و مورد مطالعه قرار می‌دهند. 

مریخ نورد Curiosity در ابتدا با دوربین خود تصویر بزرگی ثبت می‌کند تا شواهدی از آب در آن مکان را تایید کند. اگر چنین چیزی وجود داشت، این ماشین به آن محل می‌رود تا نمونه‌های موجود را ثبت کند. ناسا در تلاش است تا این تصاویر مربوط به آب روی مریخ را حداکثر تا یک سال دیگر به ثبت برساند.

بنابراین برای دریافت تصاویر جدید از آب‌های روی مریخ نیازی نیست مدت زیادی منتظر بمانیم. البته این موضوع به این معنی نیست که مریخ نورد Curiosity شواهدی از زندگی روی سیاره سرخ را پیدا خواهد کرد.
 

فیزیکدانان در آنچه که به نظر می‌رسد یک بسط منطقی از فیلمنامه‌ی میان‌ستاره‌ای باشد (در این فیلم، فضانوردان سعی می‌کنند تا پس از آنکه اثرات فاجعه بار تغییرات جوی به نابودی زمین می‌انجامد، به جهان دیگری دست یابند.)، نتیجه‌ی ورود یک صندلی، یک دانشمند و یک فضاپیما به داخل کرم‌چاله‌ی کروی در میانه‌ی یک سیاه‌چاله را مدلسازی کرده‌اند.

ستاره شناسان عصر حاضر به راحتی می‌توانند ستاره‌های جدید و حتی بسیار قدیمی را در فضا شناسایی و کشف کنند. اما آنها در پیدا کردن ستاره‌هایی که محو شده‌اند و دلیل محو شدن آنها با مشکل مواجه هستند. به تازگی گروهی از دانشمندان دانشگاه Uppsala تلاش می‌کنند تا با بررسی تصاویر ضبط شده در دوره‌های زمانی مختلف، ستاره‌ها و منابع نوری دیگر را که در مدت مشخصی محو شده‌اند کشف کنند.
 

اکثر تحقیقات دانشمندان برای یافتن حیات فرازمینی به یافتن آب در سیارات دیگر مربوط می‌شود. بزرگ‌ترین قمر سیاره‌ی زحل که تایتان Titan نام دارد حاوی مواد شیمیایی است که می‌‌تواند نوع جدیدی از حیات فرازمینی بدون نیاز به آب را بوجود بیاورد.